บทที่ 3858 ปีศาจ

ทุกคนรวดเร็วมาก หามุมกำแพงซ้ายขวาแล้วแยกย้ายกันไปหลบซ่อยด้านหลังหินก้อนใหญ่ทันที

ชั้นนี้อยู่ในสภาพที่กึ่งพังทลาย พื้นที่โดยรอบเต็มไปด้วยก้อนหิน เมื่อทุกคนเห็นซอกก็เข้าไป การต้องการหลบซ่อนเป็นเรื่องที่ง่ายมาก

แต่สำหรับยอดฝีมือบางคนแล้ว การหลบซ่อนแค่เรือนร่างนั้นไม่เพียงพอ พวกเขาจะต้องซ่อนกลิ่นอายของตัวเองด้วย

ถึงอย่างไรสำหรับผู้แข็งแกร่งเหล่านั้น กลิ่นอายมีความสำคัญต่อวิสัยทัศน์เป็นอย่างยิ่ง บางครั้ง ศัตรูยังไม่ทันที่จะปรากฏสู่สายตา พวกเขาก็สามารถสังเกตเห็นการมีอยู่ของศัตรูได้ ผ่านกลื่นอายและการสัมผัสรับรู้ กระทั่งผู้แข็งแกร่งบางคนยังสามารถตรวจจับตำแหน่งของศัตรูได้อย่างแม่นยำอีกด้วย!

ไม่นาน ทุกคนก็หลบซ่อนเสร็จเรียบร้อย

ฉางหลานฟู้ซ่อนกลิ่นอายของตัวเองโดยสมบูรณ์ เขากลั้นหายใจ และมองไปยังด้านนอก ผ่านซอกเล็กๆ

ตูม!

ตึง!

ตูม!

ตึง...

ตามเสียงระเบิดอันน่าสะพรึงกลัวที่ถี่ขึ้นเรื่อยๆ เสียงการสั่นสะเทือนของพื้นก็ถี่ขึ้นเรื่อยๆ เช่นเดียวกัน

ก้อนหินกลิ้งกระเด็นกระดอนอย่างต่อเนื่อง

ชั้นนี้ถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นอันตลบอบอวลโดยสิ้นเชิง และการมองเห็นก็กลายเป็นพร่าเบลอขึ้นมา

เพียงแต่ฉางหลานฟู้ยังสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน

ครืน!

ตามเสียงระเบิดที่ดังสนั่นขึ้น จู่ๆ ก้อนหินขนาดใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากฉางหลานฟู้ก็ระเบิดขึ้น

ก้อนหินที่แตกกระจัดกระจายไปทั่วราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่

ฉางหลานฟู้ใจเต้นอย่างบ้าคลั่ง คิดว่าตนเองตาฝาดไป

ก้อนหินก้อนนั้น คาดไม่ถึงว่าจะระเบิดออก

อีกทั้งเมื่อพิจารณาจากก้อนหินที่แตกออกนั้น มันก็ถูกคนทำให้พังทลายลงโดยสิ้นเชิง!

ใครกัน!

เขาคือใครกัน!

คาดไม่ถึงว่าจะน่ากลัวขนาดนี้ สามารถทำให้ก้อนหินในที่แห่งนี้พังทลายลงโดยสิ้นเชิง

ต้องเข้าใจว่า นี่คือตำหนักมังกรเชียวนะ!

ก้อนหินที่ใช้สร้างตำหนักมังกร ล้วนเป็นหินพิเศษ แม้แต่คนของชีพจรมังกรใต้ดิน ก็มีเพียงแค่ไม่กี่คนที่จะสามารถทุบก้อนหินในที่แห่งนี้ได้

ถ้าหากทุกคนมีความสามารถเช่นนี้ ตำหนักมังกรก็คงจะไม่ถูกหลินหยางบุกทะลวงเข้าไป แต่คงจะถูกคนของชีพจรมังกรใต้ดินทุบทำลายไปนานแล้ว!

ด้วยความรู้สึกที่ไม่สบายใจ ฉางหลานฟู้ได้มองไปยังด้านหลังก้อนหินที่แตกสลายนั้น

เห็นเพียงเงาร่างสีแดงร่างหนึ่งเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

นั่นก็คือผู้ชายที่มีผมสีแดง

ทั่วทั้งตัวของเขามีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ แข็งแรงกำยำ ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่า และเต็มไปด้วยลายเส้นที่ราวกับเปลวไฟ ท่อนล่างสวมกางเกงหนัง ทั่วทั้งตัวมีควันสีขาวพวยพุ่งออกมา

และสิ่งที่ทำให้คนสะพรึงกลัวมากที่สุดก็คือ มือทั้งคู่ของเขา ในเวลานี้มีเปลวไฟพุ่งออกมา ราวกับว่ามันกำลังลุกไหม้!

นี่....นี่มันปีศาจหรืออะไรกัน?

ฉางหลานฟู้จ้องมองคนคนนั้นด้วยความตกตะลึง

เห็นเพียงคนคนนั้นตรงดิ่งไปยังด้านหน้าโดยตรง และไม่นานก็ถูกก้อนหินขนาดใหญ่ขวางเอาไว้อีก

แต่ทว่า

เขาไม่ได้เดินอ้อนเข้าไป แต่ยกฝ่ามือขึ้นมา และกำหมัด จากนั้นก็เล็งไปที่ก้อนหินขนาดใหญ่ก้อนนั้น และจู่โจมเข้าไปอย่างโหดเหี้ยม

"ย๊าก!"

ตามเสียงคำรามของชายผู้นั้น หมัดที่ลุกไหม้ได้ส่องแสงเปลวไฟออกมาในอากาศ

ดูเหมือนว่าความว่างเปล่าจะถูกจุดด้วยแสงเปลวไฟนี้

ต่อจากนั้น

ครืน!

หินขนาดใหญ่ก็ระเบิดออกทันที

ก้อนหินที่แตกออกกระเด็นกระจัดกระจายอีกครั้ง

ในที่เกิดเหตุสั่นสะเทือนขึ้นมาอีกครั้ง

แต่เพราะการกระทำที่รุนแรงของชายผู้นั้น ชั้นนี้จึงเกิดการถล่มครั้งที่สาม

แย่แล้ว

สีหน้าของฉางหลานฟู้เปลี่ยนไป เขามองก้อนหินที่สั่นสะเทือนโดยรอบ ภายในใจก็ภาวนาอย่างบ้าคลั่ง ว่าอย่าให้ก้อนหินเหล่านี้ถล่มลงมา

ถ้าหากเขาใช้พลังแห่งสวรรค์ ก็คงจะสามารถรักษาเสถียรภาพของก้อนหินโดยรอบที่กำลังจะพังทลายลงมาได้โดยสิ้นเชิง

แต่ถ้าหากทำเช่นนี้ นั่นก็คือการแสดงตัว

ฉะนั้นหากต้องการมีชีวิตรอด ก็ยอมที่จะถูกกลบฝังเสียดีกว่า และเขาก็ไม่อาจใช้พลังแห่งสวรรค์ได้

เพียงแต่โชคดีที่หินโดยรอบเพียงแค่สั่นไหวเล็กน้อย แล้วก็หยุดลง

มันไม่ได้ถล่มลงมา

ฉางหลานฟู้โล่งอกเป็นอย่างมาก