บทที่ 3859 เปิดโปง

น้ำเสียงอันเยือกเย็นแฝงไปด้วยเจตนาสังหาร

ฉางหลานฟู้รู้ดีว่า นี่ไม่ใช่ผลดีอย่างแน่นอน

โอกาสในครั้งนี้ของเขา ไม่ใช่ความเต็มใจของเขาแต่อย่างใด เพียงแต่ถูกผูกมัดด้วยกฎเกณฑ์

เขาต้องการที่จะสังหาร ต้องการที่จะฆ่าคน

ในความคิดและมุมมองของเขา การฆ่าคนก็คือความสนุกสนาน

ศักยภาพอันน่าสะพรึงกลัวนี้เมื่อรวมกับคำพูดอันเยือกเย็นแล้ว ก็เพียงพอที่จะทำลายแนวต้านทานทางจิตใจของใครก็ตาม

ภายในใจของฉางหลานฟู้ก็เกิดความคิดที่จะยอมจำนนขึ้นมา

แต่เขารู้ดีว่า ถึงแม้จะยอมจำนน ก็อาจจะไม่มีชีวิตรอด

มิหนำซ้ำถ้าหากยอมจำนน ก็เป็นเพียงแค่การเปิดโปงหลินหยางเท่านั้น

ไม่ได้ ฉันจะต้องยืนหยัดต่อไป! จะต้องทำต่อไป!

ฉางหลานฟู้ปิดบังพลังของตัวเองอย่างสุดความสามารถ และแอบครุ่นคิดภายในใจ

แต่ทว่าลูกน้องเหล่านั้นของเขา เห็นได้ชัดว่าไม่มีความตั้งใจอันแน่วแน่เหมือนกับเขา

"ฉันยอมจำนนแล้ว....นายท่าน....ฉันยอมจำนนแล้ว!"

"อย่าฆ่าพวกเราเลย ได้โปรดอย่าฆ่าพวกเราเลย...."

น้ำเสียงอันสั่นเครือดังขึ้นมา

จากนั้นก็เห็นก้อนหินก้อนใหญ่สองสามก้อนที่อยู่ทางด้านนั้นถูกเปิดออก และเงาร่างของแต่ละคนก็ค่อยๆ คลานออกมาจากด้านในอย่างช้าๆ

นั่นก็คืออาจางและคนอื่นๆ

พวกเขาตกใจจนสีหน้าซีดเซียว ตัวสั่นสะท้านไม่หยุด และแทบจะยืนไม่อยู่ ทุกคนถูกทำให้ตกใจเป็นอย่างมาก

ชายผมแดงจ้องมองคนสองสามคนอย่างเย็นชา

"ทั้งหมดมีหกคนเหรอ?"

ชายผมแดงกล่าวอย่างนิ่งๆ : "พวกคุณมีกันแค่นี้เหรอ? พวกคุณยังมีเพื่อนคนอื่นๆ อีกไหม?"

"ไม่...ไม่มีแล้วครับนายท่าน...."

อาจางกล่าวด้วยตัวที่สั่นระริก

"อย่าโกหกฉันนะ ดวงตาคู่นี้ของฉัน สามารถมองทะลุจิตใจของพวกคุณได้ ถ้าหากพวกคุณปิดบังอะไรต่อฉัน ฉันรับรองว่าวิธีการตายของพวกคุณ จะน่าเวทนายิ่งกว่าหนูตัวเมื่อครู่นี้เป็นแน่ แน่นอนว่า ถ้าหากพวกคุณบอกความจริงกับฉันอย่างตรงไปตรงมา ฉันก็อาจจะให้พวกคุณได้มีชีวิตรอด และมีชีวิตที่ดี เข้าใจไหม?"

ชายผมแดงกล่าวอีก

คำพูดนี้เปรียบเสมือนกล่องลึกลับที่เนรมิตขึ้นจากทวยเทพ ซึ่งเต็มไปด้วยพลังที่ล่อตาล่อใจ

คนสองสามคนมองหน้ากันทันที คล้ายกับต้องการที่จะรู้ความคิดของอีกฝ่าย

แต่การกระทำนี้ของพวกเขา ทำให้ชายผมแดงคาดเดาได้ถึงอะไรบางอย่าง

อาจางจึงรีบตะโกนขึ้นว่า: "นายท่านครับ ไม่มี ไม่มีคนอื่นๆ แล้วครับ พวกเรามีกันแค่นี้ ไม่มีคนอื่นแล้ว!"

"เหรอ?"

แต่ชายผมแดงมองไปยังคนสองสามคนนั้น แล้วกล่าวอย่างนิ่งๆ ว่า: "แต่ปฏิกิริยาของพวกเขาบอกฉันว่า น่าจะยังมีหนูบางตัวที่ซ่อนอยู่อีกนะ!"

อาจางหายใจถี่ขึ้นมาทันที

เห็นเพียงจู่ๆ ชายผมแดงก็คว้าไหล่ของอาจางเอาไว้ แล้วจะโอบเข้าไปที่หน้าอกของเขา

"ไม่!"

อาจางตื่นตกใจ ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง และร้องเสียงแหลม

แต่ชายผมแดงไม่สนใจโดยสิ้นเชิง

"หยุดนะ!"

ในเวลานี้ ฉางหลานฟู้ที่หลบซ่อนอยู่อดทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาดันก้อนหินออกทันที แล้วกระโดดออกมา จากนั้นก็จ้องมองชายผมแดงด้วยความโมโหแล้วกล่าวว่า: "อย่าทำร้ายคนของฉัน ฉันอยู่นี่!"

ชายผมแดงหันหน้ามองไปยังฉางหลานฟู้ ยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า: "ฉันบอกแล้วว่า จะต้องมีหนูตัวอื่นอีกแน่นอน!"

"รีบปล่อยเขาเดี๋ยวนี้!"

ฉางหลานฟู้จ้องเขม็งมองชายผมแดงแล้วกล่าว

แต่ทว่า ชายผมแดงกลับส่ายหน้า จากนั้นก็ออกแรงทันที และกดอาจางลงลงไปบนหน้าอกของตนเองอย่างโหดเหี้ยม

ในชั่วพริบตา อาจางก็ราวกับเหล็กหลอมที่ละลาย เขาละลาย กลายเป็นน้ำเลือดอย่างรวดเร็ว และไหลรินไปตามหน้าอกของชายผมแดง จนไหลลงไปยังพื้น

แม้แต่เสียงร้องอันน่าเวทนาเขาก็ไม่ได้ส่งเสียงแต่อย่างใด

"อาจาง!"

ฉางหลานฟู้ตะโกนสุดเสียง ดวงตาทั้งคู่แทบจะถลนออกมา

"เขาโกหกฉัน เขาบอกว่าไม่มีคนอื่นแล้ว แต่ในความเป็นจริงยังมีอยู่ ฉะนั้น ฉันจึงจำเป็นต้องฆ่าเขา เพราะว่าฉันให้โอกาสเขาแล้ว แต่เขาไม่ยอมเห็นคุณค่า เรื่องนี้ คงจะโทษฉันไม่ได้ ถูกไหม?"

ชายผมแดงกล่าวอย่างนิ่งๆ

"ฉันจะฆ่าแก!"

ฉางหลานฟู้คำรามออกมา และพุ่งเข้าใส่ชายผมแดงโดยตรง....