บทที่ 3860 ดับไฟ

ฉางหลานฟู้ตกตะลึง

เขาตกตะลึงยืนอยู่กับที่ ในหัวเกิดเสียงดังหึ่งขึ้นมา

เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

ลูกน้องเหล่านี้ของตนเอง ต่อหน้าต่อตาตนเอง ได้ถูกชายผมแดงหลอมละลายทั้งเป็น!

ในช่วงเวลานี้ เขาก็ตระหนักรู้ได้ในทันที

อันที่จริง เขาควรจะหนีไปตั้งแต่แรก

ถึงแม้จะบอกว่าหนีไปก็หนีไม่พ้น แต่ถ้ายังอยู่ ก็จะต้องตายอย่างแน่นอน

เพราะศักยภาพของทุกๆ คนช่างห่างชั้นกับชายผมแดงอย่างมาก

อยู่ต่อหน้าชายผมแดง เดิมทีคนเหล่านี้เป็นเพียงแค่ของเล่น เป็นเพียงแค่มด ไม่ควรค่าแก่การกล่าวถึง

ด้วยกลอุบายเล็กๆ น้อยๆ ของตนเอง ไม่สามารถทำร้ายชายผมแดงได้แม้แต่น้อย

เขาอดไม่ได้ที่จะสั่นเทาไปทั้งตัว

ความแข็งแกร่งของชายผมแดง ทำให้เขาแทบหยุดหายใจ

ในที่สุด ฉางหลานฟู้ก็ทนต่อไปไม่ไหว เขาหันหลังกลับและพุ่งไปยังทางเข้าชั้นห้าทันที

"หื๊ม?"

ชายผมแดงมองอย่างเมินเฉย ในแววตาประกายความตื่นเต้นดีใจ

"เจ้าหนู......วิ่งหนีไปแล้วเหรอ?"

"ไม่เป็นไร ฉันชอบไล่จับหนู! ไล่จับหนู!"

ชายหนุ่มหันหลังกลับ และไล่ตามมาทางด้านฉางหลานฟู้

ร่างกายของเขาราวกับกระสุนปืนใหญ่ ไม่ว่าจะผ่านไปทางไหน ไม่ว่าก้อนหินขนาดใหญ่แค่ไหน ก็ถูกเขากระแทกจนแหลกละเอียด

ปังๆๆๆ .....

เสียงระเบิดที่รุนแรงยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง กระจายไปทั่วทั้งตำหนักมังกร ตำหนักมังกรสั่นสะเทือน

และในเวลานี้ หลินหยางรีบวิ่งมาที่ตำหนักมังกร เขาจึงได้ยินเสียงระเบิดในตำหนักมังกรอย่างคลุมเครือ

"นายท่าน เหมือนจะมีเสียงดังอยู่ด้านในนะครับ!"

จิ่วอวี้ที่ตามมาได้กล่าวกับหลินหยางทันที

"อืม"

หลินหยางพยักหน้า และมองไปรอบๆ : "ที่นี่ดูเหมือนว่าจะไม่มีคนขององค์กรอยู่เลย พวกคุณอย่าเข้ามานะ ฉันจะเข้าไปในตำหนักมังกรด้วยตัวเอง คนขององค์กรจะต้องอยู่ข้างในแน่ๆ ถ้าพวกคุณพบเจอเข้า จะต้องเสียเปรียบอย่างแน่นอน พวกคุณช่วยฉันจับตาดูกลุ่มนี้เอาไว้ ถ้าองค์กรยังมีกองกำลังสนับสนุน ให้คิดต่อฉันทันที"

"ครับ นายท่าน!"

จิ่วอวี้พยักหน้า

หลินหยางไม่กล้าลังเลใจ เขาหันหลังกลับเข้าไปในประตูใหญ่ของตำหนักมังกรทันที

เขาใช้ลมปราณป้องกันให้ตนเอง และเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว เขาเข้าไปที่ชั้นหนึ่ง และมุ่งไปสู่ชั้นสอง

แต่เมื่อวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว หลินหยางก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติทันที

เขามองถนนใต้เท้าของเขาและมองสถานการณ์ทางด้านซ้ายด้านขวา ด้วยสีหน้าเหลือเชื่ออย่างมาก

เขาเห็นเส้นทางที่ไปยังชั้นสอง ถูกกวาดล้างจนว่างเปล่า

เส้นทางทั้งสองทั้งสองข้างว่างเปล่า มีกองหินที่แตกเป็นเสี่ยงๆ

"คนขององค์กรเป็นคนบุกเบิกเส้นทางเหรอ?"

"ไม่ใช่หรอก ไม่เหมือนกับการบุกเบิกออกมาเลย มันเหมือนกัน.....ถูกกระแทกออกมามากกว่า!"

หลินหยางวิเคราะห์รอยแตกของหินกรวดซ้ายขวา นิ้วมือแตะเบาๆ ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงเปลวไฟอันน่าสะพรึงกลัว

เขามองทางเข้าชั้นสอง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และสาวเท้าเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว

เมื่อเข้าสู่ชั้นสอง ที่ทางเข้าชั้นสามก็ปลอดโปร่งเช่นกัน

หลินหยางไม่ลังเลใจ เขาเข้าไปยังชั้นสาม และมุ่งไปยังชั้นสี่ทันที

แต่ในขณะที่จะเข้าไปสู่ทางเข้าชั้นห้า หลินหยางก็ตกตะลึง

เขาเห็นว่าบริเวณทางเข้าชั้นห้า คาดไม่ถึงว่าจะมีคนขององค์กรคนหนึ่งเฝ้าอยู่

หลินหยางเปลี่ยนโฉมทันที เขาสวมหมวกและหน้ากาก และเข้าไปจู่โจมคนเฝ้ายามอย่างระมัดระวัง

ศักยภาพของอีกฝ่ายไม่ธรรมดา แต่กลับไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลินหยาง

ฉวยโอกาสจากการไม่เตรียมพร้อมของเขา หลินหยางได้ลงมืออย่างเด็ดขาด เขาใช้เข็มเงินหลายเข็มแทงเข้าไปในคอของชายคนนั้น

ฉับพลัน คนคนนั้นก็ล้มลง และหมดสติไป

หลินหยางรีบเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าของคนคนนั้นอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนโฉมตนเองให้กลายเป็นเขา จากนั้นก็รีบเข้าไปยังชั้นห้าอย่างรวดเร็ว

"โจวถัว! แกเข้ามาทำไม? ฉันให้แกเฝ้าประตูทางเข้าชั้นสี่เอาไว้ไม่ใช่เหรอ?"