บทที่ 387 เทพแห่งสงคราม

สายตานี้เหมือนสายฟ้าผ่าลงมาใส่ทุกคน อ้าปากกว้าง ใบหน้าของทุกคนนอกจากความเหลือเชื่อแล้วก็มีแต่ความเหลือเชื่อ

นิ้วของหลินหยางมีเข็มเงินเรียวยาวหนึ่งเล่ม!

ส่องแสงวับวาวระยิบระยับ!

การโจมตีเมื่อกี้...หลินหยางใช้เข็มเล่มเดียวหรอ!

เขา...หยิบเข็มออกมาแค่เล่มเดียวและสามารถตัดกระบี่คมของสมาชิกทีมหลงเจี้ยนได้หรอ

"ทำไม...เขาถึงทำได้?" ยิงฉงพึมพำ

ยิงผงจู๋ขมวดคิ้ว รู้สึกประหลาดใจ

เข็มเงินเล่มเดียวสามารถตัดกระบี่ที่แหลมคมได้...นี่มันเหนือขอบเขตการแพทย์แผนจีนแล้ว แม้ว่าจะอยู่ในขอบเขตศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์ ก็ยังน่าเหลือเชื่อ

"ทำไม? วิชากระบี่ตระกูลยิงของพวกเรา...มีแค่นี้หรอ?" หลินหยางถือเข็มเอาไว้และพูดอเบาๆ

"โหดร้าย!"

"ฆ่า!"

ทีมหลงเจี้ยนตะโกนด้วยความโกรธ ทุกคนตะโกน พร้อมแทงกระบี่ที่หักมาทางหลินหยาง

แต่ในตอนนี้หลินหยางแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง

เขาจ้องไปที่คนหนึ่งและก้าวเท้า

พัฟ!

เขาหายตัวไป

เมื่อเขาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ก็อยู่ด้านหน้าของทีมหลงเจี้ยนแล้ว

ความเร็วนี้...เหมือนหายตัวได้

"อ๊า?"

สมาชิกในทีมนั้นหายใจติดขัด ในขณะที่ตอบสนองกลับมา ก็รีบฟาดกระบี่ที่หักไปทางหลินหยาง

แต่กระบี่ที่หักยังไม่ทันถึงตัว หลินหยางก็ใช้มือจับคอของสมาชิกทีมหลงเจี้ยนคนนั้นเอาไว้และออกแรงยกขึ้น

คลิก!

เกราะที่คอของเขาหัก ตัวสั่น ปล่อยกระบี่ในมือ ร่วงลงพื้น สองมือของเขาตะเกียดตะกายอย่างบ้าคลั่ง

"ปล่อย...ปล่อยนะ..."

สมาชิกคนนั้นตะโกนอย่างยากลำบาก

"ทีมหลงเจี้ยนตระกูลยิง ฆ่า!"

คนอื่นๆ โมโห เข้ามาล้อมหลินหยางโดยตรง เตรียมที่จะโจมตี

ก็ตั้งค่ายกระบี่ของพวกเราเป็นแค่อาร์เรย์ป้องกันและโจมตีโดยง่าย ไม่ได้มีนัยยะสำคัญใดๆ หลินหยางเหลือบตามอง ส่ายหน้าและกระแทกเสียง: "นี่เรียกว่าค่ายกระบี่หรอ? เสียชื่อตระกูลยิงจริงๆ!"

"ไอสารเลว ไปตายซะ!"

หัวหน้าทีมหลงเจี้ยนตะโกนออกมา ชูกระบี่ขึ้นทุกคน ฟันออกไป

เส้นทางการหลบของหลินหยางถูกปิดกั้นอย่างสมบูรณ์

แต่หลินหยางกลับไม่สนใจ คว้าสมาชิกทีมหลงเจี้ยนคนนั้นและทุบลงบนพื้น

บูม!

สมาชิกทีมหลงเจี้ยนคนนั้นดิ้นรนอยู่บนพื้น

พื้นแตกกระจาย

พลังมหาศาลถูกส่งไปยังพื้นดินตามร่างของเขา

คนที่วิ่งเข้ามายังไม่ทันตั้งตัว ถูกกระแทกลงไปบนพื้นและสั่นสะเทือนไม่หยุด...

หลินหยางจับคนนั้นขึ้นมาอีกครั้งและเหวี่ยงไปที่คนที่วิ่งอยู่ด้านหน้า

ปัง!

ชายคนนั้นกระเด็นออกไปเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่ กระแทกกับคนหลายคนและกระแทกกับพื้นอย่างรุนแรง จากนั้นเขาก็หมดสติไป

เกราะของพวกเขาแตกกระจาย เห็นได้ชัดว่าเขาโดยแรงมหาศาลกระแทกเข้า

ทุกคนตกตะลึง

ทีมหลงเจี้ยนคนอื่นๆ เบิกตากว้าง มองหลินหยางด้วยความเหลือเขื่อ

คนนี้...คือสัตว์ประหลาดรึเปล่า?

การแสดงออกของคนตระกูลยิงค่อยๆ เปลี่ยนไป

ยิงผิงจู๋รู้สึกว่าสถานการณ์แปลกๆ รีบส่งคนตระกูลยิงข้างๆ ให้ไปแจ้งหัวหน้าตระกูล

สถานการณ์เช่นนี้เขาควบคุมไม่อยู่แล้ว

สำหรับยิงฉง ยิงโพหล้างเองก็ตระหนักได้เช่นกัน รีบวิ่งออกไปจากโถงใหญ่เพื่อหลีกเลี่ยงหลินหยาง

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเพิ่งจะขยับ หลินหยางก็พุ่งเข้าไปโดยไม่สนใจสิ่งใด

หลายคนตกใจ

"ขวางพวกเขา!" ยิงผิงจู๋พูด

"ฆ่า!"

ทึมหลงเจี้ยนล้อมเข้ามา

แม้ว่ากระบี่จะหัก แต่ก็ยังแข็งแกร่งและทรงพลัง