บทที่ 386 ทีมหลงเจี้ยน

"ทำลายให้แบนราบหรอ ฮ่าๆๆๆๆ หมอเทวดาหลิน ตระกูลยิงของพวกเรารู้จักกับผู้แข็งแกร่งจำนวนมากในโลกแห่งศิลปะการต่อสู้ของจีน ตอนนี้คุณเป็นคนเดียวที่กล้าพูดแบบนี้ คุณคิดว่าคุณจะทำได้หรอ​?" ยิงผิงจู๋หัวเราะเสียงดัง

ยิงฉงเองก็หัวเราะอย่างเยือกเย็น: "ไม่รู้จักกลัวตาย อย่าคิดว่าคุณเป็นทองที่ไม่สามารถแตกหักหรืออมตะ อีกสักพักคนของทีมหลงเจี้ยนก็มาแล้ว ผมจะดูว่าคุณยังจะมีเคล็ดลับๆ อีกไหม"

"ทีมหลงเจี้ยนหรอ?" หลินหยางพยักหน้า: "งั้นก็ดี ผมจะรอทีมหลงเจี้ยนของพวกคุณที่นี่ละกัน"

"อาจารย์!" หลงโชรีบร้อน

"ไม่เป็นไร ในเมื่อพวกเขาคิดว่าผมทำลายตระกูลยิงไม่ได้ ผมก็จะพิสูจน์ให้พวกเขาดู!" หลินหยางพูด

เมื่อได้ยินหลงโช แทบจะเป็นลง

นี่มันบ้าเกินไปแล้ว!

อาจารย์ทำไมถึงบ้าคลั่งขนาดนี้?

หรือว่ามันเป็นแค่กลอุบายเพื่อยั่วยุคนอื่น?

ทำลายตระกูลยิงหรอ?

ถ้าเรื่องนี้แพร่กระจายออกไปคงจะเป็นเรื่องที่สนั่นโลกแน่ๆ? เกรงว่าทั้งโลกศิลปะการต่อสู้ของเมืองเจียงต้องเกิดการสั่นสะเทือนอย่างแน่นอน?

แต่การจะทำเรื่องนี้ให้ประสบความสำเร็จนี้นั้น...เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย!

ท้ายที่สุดตระกูลยิงคือตระกูลศิลปะการต่อสู้โบราณที่สืบทอดมาหลายร้อยปี!

กึก! กึก! กึก...

ในเวลานี้ มีเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังมาจากด้านนอกโถงใหญ่ จากนั้นกลุ่มคนจำนวนมากที่สวมชุดเกราะเบาพร้อมดาบยาวรอบเอวก็พุ่งเข้ามา

คนเหล่านี้แต่งกายในสไตล์โบราณ สวมชุดเกราะตั้งแต่หัวจรดเท้า และพวกเขาทั้งหมดมีสีหน้าเคร่งขรึม หลังจากเข้ามาในห้องโถง พวกเขาเกือบทั้งหมดดึงดาบออกมาจากเอวและเล็งไปที่หลินหยางพร้อมกัน

ดาบยาวเป็นประกายนั้นเย็นเฉียบเป็นพิเศษ สามารถตัดขนได้เมื่อถูกกระทบ ราวกับว่ามันสามารถระเบิดทุกอย่างได้

"นี่คือทีมหลงเจี้ยนของตระกูลยิง ทักษะกระบี่ที่พวกเขาเรียนรู้คือวิชากระบี่โบราณที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษของตระกูลยิงของผม ไม่เพียงเท่านั้น พวกเขายังเชี่ยวชาญในการสร้างกระบี่อีกด้วย ถ้าพวกเขาแสดงออกมา ไม่มีใครสามารถต้านทานได้! หมอเทวดาหลิน ผมเป็นคนที่ค่อนข้างมีจิตใจดี ถ้าคุณยอมก้มหน้า ร้องขอความเมตตาจากผมในตอนนี้ บางทีผมอาจจะปล่อยคุณไปได้ เรื่องก่อนหน้านี้พวกเรามานั่งลงและพูดคุยกันได้ คุณคิดว่ายังไง?"

ยิงผิงจู๋เป็นคนที่ชอบชื่นชมผู้แข็งแกร่งเช่นกัน ความสามารถที่หลินหยางแสดงออกมานั้นไม่ธรรมดา เขากำลังคิดว่าจะทำยังไงให้หลินหยางสร้างผลประโยชน์ให้กับตระกูลยิงของพวกเขาได้

ถ้าตระกูลยิงได้หลินหยางมาก็เท่ากับได้หยางหัวกรุ๊ปและพรรคซวนอีมาด้วย มันทำให้พวกเขามีอำนาจมากขึ้นตามไปด้วย

แค่ว่าหลินหยางจะก้มศีรษะลงอย่างง่ายดายได้อย่างไร

"ผมยังพูดเหมือนเดิม ถ้าอยากให้เรื่องจบ ก็มอบตัวยิงโพหล้างมาให้ผม และมอบหลิวหรูซือมา เรื่องอื่นผมไม่พูด!" หลินหยางส่ายหน้า

"คุณทำให้โอกาสสุดท้ายเสียงประโยชน์"

"ในความคิดของผม นี่ไม่นับว่าเป็นโอกาส"

"โอเค ถ้าอย่างงั้นก็อย่าโทษผมละกัน เมื่อทีมหลงเจี้ยนลงมือต้องได้เห็นเลือดกันแน่ หมอเทวดาหลิน ระวังให้ดี!"

ยิงผิงจู๋พูดอย่างเรียบเฉย ยกแขนขึ้นมา สีหน้าจริงจัง น้ำเสียงของเขาเยือกเย็นขึ้น: "ทีมหลงเจี้ยน ปกป้องตระกูลยิงของพวกเรา ฆ่าไอนี่ซะ!"

"ฆ่า!"

ทีมหลงเจี้ยนตะโกนพร้อมกัน ยกกระบี่พุ่งไปทางหลินหยาง

"อาจารย์ อย่า..."

หลงโชกลัวจนหน้าซีด

"ถอยไป!"

หลินหยางตะโกน รีบดึงเข็มเงินออกมา และเหวี่ยงไปทางคนเหล่านั้น

ซือซือซือซือ...

เข็มเงินเป็นเหมือนดาวตกที่ชนกับกระสวย

แต่...

ติ้ง! ติ้ง! ติ้ง! ติ้ง...

มีเสียงแหลมที่คมชัดดังออกมา

เห็นว่าเข็มเงินของกระสวยบินเหล่านั้นทั้งหมดกระทบเกราะของทีมหลงเจี้ยน ทำให้เกิดประกายไฟจำนวนมาก และตกลงมาพร้อมกัน ไม่สามารถเจาะเกราะได้เลย

"อะไรกัน?"

หลงโชตกใจ

"หมอเทวดาหลิน ผมรู้ว่าเข็มเงินของคุณสามารถเจาะเหล็กได้ ตอนที่คุณต่อสู้กับราชาการแพทย์เกาหลีนั้น ก็ได้ยินมาว่าเข็มเงินของคุณสามารถทะลุเหล็กได้ อย่างไรก็ตามการออกแบบผลิตชุดเกราะของตระกูลยิงของพวกเราเป็นปรมาจารย์โบราณแห่งลู่ปาน แม้ว่าจะไม่ได้ทำจากเหล็ก แต่ก็แข็งแกร่งเกินกว่าเหล็กธรรมดา เข็มของคุณนั้นทำอะไรไม่ได้หรอก ไม่ต้องอาย!" ยิงผิงจู๋พูดด้วยรอยยิ้ม

ในขณะที่เขากำลังพูด กระบี่นับสิบก็พุ่งไปทางหลินหยางแล้ว

การโจมตีเช่นนี้เหมือนจะสับหลินหยางเป็นชิ้นเนื้อ...

หลินหยางรีบหลบ แต่กระบี่นั้นคมเกินไป ยากเกินไปที่จะหลบ ในสถานการณ์ที่เร่งรีบเช่นนี้ หลินหยางรีบคว้าสมาชิกของทีมหลงเจี้ยนคนหนึ่งมาบังด้านหน้าของตัวเอง

ลมหายใจของสมาชิกทีมหลงเจี้ยนคนหนึ่งกระชับขึ้น รีบชักกระบี่ของตัวเองออก

หลินหยางใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้เพื่อหลบไปด้านข้าง

แต่สมาชิกทีมหลงเจี้ยนไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านี้ คมกระบี่ตกลงมาอีกครั้ง

ฉึ!

ด้านหลังของหลินหยางถูกกระบี่สองเล่มฟันลงไป

รอยดาบเปื้อนเลือดสองอันปรากฏขึ้น

"อะไรกัน?"

หลงโชตกใจ

ยิงฉง ยิงโพหล้างและคนอื่นๆ หัวเราะ