บทที่ 3881 คุณค่า

“นี่คืออะไร?”

หลินหยางรับเสื้อผ้ามาแล้วจับดู

และพบว่าเสื้อผ้านี้ทำมาจากไหมชนิดพิเศษ และเนื้อผ้านั้นเหมือนถูกเคลือบด้วยของเหลวที่เป็นเอกลักษณ์ ความรู้สึกที่ได้สัมผัสนั้นพิเศษมาก

“ชุดป้องกันครับเทวดาหมอหลิน ไม่ต้องถามมากโปรดเข้าใจความยากลำบากของเราด้วย เพราะถ้าเราเปิดเผยให้คุณมากเกินไป มันอาจจะมีปัญหาตามคุณมาทีหลัง แล้วปัญหาก็จะมาหาพวกเราด้วย”

เฉียวปู้อี้กล่าว

“ดังนั้นเมื่อร่วมมือกันแล้ว คำถามปกติก็ไม่สามารถถามได้เหรอ?”

“แน่นอนว่าไม่ใช่แบบนั้น แค่อย่ากจะให้ท่านถามคำถามน้อยที่สุด”

เฉียวปู้อี้กล่าว

เขาก็รู้ว่าหลินหยางนั้นสุดยอดขนาดไหน และเขามักจะแสร้งแกล้งทำเป็นคนธรรมดาทั่วไป จากนั้นก็ถามคำถามที่สำคัญๆ

หากไม่ระวังในการตอบคำถามของเขาล่ะก็ ก็อาจจะถูกดึงข้อมูลที่สำคัญๆออกมาโดยง่ายจากคำถามที่เขาถาม

หลินหยางไม่ได้พูดอะไร

เห็นได้ชัดเลยว่าเฉียวปู้อี้นั้นค่อนข้างที่จะระมัดระวังมาก

หลินหยางรูปเปลี่ยนชุดป้องกัน

และหลังจากสวมชุดป้องกันแล้ว ควมรู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่าง

รู้สึกไม่ค่อยดีนัก

คนขององค์กรต่างผลัดเปลี่ยนกันหมดแล้ว

รอจนเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ทุกคนก็พากันเดินเข้าถ้ำไป

มีชุดเกราะนี้แล้ว แก๊สที่พ่นออกมาจากถ้ำก็ไม่ได้มีผลกับทุกคน

น่าทึ่งมาก！

หลินหยางอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ

แต่ไม่นาน เขาเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้สีหน้าก็เปลี่ยนจนขาวซีด

และแก๊สเหล่านี้นั้นออกมาจากแร่จื่อเทียน พลังงานของมันน่าจะออกมาพร้อมกับผลจื่อเทียน ถึงแม้ว่าจะมีความแตกต่างกันอยู่แต่คงไม่ต่างกันมากนัก

ถ้าเป็นแบบนี้ นั่นก็แสดงว่าคนขององค์กรมีวิธีป้องกันจากผงจื่อเทียนน่ะสิ?

และเมื่อคิดได้ถึงตรงนี้ หลินหยางก็ถึงกับเหงื่อแตกพลั่ก จากนั้นก็มองไปที่เฉียวปู้อี้และชิวจิ้นหร่าน

คิดว่าทั้งคู่นั้นโง่ แต่ความจริงแล้วเป็นเขาเองที่โง่

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะคอยติดตามข่าวอยู่ตลอด พวกเขาไม่ได้ดูใจร้อนเลยแม้แต่นิด และพวกเขายังมอบผงเทียนจื่อให้อย่างไม่ลังเล

ที่แท้…ไม่ใช่คนอื่นนั้นใจกว้าง แต่คนอื่นไม่สนใจเลยต่างหากล่ะ

ดวงตาของหลินหยางนั้นหรี่ลง

ถ้าเป็นแบบนี้ การจิจัยสำคัญของชวี่เจิ่งเกี่ยวกับผงเทียนจื่อก็ไม่ได้มีคุนค่าเหมือนที่คิดเอาไว้สินะ

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ก็ยังไม่สามารถให้ชวี่เจิ้งนั้นหยุดค้นคว้าวิจัยได้ ถ้าหากว่ามีข้อมูลอะไรใหม่ๆ แน่นอนว่าเป็นเรื่องดี

แต่ชุดนี้ก็ดีมาก และเชื่อว่าจะเป็นประโยชน์กับการวิจัยของชวี่เจิ้งเป็นอย่างมาก ต้องเอากลับไปให้เขา…

“เทวดาหมอหลิน? เทวดาหมอหลิน!”

ในเวลานี้เอง จู่ๆก็มีเสียงตะโกนขึ้นมาข้างๆหู

หลินหยางชะงักและนั่นทำให้เรียกสติกลับมา และมองไปที่ชิวจิ้นหร่านที่อยู่ข้างๆอย่างแปลกใจ “มีอะไรเหรอ?”

“เทวดาหมอหลิน คุณไม่ลงไปเหรอ?”

ชิวจิ้นหร่านถาม “ถึงตาคุณลงไปแล้ว！”

หลินหยางตื่นจากภวังค์แล้วมองไปรอบๆ แล้วพบว่าคนขององค์กรนั้นลงไปหมดแล้วเหลือเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

“ลง ลงสิ”

หลินหยางหัวเราะจากนั้นก็เดินเข้าถ้ำไป

เดินไปตามทางลาดภายในถ้ำ หลินหยาง หลินหยางเดินลงไปจนสุดทางและความเร็วของการเดินลงนั้นเร็วจนทำให้เกือบล้ม…

ชิวจิ้นหร่านที่อยู่ด้านหลังมองเขาแล้วจึงเดินตามเข้ามา

ทุกคนเดินลงไปตามทางลาดเป็นระยะทางหลายสิบเมตรก่อนที่จะหยุด

ปกติแล้วภายในถ้ำจะมืดจนมองไม่เห็นอะไรเลย

แต่เหมือนว่าถ้ำแร่จื่อเทียนต่างออกไป

หลินหยางรับรู้แสงสีม่วงได้ตั้งแต่เเรกแล้ว

และเมื่อเข้าใกล้สถานที่แห่งนี้ แสงสีม่วงที่อยู่เบื้องหน้านั้นทำให้มีแสงสว่าง

หลินหยางมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นเร็ว

แต่ทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าทั้งหมดนั้นกลายเป็นสีม่วงเต็มไปด้วยเสน่ห์