บทที่ 393 เหลือเชื่อ!

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นทักษะทางการแพทย์ที่น่าทุ่ง

"ในที่สุดคุณก็ยอมใช้ทักษะที่แท้จริงแล้วหรอ? หมอเทวดาหลินมีทักษะทางการแพทย์ที่สูงจริงๆ! ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ผมก็จะใช้แรงแล้วละกัน!" ยิงหัวเหนียนพูดอย่างเรียบเฉย ดวงตาของเขาควบแน่น ทันใดนั้นเขาก็ถีบตัวและพุ่งเข้ามาฆ่าหลินหยางผ่านสายลม

ครั้งนี้โมเมนตัมที่ไม่รู้จบได้บดขยี้เขาอย่างดุเดือด

หากเป็นคนธรรมดาที่เผชิญหน้ากับโมเมนตัมที่น่ากลัวแบบนี้ คงไม่มีแรงที่จะเคลื่อนไหวแล้ว แต่หลินหยางไม่เหมือนกัน

สีหน้าของเขาดูจริงจังพร้อมกับนัยน์ตาเย็นชาในดวงตาของเขา เขาไม่ลังเล ยกมือขึ้นและโบกไปทางยิงหัวเหนียน

ซือ! ซือ! ซือ! ซือ...

มีพลังจำนวนมากกระจายออกมา

จากนั้นก็เห็นลำแสงเหมือนดาวตกที่พุ่งออกมาจากฝ่ามือของ ทั้งหมดเป็นเข็มเงิน

ความเร็วของเข็มเงินนั้นเร็วมาก และแม้แต่ความเร็วของกระสุนก็เทียบไม่ได้

ลมหายใจของยิงหัวเหนียนกระชับ สีหน้าจริงจัง เขาลดความเร็วลงทันที หลบซ้ายขวา และกางเท้าออก

และในเวลานี้ หลินหยางก้าวเข้ามาและต่อยไปทางยิงหัวเหนียน

ยิงหัวเหนียนเพิ่งจะยืนขึ้นหลังจากหลบเข็มเงิน หมัดนั้นก็มาถึงแล้ว

เขารีบยกแขนขึ้นเพื่อต้านทานหมัด แต่มันก็ยังช้าไป หมัดกระแทกไปที่หน้าอกของยิงหัวเหนียนอย่างรวดเร็วและรุนแรง

ปัง!

เสียงอู้อี้ดังขึ้น

ยิงหัวเหนียนถอยไปหลายก้าว ร่างของเขาสั่นไหวแกว่งไปแกว่งมา

"อ๊า?"

เสียงอุทานรอบๆ ดังขึ้นมา

คนตระกูลยิงทุกคนรีบเข้ามา

"หัวหน้าตระกูล!"

"หัวหน้าตระกูลไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

"หัวหน้าตระกูลเป็นยังไงบ้าง?"

ทุกคนพูดด้วยความกังวล ตื่นตระหนกอย่างมาก

"ทุกคนออกไป!" เมื่อยิงหัวเหนียนยืนอย่างมั่นคงและเขาก็ตะโกนออกมา

คนตระกูลยิงรอบๆ สั่นไหวและรีบถอยไป

ยิงหัวเหนียนใช้สายตามองหลินหยางอีกครั้ง พยักหน้า: "เหมือนว่าที่ด้านนอกลือกันจะเป็นเรื่องจริง เพียงแค่ใช้ทักษะเข็มเหล่านี้ก็เพียงพอที่จะสรุปว่าทักษะทางการแพทย์ของคุณมาถึงระดับที่โดดเด่นแล้ว ยังเด็กเช่นนี้ แต่กลับประสบความสำเร็จขนาดนี้ น่าชื่นชมจริงๆ!"

"จริงหรอ? แต่ทักษะการต่อสู้ตระกูลยิงของคุณก็ไม่เท่าไหร่" หลินหยางพูด

"หมอเทวดาหลิน ไม่ต้องพูดเกินไป ผมยังไม่ได้สู้อย่างจริงจัง" ยิงหัวเหนียนพูดอย่างนิ่งสงบ

"งั้นคุณก็จริงจังได้แล้ว ไม่งั้นอีกสักพักอาจจะไม่มีโอกาส"

"ถ้าอย่างงั้นหมอเทวดาหลินก็รอดู!"

ยิงหัวเหนียนพูดอย่างเฉยเมย เขาก้าวออกมาทางหลินหยางอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้ออร่าบนร่างของยิงหัวเหนียนเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม โดยเฉพาะสายตาของเขาซึ่งว่างเปล่าและลึกล้ำ ไม่แยแสและดุร้าย

ดูเหมือนว่าในช่วงเวลาสั้นๆ เช่นนี้ เขาได้เข้าสู่สภาวะที่ต่างไปจากเดิม...

หลินหยางขมวดคิ้ว

สังเกตเห็นเท้าทั้งสองข้าง

ซือ!

เขาเร่งความเร็วเข้ามาอีกครั้ง

ครั้งนี้ ความเร็วของเขาเร็วกว่าก่อนหน้านี้อย่างน่ากลัว

ไม่เพียงแค่นั้น ทักษะเหินเวหายิงซวนของเขายังเปิดกว้างมากกว่าเดิม เขากลายเป็นเหมือนภาพหลอน คาดเดาไม่ได้ และเขาเข้าใกล้หลินหยางทันที ฝ่ามือของเขาเหมือนฝนดอกไม้บนท้องฟ้า กระทบหลินหยาง ทุกการโจมตีหลินหยางล็อคอยู่บนจุดสำคัญบนร่างกายของหลินหยาง

หลินหยางรีบป้องกัน

แต่ในด้านของศิลปะการต่อสู้ หลินหยางนั้นแย่กว่ามากเกินไป เขาป้องกันได้เพียงเจ็ดหรือแปดกระบวนท่า ถูกยิงหัวเหนียนทำลายการป้องกัน ข้อต่อหน้าอกและลำคอของเขาทั้งหมดถูกกระแทกอย่างแรง เขาถอยออกไป

ยิงหัวเหนียนไม่เหมือนลัทธิฉงจง ตระกูลฮั่วเหล่านั้น

เขาเป็นตัวแทนของศิลปะการต่อสู้โบราณ

เขาเป็นนักรบที่ซ่อนอยู่!!

แม้ว่าหลินหยางจะเข้าใจศิลปะการต่อสู้ของชมรมศิลปะการต่อสู้ตระกูลฮั่วและลัทธิฉงจงอย่างละเอียด แต่ก็ยังไม่สามารถเทียบกับยอดฝีมือระดับสูงแบบนี้ได้

หลินหยางถอยกลับอย่างมั่นคงราวกับว่าเขาไม่มีอำนาจที่จะต่อสู้กลับ

หลังจากทำแบบนี้ไปประมาณครึ่งนาที กระดูกหลายชิ้นบนร่างกายของเขาก็หัก และเขามีรอยแผลมากจนไม่สามารถต่อสู้ได้อีกต่อไป

"มันจบแล้ว!"

ทันใดนั้นดวงตาของยิงหัวเหนียนก็หยุดนิ่ง เขายกนิ้วขึ้นมาสองนิ้วและยิ้มไปที่ดวงตาของหลินหยาง

หากดวงตาทั้งสองของหลินหยางไร้ประโยชน์ งั้นทักษะการแพทย์ของเขาก็ไม่มีประโยชน์ เมื่อสองดวงตาของเขาไร้ประโยชน์ หลินหยางจะไม่ตาย และเขายังสามารถทำตามคำสัญญาของเขาและฆ่าตัวตายที่เชิงเขาซวนผิง