บทที่ 392 ผมต้องการให้คุณฆ่าตัวตายต่อหน้าทุกคน

"สมกับเป็นหัวหน้าตระกูลจริงๆ พิจารณาได้รอบด้าน เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว หมอเทวดาหลินนี่ตายอย่างไม่ต้องสงสัยแน่นอน พวกเราจะไม่ถูกสงสัยและไม่ต้องรับผิดชอบ" ยิงผิงจู๋พูดเบาๆ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชม

"หมอเทวดาหลิน คุณคิดว่ายังไง?" เมื่อเห็นหลินหยางไม่ตอบ ยิงหัวเหนียนก็ถามอีกครั้ง

"ได้" หลินหยางพยักหน้า

หลงโชไม่พูดอะไร ในเวลานี้สิ่งเขาสามารถทำได้ในเวลานี้คืออธิษฐานอย่างเงียบๆ

"ดี! หมอเทวดาหลินเป็นคนตรงไปตรงมาจริงๆ" ยิงหัวเหนียนโบกมือ

คนตระกูลยิงรอบๆ ถอยออกไป

"ช้าก่อน!" หลินหยางตะโกนออกมาอีกครั้ง

"ทำไม? หมอเทวดาหลินนึกเสียใจหรอ?"

"ไม่ใช่อย่างแน่นอน ผมก็แค่รู้สึกว่าเรื่องที่เป็นทางการอย่างงี้ควรจะมีการทำสัญญา!"

"สัญญาหรอ?" ยิงหัวเหนียนขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ลังเลและตกลง

"คุณกำลังเอาตัวเองไปไว้ตรงทางตันหรอ?" ยิงโพหล้างหัวเราะ

หลินหยางขี้เกียจสนใจคำพูดไร้สาระของเขา เมื่อทำสัญญาแล้ว ก็เอามือไขว้ข้างหลัง ยืนเผชิญหน้ายิงหัวเหนียน

ยิงหัวเหนียนเองก็เช่นกัน ยืนตัวตรง มองหลินหยาง และค่อยๆ หลับตาทั้งสองข้างลง

ทันใดนั้นออร่าที่แปลกประหลาดก็แพร่ออกมาจากร่างกายของเขา

หลงโชรู้สึกหายใจยากลำบาก หัวใจของเขาเต้นอย่างรุนแรงราวกับว่าคอของเขาถูกอะไรบางอย่างบีบเอาไว้ เขาอยากจะถอยออกไป

"เชิญ หมอเทวดาหลิน!" ยิงหัวเหนียนลืมตาขึ้นและเคลื่อนไหวเป็นการเชิญ

"ผมไม่ชอบที่คนอื่นให้ผมเริ่มลงมือก่อน แต่เมื่อพูดแล้ว ผมก็จะไม่เมตตาใดๆ" หลินหยางพูด จู่ๆ เขาก็ก้าวออกมาและพุ่งเข้าไปในทันที

ทั้งสองเริ่มปะทะกัน

รู้สึเพียงแค่ผืนดินสั่นไปทั้งผืน ลมพัดที่รุนแรง ใจของทุกคนแข็งทื่อ เมื่อเห็นอย่างชัดเจน หลินหยางยืนอยู่ด้านหน้าของยิงหัวเหนียนแล้ว อีกทั้งยังกระแทกหมัดเหล็กไปตรงหน้าของยิงหัวเหนียนด้วย

แรงบนหมัดนี้เกรงว่าสามารถต่อยเหล็กจนเหมือนเต้าหู้ได้!

แต่เมื่อหมัดนี้กำลังจะทุบยิงหัวเหนียน...

แปะ!

เสียงที่ชัดเจนดังขึ้น

มีฝ่ามือปรากฏขึ้นต่อหน้าของยิงหัวเหนียน

และนั่นคือหมัดของหลินหยาง...ถูกฝ่ามือนั้นหยุดโดยตรง

"อะไรกัน?"

หลงโชตกตะลึง

มุมปากของคนตระกูลยิงยกขึ้น

สถานการณ์แบบนี้ไม่ได้นอกเหนือความคาดหมาย

นั่นคือหัวหน้าตระกูลยิงนะ!

แพทย์แผนจีนตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะมาจัดการเขาได้ยังไง?

แต่หลินหยางไม่ตื่นตระหนก เขาต่อยหมัดแรกไม่ได้ ก็ต่อยอีกหมัดหนึ่งไปที่หัวของยิงหัวเหนียนอีกครั้ง หมัดนี้มีความเร็วที่น่ากลัว เป็นแรงที่ทำให้คนตกใจ

แต่...ความเร็วของยิงหัวเหนียนก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน เขายกมือขึ้นมาขวางได้อีกครั้ง

แปะ!

เสียงที่ชัดเจนดังขึ้น

การโจมตีของหลินหยางถูกขวางเอาไว้

หลินหยางขมวดคิ้ว

ยิงหัวเหนียนส่งเสียงอย่างเรียบเฉย: "ทำไม? หมอเทวดาหลิน มีแรงแค่นี้หรอ? ทักษะเข็มของคุณหล่ะ? ทักษะพิษของคุณหล่ะ? หรือจะบอกว่าไม่ได้ใช้แรงทั้งหมดเมื่อเผชิญหน้ากับผม?"

หลินหยางไม่พูดอะไร ชักมือออกมาและโจมตีต่อ

แขนของเขาเหมือนปืนกล และเขาเริ่มโจมตียิงหัวเหนียนเหมือนพายุ

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าการโจมตีของเขาจะหนาแน่นและน่ากลัวเพียงใด เขาก็ไม่สามารถทำลายการป้องกันของยิงหัวเหนียนได้

แปะ! แปะ! แปะ! แปะ! แปะ...

เสียงดังที่ชัดเจนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

สองแขนของยิงหัวเหนียนร่ายรำ ปัดป้องการโจมตีของหลินหยางอย่างแม่นยำ

การโจมตีของหลินหยางเร็วขึ้นอีก แต่ก็ยังไม่มีประโยชน์ใดๆ ในเวลานี้

การป้องกันของยิงหัวเหนียนสมบูรณ์แบบเหมือนแผ่นเหล็ก ไม่มีช่องโหว่เลยแม้แต่นิดเดียว

เขา...เหมือนมองการเคลื่อนไหวของหลินหยางออกทั้งหมด

"โอเคแล้ว พอแค่นี้แหละ" ยิงหัวเหนียนเหมือนจะหมดความอดทนเล็กน้อย เขาพูดออกมา จู่ๆ ก็ระเบิดพลังออกมาผ่านฝ่ามือใส่ช่วงเวลาที่ปัดป้องการโจมตีของหลินหยางและกระแทกเข้าไปที่หน้าอกของเขา

ปัง!

ทันใดนั้นหลินหยางก็ถูกเขย่าจนถอยออกไป เกือบจะล้มลงกับพื้น