บทที่ 391 ก้มหัวยินยอมให้

หลงโชตกใจ ตะโกนออกมาอย่างเร่งรีบ: "พวกคุณอย่าเข้ามามั่วซั่วนะ เมื่อกี้พวกคุณก็ได้ยินในโทรศัพท์แล้วใช่ไหม ท่านคนนั้นของพวกคุณไม่ให้พวกคุณมาทำอะไรอาจารย์จองผม ถ้าพวกคุณทำอะไร พวกคุณจะอธิบายกับเขายังไง?"

เสียงนี้ทำให้สมาชิกตระกูลยิงตกใจ

แต่คนตระกูลยิงส่วนใหญ่ยังโกรธอยู่

"คุณเลิกเอาอันนี้มากดพวกเราเถอะ! ผมจะบอกพวกคุณทั้งสองให้ ที่นี่คือตระกูลยิง ถ้าคุณคิดจะทำให้พวกเราอับอาย งั้นใครจะพูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์ ผมจะหักกระดูกของคุณ!" คนตระกูลยิงคนหนึ่งพูดด้วยความโกรธ

"งั้นคุณก็ลองดู"

ไม่รอให้หลงโชพูด หลินหยางก็ตอบออกมาโดยตรง

"คุณ...ดี! งั้นผมจะแสดงให้คุณเห็น!" ชายหนุ่มคนนั้นตะโกนออกมาและพุ่งออกไป

"ยิงจ่าว! ถอยออกมา!" ยิงหัวเหนียนพูดอย่างเคร่งขรึม

"หัวหน้าตระกูล!"

"ถอยออกมา ทุกคนถอยออกมาให้หมด ไม่มีคำสั่งจากผมห้ามลงมือ ไม่งั้นผมจะไล่ออกจากตระกูลยิง!" ยิงหัวเหนียนพูดอีกครั้ง

ทุกคนกำหมัดแน่น กัดฟันจนจะแตก

แต่ยิงหัวเหนียนเอ่ยปากแล้ว พวกเขาก็ไม่กล้าทำอะไร ทำได้แค่ถอยออกไป

แต่ยิงหัวเหนียนเดินไปด้านหน้า หยิบโทรศัพท์ออกมา ปิดโทรศัพท์ต่อหน้าหลินหยางและโยนไปให้อาวุโสด้านข้าง

ลมหายใจของหลงโชกระชับ

คนตระกูลยิงรอบๆ ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว เขาตระหนักอะไรบางอย่างได้

ด้วยวิธีนี้บรรพบุรุษตระกูลยิงจะไม่สามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้

"หมอเทวดาหลิน นิสัยของผมเป็นคนที่มักจะดื้อรั้นมาโดยตลอด แม้ว่าจะรับตำแหน่งตระกูลยิงก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม แม้ว่าคนทั้งโลกจะไม่อนุญาต แต่ถ้าเป็นเรื่องที่ผมตัดสินใจแล้ว ผมก็จะทำเหมือนเดิม ศัตรูหรอ? ผมไม่เคยสนใจว่าใครเป็นศัตรู ผมสนใจแค่ว่าตำแหน่งที่ผมยืนอยู่นั้นคืออะไร เป็นศัตรูกับผมหรือไม่" ยิงหัวเหนียนพูดอย่างนิ่งเงียบ

"ผมเองก็เช่นกัน" หลินหยางพยักหน้า

"ดังนั้น ผมสามารถยอมรับเงื่อนไขของคุณได้"! ยิงหัวเหนียนพูด

"หัวหน้าตระกูล!"

ทุกคนร้องเสียงหลง

หลงโชดีใจ

วินาทีต่อไป ยิงหัวเหนียนพูดตามมาอีกประโยค

"ก่อนอื่นนั้นคุณต้องชนะผมให้ได้!"

เมื่อสิ้นเสียง ลมหายใจของทุกคนก็หยุดนิ่ง

ดวงตาของทุกคนแข็งทื่อ จ้องมองยิงหัวเหนียนอย่างว่างเปล่า เสียงหัวใจของทุกคนในวินาทีนี้แทบจะไม่มีเสียง ราวกับว่าหัวใจของพวกเขาหยุดเต้น

ปากของหลงโชอ้าปากกว้าง เขารีบลุกขึ้นมาตะโกน: "หัวหน้าตระกูลยิง คุณหมายความว่าอะไร?"

"นี่ยังไม่ชัดเจนอีกหรอ? ตระกูลยิงของพวกเราเป็นตระกูลศิลปะการต่อสู้แบบโบราณ ถ้าคิดอยากจะให้ตระกูลยิงของพวกเรายอมเชื่อฟังให้ก็ต้องโน้มน้าวพวกเราด้วยกำลัง ตระกูลยิงของพวกเราสืบทอดกันมาจนถึงวันนี้ เชื่อแนวคิดนี้มาโดยตลอด! มีปัญหาตรงไหนไหม?" ยิงหัวเหนียนพูดอย่างเฉยเมย

"แต่...แต่อาจารย์ของผมเป็นแค่แพทย์คนหนึ่งนะ!" หลงโชรีบพูด

แม้ว่าการแสดงของหลินหยางก่อนหน้านี้จะทำให้คนอื่นแปลกใจ เหมือนเทพแห่งสงครามที่ลงมาจากฟ้า ทำให้คนเหลือเชื่อ

แต่...นี่คือหัวหน้าตระกูลยิง!

ตระกูลยิงตระกูลศิลปะการต่อสู้แบบโบราณแบบนี้ ไม่ได้จะทำตามกฎเหมือนตระกูลธรรมดา ที่ได้มาตำแหน่งหัวหน้าตระกูลมานั้นไม่ใช่เพราะความสามารถและความคิดอย่างเดียว แต่ยังมีทักษะการต่อสู้ที่ดีด้วย

ถ้าทักษะการต่อสู้ของยิงหัวเหนียนไม่เพียงพอ นั่นก็แสดงว่าไม่สามารถปกป้องตระกูลยิงได้

แต่หลินหยางเป็นแค่แพทย์คนหนึ่ง เกรงว่าศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์ที่ว่านั้นเมื่อเจอกับยอดฝีมือศิลปะการต่อสู้ที่แท้จริงแบบนี้แล้ว เขาจะสู้ยังไง?

ถ้ามีอะไรผิดพลาดก็จบ

"คุณไม่มีคุณสมบัติมาสู้กับผม" หลงโชคิดจะพูดอะไร แต่หลินหยางกลับส่งเสียงออกมาก่อน

"ทำไม? หมอเทวดาหลิน ไม่กล้าหรอ?"

"เมื่อกี้ไม่ใช่ว่าอวดดีหรอ? หัวหน้าตระกูลของพวกเราพูดแค่นี้ คุณก็ยอมแล้วหรอ?"

"เฮอะ คุณมันขี้ขลาด!"

ตระกูลยิงพูดเยาะเย้ย

แต่หลินหยางไม่ได้สนใจอะไร

"ไม่มีคุณสมบัติหรอ? งั้นหมอเทวดาหลิน แล้วผมจะมีคุณสมบัติยังไง?" ยิงหัวเหนียนถามอย่างเฉยเมย

หลินหยางลูบปาก พูดอย่างเรียบเฉย: "ถ้าคุณอยากจะสู้จริงๆ ก็ได้ แต่เงื่อนไขนี้ก็ต้องเพิ่มขึ้น!"

เมื่อสิ้นเสียง คนทั้งสองฝั่งผงะ