บทที่ 400 นับถือจากใจ

ชายชราลืมตัวจนบ้าคลั่ง ท่าทางเหมือนต้องการตัดหัวของหลินหยางให้ได้ ตรงหน้าของเขาเต็มไปด้วยฝุ่นคลุ้งกระจายไปทั่ว แต่เขายังคงไม่ยอมหยุด

ภายใต้การกระหน่ำโจมตีอย่างบ้าคลั่ง เกรงแม้เป็นอาคารหนึ่งหลังก็คงจะเหลือแต่ซาก

แต่ทว่าในขณะที่บรรพบุรุษตระกูลยิงกำลังโจมตี มีหมัดพุ่งออกมาจากกลุ่มฝุ่นควันอย่างกะทันหัน พุ่งตรงเข้าไปหาบรรพบุรุษตระกูลยิงอย่างแรง

ฟู่!

หมัดทำให้เกิดกระแสลม

ลมหายใจของบรรพบุรุษตระกูลยิงหยุดชะงัก รีบดึงมือกลับมาป้องกัน

ปัง!

หมัดพุ่งชนเข้าใส่ฝ่ามือของเขาอย่างแรง พละกำลังจำนวนมหาศาลสะเทือนจนเขาลอยกระเด็นออกไปไกลสิบกว่าเมตร

เป็นพลังที่น่าสะพรึงกลัวมาก!

บรรพบุรุษตระกูลยิงสูดอากาศที่เย็นวูบเข้าปอด

คนของตระกูลยิงที่อยู่โดยรอบก็ตกตะลึงเช่นกัน ทุกคนมองไปทางจุดที่มีฝุ่นควันลอยคลุ้ง

กลับเห็นหลินหยางเดินออกมาจากตรงนั้นอย่างเชื่องช้า แววตาที่เฉยเมยทั้งคู่จ้องมองชายชรา พูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ "เกิน…สิบกระบวนท่าแล้ว! คุณแพ้แล้ว!"

บรรพบุรุษตระกูลยิงยืนอยู่กับที่ เบิกตากว้างมองหลินหยางอย่างไม่เชื่อสายตา

มันเมื่อกี้มันสมบูรณ์แบบมาก

เขาเชื่อ มันไม่ใช่สิ่งที่แรงของคนธรรมดาจะเทียบได้

เขาฝึกวิทยายุทธมาเกือบร้อยปี พลังทั้งหมดไม่ได้จำกัดอยู่ที่แค่พละกำลัง ยิ่งไปกว่านั้นยังมีกำลังภายใน กำลังลมปราณ

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหลินหยาง เขาพบว่าไม่สามารถเอาพลังของตัวเองไปเทียบ

นี่ไม่ใช่พลังที่ฝึกฝนออกมาแน่นอน!

ต้องเป็นเพราะเกิดจากการทำอะไรบางอย่าง

บรรพบุรุษตระกูลยิงจมอยู่กับความคิดของตัวเอง แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้

ไม่ว่าหลินหยางจะใช้วิธีการอะไร อย่างน้อยเขาก็ทำอะไรหลินหยางไม่ได้

ผลลัพธ์มันชัดเจนอยู่แล้ว!

"ฉันแพ้แล้ว!"

บรรพบุรุษตระกูลยิงสูดหายใจเข้าลึกๆ

"บรรพบุรุษ!"

คนของตระกูลยิงรีบรุมล้อมกันเข้ามา บนใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

"พวกแกไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น กล้าพนันก็ต้องกล้ายอมรับความพ่ายแพ้ ฉันจะทำตามคำสัญญาที่พูดก่อนหน้านี้" บรรพบุรุษตระกูลยิงเดินตรงเข้าไปหาหลินหยาง พูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

หมัดเมื่อกี้เขาถือว่าฝืนรับเอาไว้ได้ ถึงสู้กันต่อไป ผลลัพธ์ก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลง

"แล้วคำสัญญาก่อนหน้านี้ของยิงหัวเหนียน?" หลินหยางหยิบหนังสือเลือดออกมาถามด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"ต้องทำตามอยู่แล้ว! คุณพาคุณหนูหลิวหรูซือไปเถอะ นอกเหนือจากนี้ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คนของตระกูลยิงพบคุณ ต้องเห็นคุณเป็นแขกคนสำคัญ คนหนุ่มสาวตระกูลยิงพบคุณต้องทำความเคารพ!" บรรพบุรุษตระกูลยิงตะคอกเสียงเบา

"อะไรนะ?"

คนของตระกูลยิงตกตะลึง

"ท่านบรรพบุรุษ ถ้าเป็นแบบนี้ ตระกูลยิงจะหลงเหลือความน่าเกรงขามอีกเหรอ? ถ้ามีคนอื่นรู้ ตระกูลยิงของเราต้องกลายเป็นตัวตลกแน่นอน!" ยิงผิงจู๋รีบก้าวออกมาพูด

"นั่นก็เป็นเพราะพวกแกมันไม่เอาไหน!" บรรพบุรุษตระกูลยิงจ้องยิงผิงจู๋และคนอื่นด้วยความโกรธ หลังจากนั้นพูดอย่างโมโห "เขาเพิ่งอายุเท่าไหร่ พวกแกอายุเท่าไหร่? ทำไมคนอื่นมีความสามารถ แต่พวกแกไม่มี? "

"เรื่องนี้…"

ยิงผิงจู๋ก้มหน้าลงด้วยความอับอาย

"ศักดิ์ศรีไม่ใช่ขอจากคนอื่น ต้องหามาด้วยตัวเอง ตระกูลยิงสรรเสริญผู้ที่แข็งแกร่ง ตอนนี้คุณหลินแข็งแกร่งกว่าตระกูลยิง ตระกูลยิงของเราก้มหัวแล้วยังไง?" บรรพบุรุษตระกูลยิงพูดตำหนิ หลังจากนั้นหันไปพูดกับยิงผิงจู๋ "ผิงจู๋! ไปขอขมาคุณหลินเดี๋ยวนี้ ต้องจริงใจเข้าใจหรือเปล่า?"

"หา?"

ยิงผิงจู๋อ้าปากค้าง มองบรรพบุรุษตระกูลยิงด้วยความตกตะลึง

"ยังไม่รีบไปอีก?" บรรพบุรุษตระกูลยิงพูดตำหนิ

ยิงผิงจู๋กัดฟันกําหมัดแน่น สุดท้ายก็ยอมเดินตรงเข้าไปหาหลินหยาง

"ขอ…ขอโทษ คุณหลิน เรื่องก่อนหน้านี้…ผิงจู๋ล่วงเกินคุณ โปรดอภัยให้ด้วย" ยิงผิงจู๋พูดเสียงเบาแล้วโค้งคำนับให้หลินหยาง