บทที่ 403 เกรงว่าจะทนได้ไม่ถึงเย็นนี้

ทั้งสองรีบขึ้นรถและไปที่สนามบิน

หลังจากจอดรถในลานจอดรถแล้ว ทั้งสองก็รีบไปที่ห้องโถงเพื่อรอ

"หืม? หลินหยาง นั่นมันทางเดินวีไอพี คุณไปทางนั้นทำไม? แล้วตั๋วเครื่องบินที่เราจองหล่ะ? พวกเราไม่ต้องลงทะเบียนหรอ!" ซูเหยียนรีบตะโกนถาม

แต่หลินหยางไม่สนใจ ลากซูเหยียนวิ่งไปอย่างเร่งรีบ

"คุณทำอะไรหน่ะ? คุณเป็นบ้าหรอ?"

หลินหยางไม่พูดอะไร ซูเหยียนกังวลยิ่งกว่าเดิม

แต่...หลังจากหลินหยางพาเธอเข้าไปในช่องวีไอพี ซูเหยียนก็ตระหนักได้ว่าแปลกๆ พบว่าเจ้าหน้าที่สนามบินไม่ได้ขวางพวกเขา ทั้งยังนำทางพวกเขาไป

ไม่นาน ทั้งสองคนก็มาถึงทางเดินขึ้นเครื่อง จากนั้นเครื่องบินลำเล็กก็ปรากฏขึ้นด้านหน้าของซูเหยียน

"คุณหลิน ขอโทษด้วย เพราะเวลาเร่งรีบ เครื่องบินที่พวกเราหาได้ค่อนข้างเล็ก" ชายในชุดสูทคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมพูดด้วยความขอโทษ

"ไม่เป็นไร บินได้ก็พอ รีบไปที่เยี้ยนจิง"

หลินหยางพูดอย่างเคร่งขรึม จูงซูเหยียนขึ้นเครื่องบิน

แม้ว่าเครื่องบินจะเล็ก แต่การตกแต่งด้านในครอบคลุม หลังจากทั้งสองนั่งดีแล้ว เครื่องบินก็เริ่มขยับ

ซูเหยียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ เบิกตากว้าง ใบหน้าตกใจ มองทุกอย่างอย่างเหลือเชื่อ

นอกจากลูกเรือแล้ว มีแค่พวกเขาสองคนหรอ?

นี่มันอะไรกัน? เครื่องบินส่วนตัวหรอ?

ซูเหยียนรู้สึกราวกับว่ากำลังฝันไป

เธอไม่ได้ตั้งเครื่องบินเป็นครั้งแรก แต่นี่เป็นเครื่องบินส่วนตัวครั้งแรก...

"หลินหยาง นี่...เครื่องบินลำนี้มันคืออะไร? ทำไมมีแค่พวกเราสองคน?" ซูเหยียนอดไม่ได้ หันหน้าไปถามหลินหยาง

"ผมจองเครื่องบินเอาไว้" หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย

"จอง...จองเครื่องบินหรอ?" ซูเหยียนหายใจไม่เป็นจังหวะ เกือบจะสำลัก

ใบหน้าของเธอตกใจ พูด: "จองเครื่องบินเอาไว้...นี่มันเท่าไหร่กัน?"

"คุณผู้หญิง เครื่องบินลำนี้ถูกที่สุด ค่าใช้จ่ายคำนวณรายชั่วโมง ประมาณชั่วโมงละ 18000 ระดับที่สูงขึ้นประมาณ 50000 ต่อชั่วโมง หนึ่งแสนต่อชั่วโมง ถ้าเป็นเครื่องบินหรูก็อาจจะสองแสนต่อชั่วโมงได้" พนักงานเสิร์ฟข้างๆ ตอบซูเเหยียน และยื่นน้ำผลไม้ให้เธอแก้วหนึ่ง

"ขอบ...ขอบคุณ..." ซูเหยียนเกรงใจเล็กน้อย แต่ก็พูดต่อ: "ถ้าอย่างงั้น จากเจียงเฉินไปเยี้ยนจิงต้องใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงกว่า แบบนี้ก็หลายหมื่นอยู่ คุณ...คุณไปหาเงินมาจากไหนเยอะแยะ?"

"ผมรู้การแพทย์เล็กน้อย ไปหาเงินเพิ่มด้านนอกนิดหน่อย" หลินหยางพูด

ตอนนี้ใจของเขาวุ่นวาย เหนื่อยที่จะอธิบายซูเหยียน ถ้าบอกเธอว่าตนเองคือหมอเทวดาหลิน เกรงว่าเธอก็คงไม่เชื่อ

ความจริงแล้วนี่มันฉุกละหุกเกินไป ด้วยบุคลิกของหม่าไห่ หลินหยางจะนั่งเครื่องบินลำนี้ได้อย่างไร?

เมื่อพูดเช่นนี้ออกไป ซูเหยียนก็หยุดนิ่งทันที

"หลินหยาง คุณ...คุณว่าอะไรนะ? คุณออกไปตรวจคนด้านนอกหรอ? ?"

"ทำไมหรอ?" หลินหยางขมวดคิ้ว

"ทำไมหน่ะหรอ? คุณรู้ไหมว่าตัวเองเป็นหมอที่ไม่มีที่มาที่ไป อย่าคิดว่าตัวเองอ่านหนังสือไม่กี่เล่มแล้วจะเป็นหมอได้ ถ้าเกิดอะไรผิดขึ้นมาจะทำยังไง?" ซูเหียนตาแดง พูดตำหนิ

ไม่มีใครรับผิดชอบต่อการสูญเสียชีวิต!

ใบหน้าของหลินหยางนิ่งลง แต่คิดว่าซูเหยียนพูดไปก็เพื่อเขา จึงไม่พูดอะไร

"หลินหยาง ฉันรู้ว่าคุณอยากจะพิสูจน์ตัวเอง อยากจะให้คนอื่นไม่เรียกคุณว่าคนไร้ประโยชน์ แต่คุณอย่าใช้วิธีนี้พิสูจน์ตัวเอง ฉันบอกคุณไปแล้ว ว่าให้คุณไปสอบใบประกอบแพทย์ แต่คุณกลับไม่ไป ถ้าหลังจากนี้ถูกตรวจสอบจะทำยังไง? ฉันช่วยคุณไม่ได้นะ" ซูเหยียนพูดด้วยความโกรธ

หลินหยางสูดลมหายใจ พูดเสียงเบาๆ: "เสี่ยวเหยียน ผมอารมณ์ไม่ค่อยดี ไม่ต้องพูดแล้ว ได้ไหม?"

ซูเหยียนผงะเล็กน้อย เธอเพิ่งเห็นหลินหยางแสดงอารมณ์ออกมาเป็นครั้งแรก เม้มปาก: "ฉันพูดไปก็เพื่อคุณ..." ไม่พูดอะไรอีก

บนเครื่องบินลำนี้ ซูเหยียนรู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก

หลายหมื่น

ถ้าจางชิงหยูอยู่ที่ดี จะไม่จัดการหลินหยางจนเลือดตกยางออกหรอ?

บางทีนี่อาจเป็นทัศนคติของคนที่ไม่เคยทำเงินมาก่อนพวกเขาไม่รู้ว่าการหาเงินมันยากแค่ไหน

ซูเหยียนมองหลินหยางด้วยความสับสน ไม่พูดอะไร

แต่ชีวิตเป็นเดิมพัน จะบอกว่าหลินหยางผิดก็ไม่ได้

ในที่สุดทั้งสองก็มาถึงเยี้ยนจิงด้วยอารมณ์ไม่สบายใจตลอดทาง