บทที่ 404 เหลียงผิงเฉา

ห้องนี้มีเนื้อที่ประมาณ 30 ตารางเมตรเท่านั้น ห้องน้ำ ห้องต่างๆ ซ้อนกันไปหมด เล็กมาก มีผู้หญิงอายุ 50 กว่านอนอยู่บนเตียง หัวขาว หาซีด บนแขนมีสายน้ำเกลือ สวมเครื่องช่วยหายใจ ไม่ได้สติ ไอเป็นครั้งคราว เหมือนว่าจะอยู่ได้ไม่นาน

เมื่อเห็นสภาพของเหลียงชิวเยี้ยนเช่นนี้ หลินหยางก็รู้สึกเจ็บปวด กำมือแน่น

เหลียงชิวเยี้ยนคอยดูแลและรักเขามาตั้งแต่เด็กยันโต

เขายังจำได้ว่าตอนที่เขายังเด็กเขาอิจฉาเด็กคนอื่นที่มีของเล่น เหลียงชิวเยี้ยนก็พาเขาไปซื้อทันที

ทุกครั้งที่แม่โดนทำอย่างไม่ยุติธรรมในตระกูลหลิน ร้องไห้เพียลำพัง เหลียงชิวเยี้ยนจะเข้ามาปลอบเธอและมอบความอบอุ่นให้

อย่างไรก็ตามกลับไม่เคยคิดว่าไม่เจอกันหลายปี เหลียงชิวเยี้ยนจะกลายเป็นอย่างงี้...

เขาค่อยๆ เดินเข้าไปนั่งลงข้างเตียง จับมือของเหลียงชิวเยี้ยน จับชีพจรของเธอ

"ใคร...ใครกัน..." เหลียงชิวเยี้ยนเหมือนจะรู้สึกได้ เธอลืมตาขึ้นมาและส่งเสียงที่อ่อนแอ

"แม่ ผมเอง เสี่ยวหยาง..." หลินหยางพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ

"เสี่ยวหยาง? หลิน...หลินหยางหรอ? ลูกชายของฉันหรอ?" เหลียงชิวเยี้ยนเหมือนจะนึกขึ้นได้ เธอคว้านิ้วของหลินหยางอย่างแน่น ไม่ยอมปล่อย

ในใจของเธอ หลินหยางคือลูกชายของเธอมาโดยตลอด เป็นครอบครัวของเธอ

แม้ว่าทั้งสองไม่มีความสัมพันธ์อะไรกัน แต่ด้วยความรู้สึกแล้วมันมากกว่าความสัมพันธ์เสียอีก...

หลินหยางสูดหายใจเข้าลึกๆ ตบหลังมือของเธอ พูดเบาๆ: "แม่ คุณไม่ต้องกังวล ผมจะรักษาคุณให้หายเอง ผมจะต้องทำให้คุณดีขึ้นมาให้ได้"

"เสี่ยวหยาง...อย่าเสียเวลา แม่รู้ดีว่าอาการของแม่เป็นยังไง ลูกมาแม่ก็ดีใจมากแล้ว แค่ว่า...แม่รู้สึกผิดต่อลูกมาตลอด เรื่องของลูกแม่ก็ได้ยินมาบ้าง...หลายปีมานี้ ลูกต้องลำบายก อยู่ในเจียงเฉิน...ต้องลำบากมากใช่ไหม..." เหลียงชิวเยี้ยนพูดด้วยเสียงแหบๆ มีน้ำตาไหลมาจากหางตา พูดตำหนิตัวเอง: "ขอโทษด้วย..."

"แม่ อย่าพูดแบบนี้ ผมสบายดีในเจียงเฉิน คุณดู ผมพาภรรยามาด้วย!" หลินหยางยิ้ม

"ภรรยาลูกหรอ?" เหลียงชิวเยี้ยนเหมือนจะดีขึ้นมาเล็กน้อย เธออยากจะลุกขึ้น

แต่ซูเหยียนข้างๆ รีบเดินเข้ามา จับมือของเหลียงชิวเยี้ยน พูด: "แม่ ฉัน...ฉันชื่อซูเหยียน เป็นภรรยา...ภรรยาของหลินหยาง..."

เหลียงชิวเยี้ยนจ้องมองซูเหยียน สักพัก รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าของเธอ พยักหน้า: "ดี ดี สวยมาก...เสี่ยวหยาง ลูกโชคดีมาก ได้แต่งงานกับภรรยาที่งดงามเช่นนี้...ดี...ดีแล้ว..."

"แม่ คุณพักผ่อนเถอะ คุณต้องฟื้นฟูร่างกาย" ซูเหยียนยิ้มและพูด

"ผมไม่เป็นอะไร ลูกนั่นแหละ...ต้องลำบากมาหลายปีใช่ไหม เสี่ยวหยางเด็กคนนี้นี่...เกิดมาก็ได้รับความเดือดร้อนจากความโชคร้ายตั้งแต่เกิด ชีวิตเป็นเรื่องยาก ลูก...ลูกต้องลำบากมากแน่ๆ แอะ แอะ...แอะแอะ..." เหลียงชิวเยี้ยนพูดไม่นานก็ไอออกมาอย่างรุนแรง

"โอเคแม่ ฉันเข้าใจแล้ว คุณนอนลงไปเถอะ รีบพักผ่อน!" ซูเหยียนรีบพูด

หลินหยางหยิบเข็มเงินออกมาหนึ่งเล่ม และทิ่มลงไปบนแขนของเหลียงชิวเยี้ยน

เดิมทีซูเหยียนอยากจะหยุดหลินหยาง แต่เมื่อเห็นเข็มหลายเข็มที่ฝังลงไป อาการไอของเหลียงชิวเยี้ยนก็หยุดลง สีหน้าของเธอดีขึ้นไม่น้อย เธอจึงกลืนคำพูดของตัวเองลงไปในคอ

"เสี่ยวเหยียน คุณออกไปจัดการหน่อย นำตัวเองย้ายไปโรงพยาบาล บรรยากาศที่นี่แย่อย่างมาก เธอต้องการสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมในการรักษาตัว พร้อมกับยารักษาที่เหมาะสมด้วย" หลินหยางพูด

ซูเหยียนพยักหน้า รีบโทรออกไปเบอร์ 120

แต่ในเวลานี้มีเสียงเดินอย่างวุ่นวายดังมาจากทางเดิน จากนั้นก็มีเสียงตะโกนอย่างหมดความอดทน

"แม่ ฉันมาหาคุณแล้ว!"

เมื่อได้ยินเสียง ซูเหยียนก็ตกใจ

หลินหยางเองก็ขมวดคิ้ว มองไปทางหน้าประตูด้วยความนิ่งเงียบ

หญิงชราคนนั้นรีบเปิดประตู และชายหญิงที่แต่งตัวดีหลายคนก็ปรากฏตัวขึ้นที่ประตู

ผู้หญิงเหล่านั้นบีบจมูกตัวเองด้วยความรังเกียจ

ผู้ชายเองก็ขมวดคิ้ว สูบบุหรี่ในปากราวกับว่าต้องการใช้ควันบุหรี่เพื่อกำจัดกลิ่นนั้น

คนที่นำหน้าเป็นชายหนุ่มผมสั้น

ชายหนุ่มมีผิวคล้ำและผอมมาก แต่ดวงตาของเขามีความเย่อหยิ่งที่ไม่สามารถอธิบายได้

เมื่อเขาเห็นคนในห้อง ชายหนุ่มตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด และเมื่อเขาเห็นซูเหยียน ดวงตาที่หม่นหมองของเขาก็เปล่งแสงออกมาจับอยู่ที่ร่างของซูเหยียน ไม่เลื่อนออกไป

"คุณคือใคร?"

หลินหยางยืนอยู่ด้านหน้าหลินหยาง จ้องชายหนุ่มและถาม