บทที่ 405 ความลับของตระกูลเหลียง

เมื่อหลินหยางได้ยิน สีหน้าเขานิ่งลง พูดเบาๆ: "ผมไม่อยากทะเลาะกับคุณ รีบบอกสถานการณ์ของแม่มา ผมตรวจสอบแล้วว่าอวัยวะของเธอล้มเหลว อาการของเธอไม่ดีนัก เธอเป็นอะไรกันแน่?"

"ให้ตายเถอะ ตลกหรอ พี่เฉาพูดกับคุณหน่ะ คุณยังมาเปลี่ยนเรื่องอีก!" ชายหนุ่มผมสีเหลืองอยู่ข้างๆ ตะโกนอย่างโกรธใส่หลินหยางและจะตบหน้าของหลินหยางโดยตรง

การแสดงออกของหลินหยางหยุดนิ่งและเขาจับข้อมือของชายคนนั้นและออกแรง

"อ๊า..."

ชายผมเหลืองส่งเสียงร้องออกมาทันที

คนที่กำลังยืนดูอยู่

"คุณยังไม่ปล่อยมืออีก!"

"ไอนี่หาเรื่องตาย กล้ามากหรอ?"

"ทำอะไรหน่ะ รีบปล่อยมือ!"

ทุกคนรู้สึกรำคาญและพวกเขาก็พับแขนเสื้อขึ้นทีละคน

ซูเหยียนในห้องอดไม่ได้ที่จะตะโกน: "หลินหยาง เกิดเรื่องอะไร? ด้านนอกเกิดเรื่องอะไร?"

ที่กันเสียงที่นี่ไม่มีคุณภาพ คนด้านในจียงได้ยินเสียงที่ดังขึ้นจากด้านนอก

"ไม่มีอะไร ผมแค่ไปเหยียบเท้าพวกเขาโดยไม่ตั้งใจ" หลินหยางปล่อยมือและตอบ

ชายผมเหลืองมองข้อมือของตัวเอง พิงกำแพงและหอบ ด้วยแสงสลัวๆ ทำให้เขาเห็นรอยนิ้วมือสีแดงบนข้อมือของตัวเอง

"ไอสุนัข จัดการเขา!"

หลายคนมองต่อไปไม่ได้และจะลงมือ

"อย่าทำอะไรมั่วซั่ว แม่ผมอยู่ด้านในนะ!"

เหลียงผิงเฉาพูดเบาๆ

ทุกคนถึงหยุด

"นึกไม่ถึงว่าเด็กนี่จะมีความแข็งแกร่งเล็กน้อย" เหลียงผิงเฉาเหลือบมองข้อมือของคนนั้นและพูดด้วยความแปลกใจ

"พี่เฉา คุณพูดเล่นหรอ? ไอขยะนี้ถูกตระกูลไล่ออกมา เขาจะกินข้าวยังไง? วันๆ ก็คงขนอิฐขนปูนก่อสร้างทุกวัน ความแข็งแกร่งก็ต้องพัฒนาโดยธรรมชาติ!" ผู้หญิงที่แต่งหน้าจัดหัวเราะ

"มีเหตุผล มีเหตุผล!"

"คุณพูดมีเหตุผล"

คนข้างๆ หัวเราะออกมา

เหลียงผิงเฉาเหลือบมองในห้อง กระแทกเสียง: "แม่ของผมป่วยหนักในตอนนี้ ผมจะไม่อะไรกับคุณในตอนนี้ คุณฟังผมไว้ แค้นี้ผมจะจำไว้ เดี๋ยวผมจะทำให้คุณต้องมาคุกเข่าต่อหน้าผม! คุณรอเถอะ!"

เมื่อพูดเสร็จ จู่ๆ หลินหยางก็ยกมือขึ้นและกดไหล่ของเหลียงผิงเฉา

"คุณทำอะไร?"

คนรอบๆ ตื่นตระหนัก ล้อมหลินหยางเอาไว้

สีหน้าของเหลียงผิงเฉาเยือกเย็นลงหลายเท่า เขาหันหน้า จ้องอย่างเยือกเย็น

หลินหยางพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์: "คุณยังไม่ได้ตอบคำถามผม ตกลงเกิดเรื่องอะไรกับแม่กันแน่!"

การยื่นมือออกมาของหลินหยางในครั้งนี้ทำให้บรรยากาศเยือกเย็นลงหลายระดับ

ความอดทนของเหลียงผิงเฉาเหมือนจะมีจำกัดเช่นกัน

เขาคือใคร?

เขาคือคุณชายตระกูลเหลียง ลูกหลานตระกูลเหลียง เขาแซ่เหลียง

ในเยี้ยนจิง ไม่ว่าเป็นใครก็ต้องให้เกียรติเขา และต้องให้เกียรติกับแซ่ของเขา

ตอนนี้ขยะที่ถูกไล่ออกมากลับกล้าพูดกับเขาเช่นนี้ เขาจะทนได้ยังไง?

ถ้าเขาไม่แสดงอะไรบ้าง คนเหล่านี้จะเคารพเขาไหม?

เหลียงผิงเฉากำหมัดแน่น หันหน้า จ้องหลินหยางด้วยดวงตาเยือกเย็น ดวงตาของเขาเย็นชาอย่างมาก

หลินหยางขมวดคิ้ว แต่เขาไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร มองเหลียงผิงเฉาเช่นกัน ราวกับว่ากำลังรอคำตอบของเขา

"นี่เป็นน้ำเสียงที่คุณพูดกับผมหรอ?" เหลียงผิงเฉาพูดอย่างเยือกเย็น