บทที่ 415 ลูกผู้ชายไม่หลั่งน้ำตาง่ายๆ

เห็นเพียงชายวัยกลางคนสวมชุดถังจวงเดินตรงเข้ามาหาฝูงชน

สีหน้าท่าทางของเขาดูสุขุม ใบหน้าเหลี่ยม คิ้วเข้ม ริมฝีปากกว้าง หน้าผากสูง แต่หลังค่อมเล็กน้อย

"นายท่านหยาน!"

"นายท่านหยาน!"

"สวัสดีครับนายท่าน!"

...

คนของตระกูลเหลียงเห็นชายวัยกลางคน ทุกคนรีบพยักหน้าทักทายทันที

ถึงแม้การเรียกของพวกเขาจะดูสนิทสนมกันมาก แต่หลินหยางกลับพบว่าบนสีหน้าของคนพวกนี้เต็มไปด้วยถากถางและดูถูก

ความเคารพของพวกเขาไม่ได้ออกมาจากใจ

"อืม" ชายวัยกลางคนพยักหน้าให้ฝูงชน แล้วเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าของหลินหยาง

หลินหยางหลับตาทั้งคู่ลงไม่ได้พูดอะไร

คนคนนี้เขาก็รู้จัก แต่เขามั่นใจว่าคนคนนี้จำเขาไม่ได้แน่นอน

แต่ในเมื่อเขาปรากฏตัวขึ้น มันต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับเหลียงเซิงและเหลียงหงอิงแน่นอน เกรงว่าเขาน่าจะรู้สถานะของหลินหยางแล้ว…

อันที่จริงมันก็ใช่ ปัจจุบันมีแต่คนคนนี้เท่านั้นที่สามารถหยุดหลินหยาง

เพราะคนคนนี้ก็คือสามีของเหลียงชิวเยี้ยน เหลียงเฟิงหยาน!

เหลียงเฟิงหยานเป็นคนสุขุมและดั้งเดิมมาก หลังจากที่เหลียงชิวเยี้ยนรับเขาเป็นลูกบุญธรรม เหลียงเฟิงหยานไม่เคยคัดค้าน และมีบางครั้งที่หยอกล้อหลินหยางเป็นครั้งคราว แต่เขาไม่ได้ใกล้ชิดกับหลินหยางมาก แต่เห็นแก่เหลียงชิวเยี้ยน หลินหยางก็ยังถือว่าเคารพเขา…

"คุณ…คุณหลิน คุณตามผมมาก่อน ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณ…ได้หรือเปล่า?" เหลียงเฟิงหยานมองหลินหยางด้วยสายตาที่ซับซ้อน พูดขึ้นอย่างเชื่องช้า

"คุณก็จะเกลี้ยกล่อมผมอีกคนเหรอ?" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

เขาไม่เพียงออกหน้าแทนซูเหยียนและยังเพื่อเหลียงชิวเยี้ยนด้วย หรือเหลียงเฟิงหยานคิดจะเป็นศัตรูกับเขาอีกคน

แบบนี้มันต้องเย็นชามากแค่ไหน?

แต่ทว่า เหลียงเฟิงหยานกลับกําหมัด กัดฟันแน่น ดวงตาแดงเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงที่ลำบากใจ "ลูก…คุณ…คุณฟังผมสักครั้งเถอะ…"

น้ำเสียงของเขาแทบจะอ้อนวอน

รูม่านตาของหลินหยางหดเล็กลง จ้องมองเหลียงเฟิงหยานอยู่สักพัก

ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง "ได้ ผมจะให้โอกาสคุณ ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าคุณจะพูดอะไร!"

พูดจบ หลินหยางเดินตรงไปที่โกดังเก็บของที่อยู่ด้านข้าง

เหลียงเฟิงหยานรีบเดินตามเข้าไป

"ลุงหยาน คุณต้องเกลี้ยกล่อมหลินหยางให้ได้!" เหลียงเซิงที่อยู่ตรงหน้าประตูภาวนาในใจ

ในตอนนี้เกรงว่าเหลียงเฟิงหยานคงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด…

เห็นด้านนอกตระกูลเหลียงมีผู้คนมารวมตัวกันอยู่ไม่น้อย เหลียงเซิงรีบตะโกน "ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร ทุกคนแยกย้ายกันได้แล้ว แยกย้ายได้แล้ว!"

"พี่เซิง คนคนนี้เป็นใคร ตกลงนี่มันเรื่องอะไรกันแน่?" มีคนถามด้วยความไม่เข้าใจ

"แค่แขกคนหนึ่งของตระกูลเหลียง ไม่ต้องทำเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร บุกรุกตระกูลเหลียงอะไร ไม่มีเรื่องแบบนี้ สิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่อย่าเอาไปพูดส่งเดช ได้ยินหรือยัง? ถ้าใครไม่สามารถควบคุมลิ้นของตัวเองได้ ระวังผมจะถลกหนังของคนคนนั้น!" เหลียงเซิงตะคอก

"ครับ พี่เซิง!"

ทุกคนตอบรับ แต่ในแววตาของทุกคนยังคงเต็มไปด้วยความสงสัย

เหลียงเซิงขี้เกียจอธิบายให้คนพวกนี้ฟัง เขารีบวิ่งเหยาะๆตรงเข้าไปหาชายชราที่ยังล้มอยู่บนพื้น หลังจากนั้นรีบประคองเขาลุกขึ้น

"ลุงเหวิน คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?" เหลียงเซิงถามด้วยความระมัดระวัง

"ผม…ผมไม่เป็นไร แค่รู้สึกหายใจลำบากนิดหน่อย…" ลุงเหวินสูดหายใจเข้าหลายครั้ง พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง

"ผมจะส่งคุณไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!" เหลียงเซิงรีบพูด

"โรงพยาบาล? ไม่ต้อง…ไม่ต้อง…แค่พักผ่อนนิดหน่อยก็หายแล้ว โคจรลมปราณก็กลับมาเป็นปกติ"

"ลุงเหวิน วรยุทธคุณสูงขนาดนั้น ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้? คงไม่ได้เป็นเพราะคุณอายุมากแล้วเป็นโรคอะไรหรอกมั้ง?" เหลียงเซิงถามด้วยความสงสัย

ลุงเหวินคนนี้เฝ้าประตูบ้านตระกูลเหลียงตั้งแต่ตอนเขายังเป็นเด็ก ตากลมตากฝนอยู่ที่นี่มาโดยตลอด เขาไม่เคยเห็นลุงเหวินเป็นแม้แต่ไข้หวัด ทำไมถึงมาล้มลงอย่างกะทันหัน?

ลุงเหวินไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ลุกขึ้นยืนตัวตรงด้วยความยากลำบาก ยกแขนที่เหี่ยวแห้งขึ้น

เหลียงเซิงมองตาม กลับพบบนข้อมือของเขามีเข็มที่เล็กและบางมากเสียบอยู่บนนั้น