บทที่ 416 ผมจะทำให้ตระกูลเหลียงก้มหัว

"หรอ?" หลินหยางขมวดคิ้ว

"ไอ้สารเลว! เมื่อลูกของพวกเขาได้รับเลือด พวกเขาก็จะพยายามอย่างที่สุดเพื่อจะปฏิเสธ พยายามทุกวิถีทาง แม้กระทั่งยังต่อต้านคนจากเกาะหวางโยว แต่พวกเขากับตกลงกับซวนเหม่ยอย่างง่ายดาย! ไอสารเลว! เห็นแก่ตัว พวกเขาไม่สมควรที่จะเป็นผู้นำตระกูลเหลียง!" เหลียงเฟิงหยานทุบกระดานไม้ข้างๆ เขาอย่างโกรธจัด

มีรูปรากฏขึ้นบนกระดานไม้ มือของเหลียงเฟิงหยานเลือดไหลเช่นกัน

เขาไม่พอใจและตะโกน: "แม่ทูนหัวของคุณเป็นใคร คุณน่าจะเข้าใจดีที่สุด เจอกับเรื่องแบบนี้ เธอจะตกลงหรอ? ทั้งยังพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อปกป้องซวนเหม่ยและไม่ยอมให้คนจากเกราะหวางโยวมาพาตัวของซวนเหม่ยไป แต่ตระกูลเหลียงจะทำตามใจเธอได้อย่างไร? เธอเป็นลูกสาวที่ถูกเลี้ยงโดยตระกูลเหลียง แม้ว่าเธอจะแต่งงานกับผม แต่ก็เป็นคนตระกูลเลี้ยงจริงๆ เช่นกัน แต่เรื่องผลประโยชน์ของครอบครัว ไม่ได้สนใจเธอมาเป็นเวลานานแล้ว ตระกูลตัดสินใจที่จะเสียสละซวนเหม่ยแล้ว อย่างไรก็ตามแม่ทูนหัวของคุณนิสัยรุนแรง จับข้อมือของคนเหล่านั้นเอาไว้ไม่ให้พวกเขาเอาตัวซวนเหม่ยไป ในขณะที่กำลังขัดแย้งกันนั้น แม่ทูนหัวของคุณก็หยิบมีดผลไม้บนโต๊ะกาแฟและแทงคนจากเกาะหวางโยว ซึ่งเป็นผลที่สร้างความหายนะให้กับสถานการณ์อันน่าสลดใจของเธอในวันนี้ด้วย…"

"คนนั้นตายแล้วหรือยัง?" หลินหยางถาม

"ตายหรอ? ยังไม่ตายสิ แค่ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยแค่นั้น! แม้ว่าแม้ทูนหัวของคุณจะรุนแรง บางครั้งก็ประมาท แต่ก็ไม่ได้วุ่นวาย ความตั้งใจเดิมของเธอคือการทำให้ชาวเกาะหวางโยวหวาดกลัว เพื่อให้สมาชิกในครอบครัวเห็นตำแหน่งและทัศนคติของเธออย่างชัดเจน แต่...คนที่ถูกแทงเป็นลูกศิษย์อันเป็นที่รักของเจ้าของเกาะ เขาใช้ตัวตนของตัวเองในการทำให้ทุกอย่างยากขึ้น ตั้งใจทำให้บาดแผลดูรุนแรง ทำให้คนของเกาะหวางโยวมากดดันตระกูลเหลียง!"

"พวกเขาขอให้ตระกูลเหลียงของพวกเราลงโทษอย่างรุนแรง เพื่อชดใช้เกาะหวางโยว ไม่งั้นเกาะหวางโยวจะละทิ้งตระกูลเหลียง! และเพราะการประชุมที่กำลังจะเกิดขึ้น ตระกูลไม่ต้องการสร้างศัตรูที่แข็งแกร่งในเวลานี้ ดังนั้นพวกเขาจึงลงโทษแม่ทูนหัวของคุณในที่สาธารณะ คนของเกาะหวางโยวไม่ยอมปล่อย ทุกอย่างรุนแรงขึ้น ขอให้ตระกูลเหลียงฆ่าแม่ทูนหัวของคุณให้ตาย ความจริงแล้วพวกเขาไม่สนใจความเป็นตายของแม่ทูนหัวคุณ พวกเขาทำเช่นนี้จริงๆ แล้วเพื่อที่จะกดดันซวนเหม่ย ซวนเหม่ยจึงยอมจำนนต่อเกาะหวางโยวเพื่อที่จะปกป้องแม่ทูนหัวของคุณ เรื่องจึงสงบลงได้ แม้ว่าแม่ทูนหัวของคุณจะไม่ตาย แต่ก็ถูกไล่ออกมาจากตระกูล สภาพของเธอย่ำแย่ มีบาดแผลบนร่างกาย รุนแรง การไล่เธอออกมาเพื่อแสดงความเคารพต่อเกาะหวางโยว..."

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เหลียงเฟิงหยานหน้าย่ำแย่ลงอย่างมาก ดวงตาแดงก่ำ มือสั่น

เขาพูดไม่ชัดเจน แต่ก็ประมาณนี้

หลินหยางสูดลมหายใจ เขากำหมัดแน่นอย่างรุนแรง

เขาไม่คิดว่าเหลียงชิวเยี้ยนจะได้รับการปฏิบัติอย่างไม่ยุติธรรมเช่นนี้...

"ความจริงแล้วทั้งหมดนี้เป็นเพราะความไร้ความสามารถของผม ถ้าผมมีประโยชน์สักเล็กน้อย มีตำแหน่งในตระกูลหน่อย คงไม่ทำให้เธอทั้งสองคนได้รับความยากลำบากเช่นนี้ ชิวเยี้ยนคงไม่ถูกไล่ออกไปอยู่ด้านนอกอย่างยากลำบากและปางตายเช่นนี้ แต่...ผมเองก็หมดหนทาง เธอมีที่อยู่และคนดูแลเป็นเพราะผมก้มหัวหลายครั้งเพื่อร้องขอ ผม...ทำสุดความสามารถแล้ว..."

เหลียงเฟิงหยานทุบกำแพงด้วยความโกรธ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง

การเฝ้าดูภรรยาและลูกสาวของเขาก้าวเข้าสู่ขุมนรก บางทีสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดในโลกก็คือสิ่งนี้

"ถ้าเป็นอย่างงี้ งั้นทำไมคุณต้องห้ามไม่ให้ผมไปทวงความยุติธรรมให้กับแม่ทูนหัวหล่ะ? ผมมาที่นี่ เพื่อที่จะทวงความยุติธรรมให้กับแม่ทูนหัว!" หลินหยางพูดอย่างเคร่งขรึม

"คุณรู้อะไร? คุณคิดว่าคุณอยู่ที่ไหน? คุณเป็นคนตระกูลเหลียงหรอ? คุณเข้าใจหรอ?"

เหลียงเฟิงหยานหันตัวอย่างรุนแรง เขาจ้องหลินหยาง จับคอเสื้อของเขาและตะโกนด้วยความโกรธ: "คุณเป็นลูกทูนหัวของชิวเยี้ยน ก็เป็นลูกชายทูนหัวของผมเช่นกัน คุณมาอาละวาดที่นี่! มันก็เท่ากับการหาเรื่องตาย! ผมไม่อยากเห็นอยากเห็นคุณถูกโยนลงถนนเหมือนสุนัขตายในวันรุ่งขึ้นรู้ไหม?"

เหลียงเฟิงหยานสูญเสียการควบคุมอารมณ์กะทันหันทำให้หลินหยางตกตะลึงเป็นพิเศษ

เขาเบิกตากว้างและมองไปที่เหลียงเฟิงหยานอย่างเหลือเชื่อ

แต่เมื่อเห็นชายคนนี้ก้มศีรษะลงและตัวสั่นไปทั้งตัว เขาพูดด้วยความเจ็บปวดอย่างมาก: "ซวนเหม่ยจากไปแล้ว ชิวเยี้ยนการเป็นอย่างงี้ ผมไม่อยากให้คุณเป็นอะไรไป...ผมไม่ต้องพูดถึง ถ้าชิวเยี้ยนรู้เธอต้องเจ็บปวดมากแน่ๆ ดังนั้น...หลินหยาง คุณอย่าหาเรื่องเลย ฟังผมหน่อย...อย่าไปเลย..."

ดูเหมือนเขากำลังสั่งสอนและร้องขอ

เขากลัวมากในตอนนี้ เพราะเขากลัวว่าหลินหยางจะออกหน้าเพื่อเหลียงชิวเยี้ยน