บทที่ 417 เหลียงหนานฟาง

"เรื่องนี้ผมรู้ อีกทั้ง...มันเกินความอดทนของผมด้วย เสี่ยวหยาง ให้โอกาสผมหน่อย ให้ผมได้ไปจัดการเรื่องนี้เถอะ สามวัน มากสุดสามวัน ผมจะทำให้เหลียงหนานฟางมาขอโทษแม่ทูนหัวของคุณและภรรยาของคุณด้วย..." เหลียงเฟิงหยานพูดเสียงแหบ

นี่เป็นคำขอสุดท้ายของเขา

เมื่อหลินหยางได้ยิน ความขุ่นเคืองไม่สิ้นสุดก็ฉายแววในดวงตาของเขา แต่ไม่ใช่ต่อเหลียงเฟิงหยาน แต่เป็นเหลียงหนานฟาง

เขาสูดหายใจเข้าลุกๆ พยักหน้า พูดอย่างขมขื่น: "ในเมื่อ...ในเมื่อคุณพูดเช่นนี้แล้ว ผมหลินหยางก็จะเชื่อให้ตัวคุณสักครั้ง! แต่คุณต้องจำไว้ว่า...แค่สามวันเท่านั้น ถ้าเกิดภายในสามวันไม่ได้เรื่องอะไร...ก็ขอให้พ่อทูนหัวของผมออกจากตระกูลเหลียงด้วย และผมจะจัดการ...เรื่องที่เหลือเอง..."

ที่เขาทำเช่นนี้ไม่ใช่เพราะเหลียงเฟิงหยาน

แต่ถ้าเกิดทำอะไรมั่วซั่วในเวลานี้ ถ้าเหลียงเฟิงหยานทำอะไรมุทะลุในเวลานี้ หลินหยางก็คงอดเสียใจ

"โอเค โอเค เสี่ยวหยาง คุณวางใจได้ ผมจะต้องหาคำอธิบายมาให้คุณอย่างแน่นอน จะไม่ทำให้พวกเธอต้องเจ็บปวดอีกต่อไป" เหลียงเฟิงหยานพยักหน้า ละในที่สุดรอยยิ้มที่หายไปนานก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

"ผมขอตัวก่อน"

"ตอนนี้แม่ทูนหัวของคุณยังสบายดีอยู่ใช่ไหม?"

"อาการป่วยคงที่ขึ้นเรื่อยๆ แต่สาเหตุเบื้องลึกยังอยู่ ต้องใช้เวลาในการรักษา"

"ไป คุณไปรับแม่ทูนหัวของคุณ แล้วก็ภรรยาของคุณมาที่ตระกูลเหลียงเถอะ" เหลียงเฟิงหยานพูด

"เอ่อ..." หลินหยางประหลาดใจ: "คุณ พูดจริงๆ หรอ?"

"วันนี้ถ้าเกิดชิวเยี้ยนไม่ได้เข้าประตูตระกูลเยี้ยน งั้นก็หมายความว่าตระกูลเยี้ยนเองก็ไม่ให้ความยุติธรรมแก่ผมเช่นกัน! เช่นนี้แล้ว คุณเองก็ไม่ต้องรอสามวัน วันนี้ผมจะออกไปจากตระกูลเหลียงกับคุณ!" เหลียงเฟิงหยานพูดด้วยความโกรธ

เหมือนว่าเหลียงเฟิงหยานตั้งใจจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง!

หลินหยางลังเลสักพักและพยักหน้า: "โอเค ผมจะไปรับพวกเธอจากโรงแรม"

"โอเค ผมจะไปหาหัวหน้าตระกูล ไปหาพวกเขา!"

เหลียงเฟิงหยานลุกขึ้น เดินเข้าไปในห้อง

หลินหยางออกไป

"ลุงหยาน!"

เหลียงเซิงวิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ

"คุณไปรับป้าและพี่สะใภ้ของคุณกลับมา ผมจะไปหาลุง!" เหลียงเฟิงหยานพูดอย่างเคร่งขรึม

"เอ่อ...โอเค...โอเค..." เหลียงเซิงสับสน แต่ก็ตกลง

ในเวลานี้ มีเสียงชราดังมาจากด้านนอก

"เสี่ยวหยาน! ฉันไปกับคุณด้วย!"

ทุกคนมอง เห็นอาวุโสคนหนึ่งเดินมากับเด็กผู้หญิง

นั่นคือเหลียงหงอิงและเหลียงเว่ยกั๊ว

"ลุงสาม?"

เหลียงเฟิงหยานดวงตาเป็นประกาย และเดินเข้าไปรับ

เหลียงเว่ยกั๊วพยักหน้า เดินไปด้านหน้าหลินหยางและพูด: "คุณหลิน คุณอย่าโกรธ คุณวางใจได้ เรื่องนี้ผมจะพยายามอย่างสุดความสามารถ และต้องทวงความยุติธรรมคืนมาให้ได้! คุณให้เวลาผมหน่อย"

"คุณอาวุโสเหลียงพูดเช่นนี้ หลินหยางก็จะให้เวลากับคุณ อย่างไรก็ตามผมทำเช่นนี้ไม่ใช่เพราะคุณ แต่เป็นเพราะพ่อทูนหัวของผม ถ้าไม่สำเร็จก็รีบแจ้งผม" หลินหยางพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

เหลียงเฟิงหยานเป็นพ่อทูนหัวของผม เขาจึงต้องเกรงใจ แต่คนตระกูลเหลียงคนอื่นๆ ไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับเขา เขาเองก็ไม่ต้องไว้หน้าพวกเขาเช่นกัน

เหลียงเว่ยกั๊วรู้จุดนี้ดี เขาเดินเข้ามาพูด: "คุณสบายใจได้ ผมจะให้คำตอบคุณโดยเร็วที่สุด"

เมื่อสิ้นเสียง เหลียงเว่ยกั๊วก็พูดอย่างจริงจัง: "เสี่ยวหยาน พวกเราไปกัน!"

"คับ ลุงสาม!"

เหลียงเฟิงหยานตะโกนและเดินเข้าไปในบ้านตรกูลเหลียงกับเหลียงเว่ยกั๊ว

หลินหยางไม่พูดอะไร เขาโทรหาเลขาที่โรงแรม

หลังจากนั้นประมาณครึ่งชั่วโมง ซูเหยียน เหลียงชิวเยี้ยนและคนอื่นๆ ก็ถูกทหารคุ้มกันมาถึงบ้านของเหลียง

"จัดเตรียมห้องให้ภรรยาและแม่ทูนหัวของผมอยู่ด้วย!" หลินหยางพูดกับเหลียงเซิง

"ยังไม่รีบไปจัดการอีก?" เหลียงเซิงตะโกนใส่คนตระกูลเหยียน

"พี่เซิง เอ่อ..." คนตระกูลเหลียงข้างๆ มีสีหน้าลำบาก

"อึ้งอะไรอยู่? รีบไปสิ!" เหลียงเซิงกระทืบเท้าเพื่อไล่คนตระกูลเหลียง

ชายคนนั้นวิ่งออกไป

บาร์แห่งหนึ่งในเยี้ยนจิง

ขณะที่พระอาทิตย์ตกดิน ผู้คนในบาร์ก็เพิ่มขึ้น ในขณะนี้ ที่มุมของบาร์ ผู้หญิงที่แต่งหน้าจัดและนุ่งน้อยห่มน้อยกำลังสูบบุหรี่ คุยโม้กับคนข้างๆ ขณะดื่มเหล้า