บทที่ 42 ปฏิเสธ การเป็นอาจารย์

แพทย์คนอื่นๆ ก้าวไปด้านหน้าเพื่อขอบคุณ

บางคนจริงใจ แต่บางคนไม่

หลินหยางโบกมือและหัวเราะ กำลังจะบอกลาและออกไป โรงพยาบาลทั้งหลายหลังจากที่รู้ว่าหลินหยางไม่ใช่แพทย์แล้วต่างพยายามอย่างมากเพื่อดึงตัวหลินหยางมาที่โรงพยาบาลของพวกเขาอย่างไม่คาดคิด แต่ก็ถูกผู้เฒ่าฉีตะโกนให้ถอยไป

"ไม่ได้ ผมต้องรีบคุยกับคณบดีโดยเร็ว หากถูกหูหย่งลากที่โรงพยาบาลประชาชน คงจะแย่อย่างมาก!" ผู้เฒ่าฉีพึมพำในใจ

หลินหยางไม่ได้จะเข้าโรงพยาบาล ดังนั้นเขาเลยไม่สนใจคนเหล่านี้และเดินกลับบ้านตัวเอง

"หลิน! รอก่อน!"

ในเวลานี้มีเสียงที่รีบร้อนดังขึ้นมา

หลินหยางหันไปด้วยความสงสัย กลับเห็นคลื่นกระทบมาที่เขาอย่างรุนแรง

หลินหยางตาพร่าในทันที เมื่อเขาได้สติกลับมาก็พบว่าแอนนากำลังวิ่งเข้ามา

"แพทย์แอนนา มีเรื่องอะไรหรอ?" หลินหยางถาม

แอนนามองหลินหยางด้วยความจริงจัง และพูดอย่างมั่นคงเป็นภาษาจีนว่า: "หลิน! คุณเป็นอาจารย์ของฉันได้ไหม ฉันอยากเรียกแพทย์แผนจีน!"

แพทย์แผนจีนหรอ?

เป็นอาจารย์หรอ?

จะเป็นไปได้ยังไง!

หลินหยางเป็นคนกลัวปัญหาอย่างมาก! อีกทั้งเขายังมีเรื่องมากมายยังไม่ได้ทำ จะไม่มีเวลามาจัดการเรื่องนี้ได้ยังไง?

หลินหยางปฏิเสธ

แอนนาไม่ยอมอย่างเห็นได้ชัด เธอเริ่มเดินตาม หลินหยางไม่มีเวลามาใส่ใจเธอ ดังนั้นจึงขึ้นรถและออกไป

"คุณรอฉันเถอะ! ฉันต้องทำให้คุณมาสอนแพทย์แผนจีนฉัน อาจารย์หลิน!"

แอนนาแสดงท่าทางหนักแน่นบนใบหน้าเล็กๆ ของเธอ และดวงตาสีฟ้าของเธอก็แน่วแน่อย่างยิ่ง

หลังจากออกจากโรงพยาบาล หลินหยางก็กลับบ้านโดยตรง

มาถึงตอนเทียงแล้ว

ซูเหยียน จางชิงหยู่กลับมาจางบริษัท แต่สิ่งที่ทำให้หลินหยางแปลกใจอย่างมากคือจู่ๆ ซูกวงก็กลับมาจากหน่วยเช่นกัน

ตอนกลางวันเขาต้องกินข้าวที่โรงอาหารหน่วยไม่ใช่หรอ? ทำไมจู่ๆ ก็กลับมาหล่ะ?

หลินหยางสับสน เมื่อเข้าไปในห้อง เขาก็ตระหนักได้ว่ามีแขกมา

ครอบครัวลุงเขยของซูเหยียน

หลินหยางมีความทรงจำที่ลึกซึ้งกับครอบครัวนี้

จำได้ว่าในวันแต่งงานของเขากับซูเหยียน ครอบครัวของเขาขับรถเบนท์ลีย์มาดื่ม พูดได้ว่าฉายแสงอย่างมาก

ตอนนั้นหลินหยางแต่งมาจากเมืองเยี้ยนจิง ไม่มีเงิน ทั้งยังต้องทำตามประสงค์ของแม่เพื่อแสร้งเป็นคนไร้ประโยชน์ ดังนั้นงานแต่งงานจึงแย่มาก จางชิงหยู่และซูกวงเป็นคนยืมเงินมาทั้งหมด

แม้ว่าจางชิงหยู่จะชอบตำหนิเขาเป็นปกติ แต่เมื่อต้องจัดการเรื่องใหญ่ๆ เธอก็ยังคงคิดหาทางจัดการให้หลินหยางและซูเหยียน

จางชิงหยู่ยังนับว่าดี ซูเหยียนเหมือนเธอ นี่คือเรื่องจริง ซูกวงเป็นคนจน เพราะเหตุนี้ จางชิงหยู่เลยต้องก้าวร้าวและแข็งแกร่ง

เธอถูกบังคับให้เป็นเช่นนี้

จากนั้นหลินหยางรู้ว่า เฝิงเจียเทียน ลูกชายของลุงเขยนี้คือชอบซูเหยียนเป็นอย่างมาก เมื่อรู้ว่าซูเหยียนจะแต่งงานก็โมโหอย่างมาก ดังนั้นจึงเช่ารถเบนท์ลีย์มาเพื่อพาพ่อแม่ของตัวเองมาเปิดตัว

งานแต่งงานดำเนินไปอย่างไม่ราบรื่นนัก

หากพูดตามเหตุผล ทั้งสองฝ่ายไม่ควรจะติดต่อกันเลยถึงจะถูก ทำไมวันนี้ถึงได้มากินข้าวที่นี่หล่ะ?

"อัย? หลินหยางกลับมาแล้ว? มามามา นั่งนั่งนั่ง มาดื่มชาเร็ว" เฝิงซุนลุงเขยยิ้มอย่างมีชีวิตชีวา

ทุกคนนั่งรอบโต๊ะ ซูเหยียนยุ่งในห้องครัว

บนโต๊ะคุยกันอย่างปกติ พอมาถึงรุ่นของซูกวง อนาคตของตัวเองก็ไม่สำคัญอีกต่อไป ดังนั้นการสนทนาจึงเน้นไปที่คนรุ่นหลัง

แน่นอนว่าหลังจากผ่านไปสองสามประโยค หัวข้อก็มาอยู่ที่หลินหยาง

"พูดก็พูดเถอะ เสี่ยวหยู่ หลินหยางของพวกคุณตอนนี้จบสูงระดับไหนแล้ว?" เสี้ยวซุนหนานเหล่ถาม

"โอ้ะ เขา...เขาทำงานที่คลินิกหน่ะ.." จางชิงหยู่พูดด้วยความละอายใจ