บทที่ 43 คนที่เคยหาเรื่องผม

ครั้งหน้ามาจะแนะนำให้หย่ากันใช่ไหม？

“พอแล้ว!"

จางชิงหยู่ทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอตบโต๊ะและพูด: "ถ้าพวกคุณจะมากินข้าว พวกเราก็ยินดี แต่ถ้าพวกคุณมีจุดประสงค์อื่นๆ งั้นก็เชิญออกไปด้วย!"

"เสี่ยวหยู่ เธอหมายความว่ายังไง?" เสี้ยวชุนหนานขมวดคิ้วถามอย่างเย็นชา

"หมายความว่ายังไงหรอ? ฉันบอกคุณให้นะ หลินหยางของพวกเรานั้นดีมาก! เขารักเสี่ยวเยียนอย่างมาก เขาคือลูกเขยที่ดีที่สุดของพวกเรา!" จางชิงหยู่พูดด้วยความโมโห

หลินหยางแทบจะน้ำตาไหลออกมาเมื่อได้ยิน

คนที่ดุด่าเขามาตลอดก็คือจางชิงหยู่

"ฮ่าๆ ลูกเขยที่ดีหรอ? ใครไม่รู้บ้างว่าหลินหยางเป็นคนมีคุณธรรมแบบไหน เสี่ยวหยู่ ใครจะเชื่อเรื่องนี้กัน? จะหลอกตัวเองไปทำไม?" เสี้ยวชุนหนานพูดด้วยความรังเกียจ

"เธอ..." จางชิงหยู่พูดด้วยความโกรธ

หลินหยางสีหน้าเคร่งเครียด

"โอเคโอเค ชุนหนาน เธอนั่งลง! เสี่ยวหยู่ เธอก็อย่าโมโห ชุนหนานก็แค่ร้อนใจ พูดแรงเกินไป ทุกคนอย่าเอาไปใส่ใจ" เฝิงซุนพูดอย่างลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อสร้างความสงบ

อย่างไรก็ตาม เขาแอบยิ้มในใจ

อารมณ์ของจางชิงหยู่ในตอนนี้โกรธอย่างมาก หลังจากครอบครัวของพวกเขาไปแล้ว เธอก็คงจะโกรธหลินหยางมากกว่าเดิม

เมื่อความขัดแย้งรุนแรงขึ้น พวกเขาก็ทำได้สำเร็จ

ทุกอย่างประสบความสำเร็จตามที่คาดไว้

เฝิงซุนและภรรยาของเขาเยาะเย้ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เฝิงเจียนเทียนหรี่ตามองหลินหยาง จากนั้นเหลือบมองที่ห้องครัวอีกครั้งด้วยการเยาะเย้ยดูถูกที่มุมปากของเขา

"สามปีก่อนหน้านี้ผมไม่ได้คุณ ตอนนี้คุณคงหนีไม่พ้นแล้วสินะ?" เฝิงเจียเทียนเต็มไปด้วยความน่าสะพรึงกลัว

วึ่ง..

โทรศัพท์ในกระเป๋าของหลินหยางสั่นในเวลานี้

หลินหยางขมวดคิ้ว เห็นเป็นเบอร์แปลก ลังเลสักพักและรับสาย

"ใช่คุณหลินหรือเปล่า?"

"คุณคือใคร?" หลินหยางถามอย่างเรียบเฉย

"ผมหม่าไห่" เสียงอีกด้านยินดีอย่างมาก: "ผมอยากจะขอโทษคุณหลินเป็นการส่วนตัวเท่านั้น หวังว่าคุณหลินจะให้อภัย"

"ขอโทษ?"

"หากสะดวก ผมอยากจะขอโทษคุณหลินด้วยตัวเอง ผมอยู่ด้านล่าง ไม่ทราบว่าคุณหลินสามารถลงมาเปิดประตูให้ได้ไหม?" หม่าไห่พูดอย่างระมัดระวัง

"หรอ? งั้นมาก็มาแล้ว ขึ้นมาดื่มชาหน่อย" หลินหยางพูด ตัดสาย

"ใครหน่ะ? เพื่อนหรอ?" ซูกวงถาม

"ให้ตายเถอะ เขายังมีเพื่อนหรอ? ต้องเป็นคนโทรมาขายของแน่ๆ" เฝิงเจียเทียนพูดดูถูก

"ไม่ใช่ทั้งนั้น" หลินหยางวางโทรศัพท์บนโต๊ะ สีหน้าเฉยเมย: "คือคนที่เคยหาเรื่องผม ตอนนี้เขามาเพื่อขอโทษ!"

"คนที่หาเรื่องคุณหรอ?" เฝิงเจียเทียนผงะ: "ใคร?"

"หม่าไห่ ประธานของตงกวงกรุ๊ปของพวกคุณ!" หลินหยางตอบ

"หม่าไห่?"

เฝิงเจียเทียนผงะเล็กน้อย พูดพร้อมหัวเราะ: "หลินหยาง คุณไม่คิดว่าเรื่องตลกนี่น่าเบื่อหรอ? ประธานหม่าเป็นใคร? คุณเป็นใคร? เขาจะมาขอโทษคุณหรอ? ฝันไปเถอะคุณ คุณมันไร้ประโยชน์ คนอื่นหยิกคุณแค่ครั้งเดียวก็ตายแล้ว!"

แม้ว่าเขาจะไม่รู้จักหม่าไห่ แต่ในฐานะคนดังในเมืองเจียงเฉิน ทุกคนก็เคยได้ยิน

"อากวง ลูกเขยของคุณนี่ไม่น่าจะปกตินะ?" เฝิงซุนชี้ไปที่หัวของเขา

ซูกวงอึดอัด ไม่รู้จะพูดอะไร

จางชิงหยู่จ้องหลินหยาง

แม้ว่าเธอจะรู้เรื่องที่โรงแรมเมื่อคืน แต่เธอก็เข้าใจดี คนระดับหม่าไห่ไม่ได้สนใจเรื่องเงินๆ ทองๆ โครงการเขตชิงชานไม่สมบูรณ์ แต่ตระกูลหม่าคงไม่ยอมและปล่อยให้หม่าไห่โดนดูถูก จะให้หม่าไห่มาขอโทษหลินหยางเพื่อโครงการนี้เลยหรอ? เป็นไปไม่ได้!

"หลินหยาง คุณไปช่วยเหยียนเอ๋อที่ห้องครัวเถอะ" จางชิงหยู่พูดด้วยความโกรธ

"แม่..."

"รีบไป!" จางชิงหยู่ตะโกนอย่างจริงจัง

หลินหยางถอนหายใจ ส่ายหน้าและเดินไปทางห้องครัว

เขามองออกว่า อารมณ์ของจางชิงหยู่ในตอนนี้แย่อย่างมาก

แต่ในเวลานี้...

ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ทุกคนผงะ

"มาแล้วหรอ?" เสี้ยวชุนหนานและเฝิงซุนมองตากัน

"เป็นไปได้ยังไง? ต้องเป็นเพื่อนของเด็กนั่นแน่ๆ!" เฝิงเจียเทียนยิ้ม

ซูกวงลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู

คลิก

ประตูถูกเปิดออก