บทที่ 44 แบ่งสันปันส่วน

"ผมเกรงว่าไม่สามารถช่วยคุณได้ มันเป็นความตั้งใจของตระกูลเซี่ยที่ปกป้องผมในตอนแรก แต่หม่าฟงกลับจะมาเล่นงานผม ถ้าทำเช่นนั้นจะเป็นการหักหน้าตระกูลเซี่ย ไม่ใช่ผมหลินหยางที่ต้องการทำลายคุณหม่าไห่ แต่เป็นตระกูลเซี่ย"

"ผมรู้ว่าถ้าคุณหลินเต็มใจที่จะช่วย ตระกูลหม่าของผมก็จะอยู่ได้ต่อไป!" หม่าไห่พูดด้วยความตื่นเต้น: ผมยอมมอบหุ้นส่วนครึ่งหนึ่งของตงกวงกรุ๊ปให้กับคุณ คุณช่วยตระกูลหม่าของผมด้วย!"

เมื่อหลินหยางได้ยินก็ยิ้มอย่างเยือกเย็น: "ประธานหม่า ใจใหญ่มากหนิ แบบนี้แล้ว คุณก็จะสามารถผูกผมไว้กับคุณได้ คุณคิดจะใช้ผมเพื่อสร้างความสัมพันธ์กับตระกูลเซี่ยหรอ?"

หม่าไห่ตกใจและโบกมืออย่างรวดเร็ว: "ไม่ไม่ไม่ คุณหลิน หม่าไห่จะกล้าทำได้ยังไง? ไม่มีทางทำแบบนั้นแน่นอน..."

"ถ้าอย่างนั้นผมก็ไม่มีทางไปต่อแล้ว" หลินหยางพูด: "ผมช่วยคุณไม่ได้!"

หม่าไห่เหมือนถูกสายฟ้าช็อต

"แต่หากชื่อของตงกวงรุ๊ปแซ่หลิน บางทีผมอาจจะช่วย" หลินหยางพูด

ลมหายใจของหม่าไห่สั่น เขาเข้าใจความตั้งใจของหลินหยางในทันที จากนั้นก็โค้งตัว

หลินหยางไม่ได้ให้หม่าไห่อยู่

หม่าไห่มาเร็วไปเร็ว แต่ก่อนกลับ เขาหันไปมองเฝิงเจียเทียน

"พรุ่งนี้คุณไม่ต้องมาทำงาน" หม่าไห่ทิ้งประโยคหนึ่งไว้และเดินออกไป

"ประธานหม่า! ประธานหม่า!"

เฝิงเจียเทียนหน้าถอดสีตามออกไป แต่ก็ไร้ประโยชน์

"ทำไมถึงเป็นอย่างนี้? หลินหยาง คุณช่วยลูกพี่ลูกน้องคุณสิ!"

เสี้ยวชุนหนานหมดหนทาง กลัวจนหน้าถอนสี จับแขนของหลินหยางและตะโกน

"ขอโทษด้วย ผมเป็นแค่คนทำความสะอาด คนที่รู้จักมีแต่พวกคนไม่มีหัวนานปลายเท้า เมื่ออกี้ชายคนนั้นไม่ได้สนิทกับผม คุณป้า คุณขอผิดคนแล้ว" หลินหยางดึงแขนออกและพูด: "หากลูกพี่ลูกน้องเฝิงหางานไม่ได้จริงๆ ติดต่อผมได้ ผมจะจัดหางานทำความสะอาดให้ทำ"

"คุณ..." เฝิงซุนตัวสั่น

"หลินหยาง คุณจะทำแบบนี้จริงๆ หรอ?" เสี้ยวชุนหนานโมโห

หลินหยางไม่แสดงสีหน้าใดๆ

"เสี่ยวหยู่ อากวง!"

เสี้ยวชุนหนานหันไปทางพวกจางชิงหยู่

แต่ไม่มีใครพูดอะไรในเวลานี้

"ดี! ดี! พวกคุณจำเอาไว้!"

เสี้ยวชุนหนานโกรธจัด เรียกเฝิงซุนและเฝิงเจียเทียนกระแทกประตูและเดินออกไป

"ไปดีไม่ส่งนะ!"

จางชิงหยู่ตะโกนเสียงดัง

"สบายใจ!"

เมื่อเห็นครอบครัวนั้นออกไปแล้ว จางชิงหยู่ก็ปิดประตู ถอนหายใจโล่งอก: "ครอบครัวนี้แย่จริงๆ มาหาพวกเราเพื่อทำลายเกียรติแล้ว ยังจะกล้ามาอะไรกับลูกสาวฉันอีก! อภัยให้ไม่ได้!"

"ถ้าพวกเขามาเพื่ออวดเฉยๆ ผมอาจจะช่วยพวกเขา แต่พวกเขาไม่บริสุทธิ์ พยายามเอาชนะความคิดของภรรยาผม งั้นก็ไม่ควรช่วย" หลินหยางพูด

"หลินหยาง คุณอธิบายเรื่องหม่าไห่ได้ไหม?" ซูเหยียนเก็บจานชามไปด้วย จ้องเขาและถาม

เมื่อคำพูดนี้ออกมา จางชิงหยู่และซูกวงก็มองมาทางเขา

"พวกคุณอย่าเข้าใจผิด ผมไม่ใช่คนที่มีอำนาจล้นฟ้าอะไร ผมไม่สามารถทำให้หม่าไห่คุกเข่าลงได้" หลินหยางดูเหมือนจะรู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ในหัวของพวกเขาและพูดอย่างเร่งรีบ

"แล้วนี่มันเรื่องอะไรกัน?"

"ง่ายมาก ตอนที่ผมทำงานที่คลินิกของลั่วเฉียน บังเอิญไปรักษาคนของตระกูลหนิงได้ ก็เลยรู้จักกับเศรษฐีร่ำรวยบ้าง แล้วพวกเขาก็เลยรักษาหน้าของผมให้วันงานนั้น หักหน้าของหม่าฟง แต่หม่าฟงโง่เกินไป ไม่เข้าใจเรื่อง มีเรื่องกับเศรษฐีเหล่านั้น ตอนนี้คนเหล่านั้นจะทำลายตระกูลหม่า หม่าไห่เลยไม่มีที่ไปจึงมาหาผม หวังว่าผมจะออกหน้าช่วยตระกูลหม่าไห่! แต่เขาเข้าใจผิด นี่ไม่ใช่เรื่องของผมกับตระกูลหม่า แต่เป็นความคับแค้นข้องใจของเศรษฐีเหล่านั้นกับตระกูลหม่า! ผมช่วยไม่ได้" หลินหยางยิ้ม

เมื่อพูดเช่นนี้ ทุกคนก็เข้าใจ

"ฉันว่าแล้ว คุณจะไปรู้บุคคลใหญ่โตนั้นได้ยังไงกัน? ฉันคิดว่าคุณจะบินขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วสะอีก" จางชิงหยู่พึมพำ เสียดาย

"คุณสามารถรักษาโรคแปลกๆ ของคนรวยและมีอำนาจได้ด้วยการอ่านหนังสือทางการแพทย์สองสามเล่ม หลินหยาง คุณโชคดีมาก" ซูกวงพูด

ซูเหยียนเองก็ยังคงสงสัย แต่ไม่ได้พูดอะไร

เสียงโทรศัพท์

โทรศัพท์ของซูกวงดังขึ้นในเวลานี้