ตอนที่ 420
บทที่ 420 ไม่สนใจผมในสายตาสินะ!
October 21, 2026
"ทำไม? พี่สอง ลูกหลานทำเรื่องผิด คุณจะออกหน้าแทนพวกเขาหรอ? ลูกหลานเหล่านี้ก็จะมีแต่ได้ใจมากขึ้น! อนาคตของตระกูลเหลียงต้องพึ่งพาลูกหลานเหล่านี้ หรือว่าคุณยังอยากจะฝากความหวังไว้ในมือของคนเหล่านี้หรอ?" เหลียงเว่ยกั๊วพูด
"คุณ..."
"โอเค พ่อ อย่าไปทะเลาะกับลุงสามเลย เรื่องนี้หนานฟางไม่รู้เรื่องจริงๆ ในเมื่อต้องขอโทษ ก็ไม่ควรละเลยไปแม้แต่คนเดียว แต่ไม่รู้ว่าลุงสามต้องการให้หนานฟางขอโทษใคร?" เหลียงยู้ถามอย่างนิ่งสงบ
"หลินหยางลูกทูนหัวของผมและชิวเยี้ยน และซูเหยียนภรรยาของเขาด้วย!" ไม่รอเหลียงเว่ยกั๊วพูด เหลียงเฟิงหยานชิงพูดออกมาก่อน
"อะไรนะ? ยังต้องการให้ผมไปขอโทษไอคนชั้นต่ำนั่นหรอ?" เหลียงหนานฟางระเบิดในทันใด เขาพูดด้วยความโกรธ: "ผมไม่ทำ ให้ตายก็ไม่!"
"คุณพูดอะไร?" เหลียงเฟิงหยานโมโห
เหลียงยู้เองก็พูดขึ้นมา มองเหลียงเฟิงหยานด้วยสีหน้าไร้อารมณ์: "ถ้าเป็นสองคนนี้ พี่หยาน ให้อภัยผมด้วย ผมไม่ให้หนานฟางไปขอโทษได้ ไม่ว่าเธอจะทำอะไรกับสองคนนี้ แต่ผมไม่สามารถให้เธอก้มหัวให้ได้!"
คำพูดเช่นนี้เกินความคาดหมายของเหลียงเว่ยกั๊วและเหลียงเฟิงหยาน
ใครก็ไมคิดว่าท่าทางของเหลียงยู้จะยืนกรานเช่นนี้ รวมทั้งเหลียงฉินซงด้วย
"เหลียงยู้ คุณหมายความว่ายังไง?" เหลียงเฟิงหยานรำคาญ กระแทกเสียงถาม
"พี่หยาน คุณอย่ารีบร้อนได้ไหม ฟังผมพูดก่อน" เหลียงยู้ยิ้มและพูด: "หลินหยางที่คุณพูดถึงผมก็เคยได้ยินมาก่อน และรู้ว่าเขาก็มาจากตระกูลหลินด้วยใช่ไหม?"
"ใช่..." เหลียงเฟิงหยานลังเลสักพักและก้มหน้า
"ตามที่ผมรู้ เหมือนว่าเขาจะถูกคนตระกูลหลินไล่ออกมาใช่ไหม?" เหลียงยู้พูดอีกครั้ง
"ใช่" สีหน้าของเหลียงเฟิงหยานแย่ลงเรื่อยๆ
"ไม่ใช่แค่นั้น เขายังถูกให้แต่งงานกับคนตระกูลซูด้วย อยู่อย่างสบายๆ อาศัยเกาะภรรยาของตัวเองกิน ใช่ไหม?" เหลียงยู้พูดออกมาอีกครั้ง
เหลียงเฟิงหยานอ้าปากแต่พูดไม่ออก
อันที่จริงเรื่องนี้เขาก็เคยได้ยินมาแล้ว แต่ในความคิดของเขา ไม่ว่าหลินหยางจะมีชีวิตอยู่อย่างไร นั่นก็เป็นเรื่องของผม แค่เขามีชีวิตที่ดีก็พอ ในเมื่อเขาอยากจะสั่งสอนหลินหยาง ก็ให้เขาทำไป แต่นี่คือเรื่องของตระกูลที่ทำให้เขากังวลใจ เขากังวล เขาจะไปที่เจียงเฉินและบอกหลินหยางอย่างไร?
ในทางกลับกันเหลียงเว่ยกั๊วซึ่งอยู่ข้างๆ เขาขมวดคิ้วอย่างลับๆ
เขาและเหลียงหงอิงรู้ตัวตนที่แท้จริงของหลินหยาง และเพราะเหตุนี้ เหลียงเว่ยกั๊วจึงเต็มใจออกหน้าออกตา ไม่งั้นตระกูลเหลียงคงสร้างศัตรูที่ยิ่งใหญ่เพิ่มขึ้น ในขณะเดียวกัน เขายังสังเกตเห็นว่าหลินหยางไม่อยากที่จะเปิดเผยตัวตนของตัวเองด้วย ดังนั้นเขาจงใจปกปิดตัวตนของเขา เขาเชื่อว่าถ้าเขาเลือกที่จะปิดบัง เขาจะทำให้หลินหยางเป็นหนี้บุญคุณเขา ถ้าเขาเปิดเผยเรื่องนี้ออกมา ความสัมพันธ์ของเขาและหลินหยางก็คงจะจบลงอย่างแท้จริง
"อะไรนะ? อาศัยเกาะภรรยากินหรอ? นี่มันไม่ใช่พวกไร้ประโยชน์หรอ?" หลังจากความเงียบของเหลียงเฟิงหยาน เหลียงหนานฟางยิ้มออกมาและพูดเยาะเย้ย
"ใช่ พวกไร้ประโยชน์เช่นนี้ คุณยังต้องให้หนานฟางไปขอโทษเขาด้วยหรอ ไปขอโทษภรรยาเขาหรอ? ไม่กลัวเรื่องนี้กระจายออกไป ตระกูลเหลียงของพวกเราจะเอาหน้าไปไว้ไหน?" เหลียงยู้จ้องเหลียงเฟิงหยานและพูด
คำพูดนี้เหมือนดาบที่ทิ่มแทงเข้ามาใส่กลางหัวใจของเหลียงเฟิงหยานอย่างรุนแรง
เหลียงเฟิงหยานถอยออกไป เบิกตากว้างมองเหลียงยู้ แต่กลับไม่พูดอะไรออกมาสักคำ...
"คุณพูดอะไร? ทำอะไรผิดก็ต้องยอมรับ อย่าคิดว่าคุณผู้หญิงซูเหยียนถูกหนานฟางทำร้าย ในเมื่อหนานฟางกล้าทำอะไรแบบนี้ ก็ต้องกล้าขอโทษ มีอะไรเกินไปหรอ?" เหลียงเว่ยกั๊วพูดออกมาทันที
แต่เมื่อเขาพูดออกมา เหลียงฉินซงก็พูดเสียงสูงออกมา: "แต่หนานฟางเธอแซ่เหลียง!"
เสียงนี้ดังและทำให้ทุกคนตกใจ
เหลียงเว่ยกั๊วจ้องเหลียงฉินซง
อย่างไรก็ตาม เหลียงฉินซงจ้องมองเหลียงเว่ยกั๊ว: "การขอโทษขึ้นอยู่กับโอกาสและบุคคล! ถ้าหลินหยางซูเหยียนนั่นเป็นบุคคลใหญ่โต ลูกหลานไปหาเรื่อง ขอโทษแล้วยังไง? แต่คนไร้ประโยชน์สองคนนี้ การขอโทษนี้ ไม่กลัวว่าตระกูลอื่นๆ ในเยี้ยนจิงจะกล้ามาเยาะเย้ยตระกูลเหลียงของพวกเราหรอ? คุณอย่าทำตัวไร้ยางอาย!"
"พี่สอง! !"
"คุณไม่ต้องพูดแล้ว!" เหลียงฉินซงกระแทกเสียง: "เว่ยกั๊ว วันนี้ผมให้เกียรตคุณมามากพอแล้ว ให้ชิวเยี้ยนกลับเข้ามา และยังให้หนานฟางไปขอโทษ นี่ไม่พออีกหรอ? คุณอย่าได้คืบแล้วเอาศอก ยังจะให้คนตระกูลเหลียงก้มหน้าให้คนนอกหรอ? และยังจะให้ก้มหัวให้กับคนไร้ประโยชน์ของตระกูลหลินหรอ? ถ้าเรื่องนี้ถึงหูคนข้างนอก ตระกูลหลินจะมองตระกูลเหลียงของพวกเรายังไง? อย่าว่าแต่ผมที่ไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ เกรงว่าถ้าเป็นพี่ใหญ่ก็คงไม่เห็นด้วย!"
"แต่...พี่สอง..."