บทที่ 421 เหลียงเสี่ยวเตี๋ย

หลังจากได้ยินคำพูดของหลินหยาง อัตราการเต้นของหัวใจเหลียงเว่ยกั๋วเพิ่มเร็วขึ้น เขารีบพูด "หลินหยาง คุณอย่าเพิ่งโกรธ เรื่องนี้พ่อทูนหัวของคุณกำลังพยายามอยู่ คุณวางใจได้ พวกเราไม่มีทางปล่อยให้คุณได้รับความขุ่นเคืองอย่างแน่นอน!"

"พ่อทูนหัวของผมกำลังพยายาม? เขาพยายามอะไร?" หลินหยางถามด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"เขาไปหาหัวหน้าตะกูลแล้ว…คุณไม่ต้องห่วง พ่อทูนหัวของคุณบอกแล้ว ไม่ว่ายังไงเขาก็จะทวงความยุติธรรมให้คุณและภรรยาของคุณแน่นอน แม้เรื่องนี้มันจะเป็นเรื่องเล็กแค่ไหน! พวกเราก็จะปฏิบัติอย่างจริงจัง"

"นี่มันไม่ใช่เรื่องเล็ก!" หลินหยางขมวดคิ้ว จ้องเขาแล้วพูด "ภรรยาของผมได้รับความขุ่นเคือง บางทีในสายตาของภรรยาผมอาจจะเป็นเรื่องเล็ก ก็แค่หนังถลอกนิดหน่อย เพียงแค่ครู่เดียวก็สามารถลืมมัน แต่สำหรับผม มันไม่ใช่! ภรรยาของผมได้รับความขุ่นเคือง แม้จะเพียงนิดเดียว มันก็ร้ายแรงยิ่งกว่าการฆ่าผมตาย!"

นี่ไม่ใช่คำพูดที่เวอร์เกินจริงของหลินหยาง เขายอมปล่อยให้ตัวเองได้รับความขุ่นเคือง แต่ไม่มีทางปล่อยให้คนรอบข้างได้รับความขุ่นเคือง!

"ผมรู้…" เหลียงเว่ยกั๋วถอนหายใจ

"ผมไม่รู้ว่าพ่อทูนหัวคิดจะใช้วิธีแบบไหนมาจบเรื่องนี้ แต่ผมไม่หวังว่าพ่อทูนหัวจะทำเพื่อผมและภรรยาจนแบกรับความขุ่นเคืองทั้งหมด แต่ผมเคยตอบตกลงเขาแล้ว ผมให้เวลาเขาสามวัน ดังนั้นผมจะอดทนรอสามวัน!" หลินหยางหลับตาลงไม่พูดอะไรอีก

เหลียงเว่ยกั๋วที่ได้ยินแบบนี้ก็ไม่รู้จะพูดยังไง สุดท้ายเขาส่ายหัวแล้วถอนหายใจ หันไปพูดกับเหลียงเซิง "เสี่ยวเซิง ดูแลคุณหลินให้ดี คุณหลิน ถ้าหากคุณต้องการอะไรก็บอกเหลียงเซิงได้เต็มที่! ผมขอตัวก่อนแล้ว"

"ผู้เฒ่าเหลียงเชิญตามสบาย" หลินหยางพยักหน้า

เหลียงเว่ยกั๋วพยักหน้า หันหลังแล้วเดินออกจากลานบ้าน

ภายในลานบ้านกลับสู่ความเงียบ แต่ภายในใจของหลินหยางกำลังเดือดพล่าน

แต่พ่อทูนหัวของเขาอยู่ที่นั่น อารมณ์ที่เดือดพล่านของเขาไม่มีที่ลง ทำได้แต่รอสามวัน!

"ตระกูลเหลียง หวังว่าพวกคุณจะไม่ทำให้ผมผิดหวังก็แล้วกัน" หลินหยางพูดพึมพำ

เหลียงเซิงที่อยู่ด้านข้างได้ยิน หัวใจเต้นรัวขึ้นมาทันที

ปัง!

ในตอนนั้นเอง ประตูใหญ่โดนผลักจนเปิดออกอีกครั้ง หลังจากนั้นมีหญิงสาวที่แต่งตัวดีมีสไตล์คล้องกระเป๋าหลุยส์วิตตองเดินเข้ามา

หญิงสาวคนนี้เป็นคนทันสมัยมาก ไว้ผมทรงบ๊อบหน้าม้า แต่งหน้าบางๆ ใบหน้าดูสวยงามละเอียดอ่อน เหมือนกับตุ๊กตาบาร์บี้ ตัวเล็กบอบบาง หุ่นไม่ว่าจะด้านหน้าหรือด้านหลังสมส่วน อายุน่าจะประมาณสิบเจ็ดสิบแปด

หลังจากที่เดินเข้ามา เธอมองมาทางหลินหยางและเหลียงเซิงด้วยความสงสัยแวบหนึ่ง หลังจากนั้นอดไม่ได้ที่จะถามเหลียงเซิงด้วยความประหลาดใจ "พี่เซิง คุณกำลังทำอะไรอยู่?"

"เสี่ยวเตี๋ย? มาแล้วเหรอ? มาเยี่ยมแม่ของเธอใช่หรือเปล่า? เธออยู่ด้านใน" เหลียงเซิงตาลุกวาวเป็นประกาย

"เสี่ยวเตี๋ย? เธอคือเหลียงเสี่ยวเตี๋ย?" หลินหยางพูดด้วยความประหลาดใจ

"เอ๋? คุณรู้จักฉันเหรอ?" หญิงสาวมองมาทางหลินหยางด้วยความประหลาดใจ

"แน่นอน" หลินหยางยิ้มเล็กน้อย "ฉันชื่อหลินหยาง ถึงพวกเราจะไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อน แต่ฉันเชื่อว่าเธอน่าจะเคยได้ยินชื่อฉันมาบ้าง"

"หลินหยาง?"

หญิงสาวรู้สึกอึ้งไปสักพัก ดวงตาของเธอเบิกกว้างเล็กน้อย ท่าทางดูน่ารักมาก แต่ผ่านไปสักพักเธอส่งเสียงฮึ่ม พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "ฉันนึกว่าใครเสียอีก ที่แท้ก็คุณนี่เอง! คุณก็คือหลินหยางสุนัขไร้เจ้าของที่โดนตระกูลหลินขับไล่ไสส่งใช่หรือเปล่า? ฉันจะไม่เคยได้ยินชื่อของคุณได้ยังไง?"

หลินหยางขมวดคิ้ว

"เสี่ยวเตี๋ย ทำไมเธอถึงพูดแบบนี้? ยังไงเขาก็เป็นพี่บุญธรรมของเธอ!" เหลียงเซิงเริ่มรู้สึกร้อนรน รีบพูดขึ้น

"พี่บุญธรรม? เขาคู่ควรด้วยเหรอ? ฉันไม่มีพี่ชายที่ไร้ประโยชน์แบบนี้!" เหลียงเสี่ยวเตี๋ยพ่นลมออกจากจมูกจนดังฮึ่ม หลังจากนั้นจ้องหลินหยางด้วยสายตาที่ขยะแขยงแวบหนึ่งแล้ววิ่งตรงเข้าไปในห้อง

"แม่! แม่! หนูมาเยี่ยมแม่แล้ว!"

เหลียงเซิงที่เห็นสถานการณ์ มองไปทางหลินหยางด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น

หลินหยางส่ายหัว เขาขี้เกียจถือสากับยัยหนูคนนี้

เหลียงเสี่ยวเตี๋ยก็ถือว่ามีความกตัญญู วันนี้เธออยู่ดูแลเหลียวชิวเยี้ยนทางวัน ส่วนเหลียงผิงเฉาก็เคยมาสองครั้ง สายตาที่เขามองหลินหยางเต็มไปด้วยความเกลียดชัง เห็นเหลียงเซิงอยู่กับหลินหยาง สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรมาก

คนพวกนี้ล้วนแต่เป็นลูกแท้ๆของเหลียงชิวเยี้ยน หลินหยางย่อมไม่ได้รู้สึกกระอักกระอ่วน ดังนั้นเขาจึงทำเป็นมองไม่เห็น

"หยางเอ๋อ หยางเอ๋อ…"

ในตอนนั้นเอง เสียงเรียกที่อ่อนแรงของเหลียงชิวเยี้ยนดังขึ้นจากภายในห้องอย่างกะทันหัน

หลินหยางที่ได้ยินรีบเดินเข้าไปในห้องทันที

ตอนนี้ภายในห้องมีเตียงวางอยู่สองเตียง ทีมแพทย์ของตระกูลเหลียงที่สวมชุดกาวน์สีขาวกำลังถ่ายเลือดให้เหลียงชิวเยี้ยน ส่วนซูเหยียนหายดีไปกว่าครึ่งแล้ว กำลังนั่งอยู่บนเตียง ใช้โทรศัพท์จัดการเอกสารภายในบริษัท เห็นหลินหยางเดินเข้ามา เธอพยักหน้าเล็กน้อย