บทที่ 432 ข่าวลือของเจียงเฉิน

"ไป ไประคมยอดฝีมือศิลปะการต่อสู้แบบโบราณของตระกูลเหลียงทั้งหมดมา! วันนี้ฉผมต้องการให้หมอเทวดาหลินตายที่นี่! ผมต้องการให้เขาตาย!" เหลียงฉินซงตะโกนอย่างรุนแรง

"ไอแก่ คุณคิดว่าผมไม่สามารถทำอะไรคุณได้หรอ?" หลินหยางหันหน้าไปมองเหลียงฉินซงอย่างเยือกเย็น

เหลียงฉินซงกระตุก เขาตัวสั่นทันที

หลินหยางยกมีดขึ้นสูงและตะโกน: "เหลียงยู้ ในเมื่อคุณไม่ฟัง งั้นก็อย่ามาโทษผม ผมจะจัดการนิ้วทั้งสิบของคุณ!"

เมื่อพูดเสร็จเขาก็กำลังจะฟัน

เหลียงยู้สูดลมหายใจ หัวใจของเขากระโดดไปที่ลำคอ...

"หยุด...หยุด!"

ในเวลานี้ มีเสียงตะโกนดังออกมา

เหลียงหนานฟางผลักเหลียงยู้ออกไป ตะโกนน้ำตาแทบไหล: "หยุดให้หมด อย่าลงมือ ทุกคนหยุด..."

เสียงนี้หยุดทุกคนที่ต่อสู้ทั้งในและนอกห้องโถง

เข่าของเหลียงหนานฟางอ่อนลง เขาคุกเข่าลงบนพื้น ยื่นมือทั้งสองออกมาอย่างสั่นๆ ร้องไห้และพูด: "ผม...ผมยอมรับการลงโทษของคุณ คุณ...คุณปล่อยพ่อผมไปเถอะ อย่าทำร้ายอีกเลย..."

"ฟางเอ๋อ!" เหลียงฉินซงตกตะลึง

เหลียงยู้เองก็ประหลาดใจเช่นกัน

"ในที่สุดคุณก็เข้าใจบางเรื่องแล้ว เพื่อที่จะไม่ให้คนตระกูลเหลียงและพ่อของคุณต้องลำบาก!" หลินหยางพยักหน้า

"ฟางเอ๋อ ทำไมถึงคุกเข่าให้คนแบบนี้? คุณ...คุณทำให้ตระกูลเหลียงของพวกเราต้องเสียหน้านะ!" เหลียงฉินซงพูดอย่างเร่งรีบ

"เหลียงฉินซง! ตระกูลเหลียงของคุณคุกเข่าให้คนแบบผมไม่ได้หรอ?" หลินหยางมองเหลียงฉินซงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"คุณ...คุณอย่าได้ใจไป ตระกูลเหลียงยังมีสิ่งที่คุณไม่สามารถจินตนาการได้ คุณทำได้แค่รังแกพวกเราคนที่ไม่รู้ศิลปะการต่อสู้แบบโบราณเท่านั้นแหละ ถ้าพี่ใหญ่มา ยอดฝีมือศิลปะการต่อสู้แบบโบราณของตระกูลเหลียงมาก คุณคิดว่าคุณจะอาละวาดได้หรอ?" เหลียงฉินซงหน้าแดง กัดฟัน

"รอยอดฝีมือตระกูลเหลียงมาก่อนเถอะ ผมจะให้พวกเขาจัดการคุณ" หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย และยกมีดคมขึ้น

มีดสับลงไป

เหลียงหนานฟางผงะ สักพัก ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็เข้ามา

"อ๊า! ! !"

เสียงกรีดร้องที่บาดใจตัดผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืนดังขึ้นมา

หลินหยางคืนมีดให้กับกัปตันทีม และพูดกับเหลียงหนานฟาง: "ภายในสามวัน ไปเจียงเฉินเพื่อขอโทษซูเหยียน ถ้าไม่ไปภายในสามวัน ผมจะมาอีกครั้ง!"

เมื่อพูดเสร็จ เขาก็หันตัวและเดินออกไปด้านนอก

"หยุดพวกเขาเอาไว้! !"

เหลียงฉินซงตะโกน

"ไม่ ให้พวกเขาไป!"

เหลียงเว่ยกั๊วยืนขึ้นและตะโกนเช่นกัน

"เหลียงเว่ยกั๊ว คุณบ้าไปแล้วหรอ? นี่เป็นศัตรูของตระกูลเหลียง คุณจะหันหน้าไม่สนใจหรอ?" ดวงตาของเหลียงฉินซงแดงก่ำ จ้องมองไปที่เหลียงเว่ยกั๊ว

"งั้นลุงสอง คุณอยากจะหาศัตรูที่ยิ่งใหญ่ให้กับตระกูลเหลียงหรอ? คุณ...ไม่คิดถึงการประชุมหรอ?" เหลียงเว่ยกั๊วตะโกนใส่เหลียงฉินซง

เหลียงฉินซงตกตะลึง

เขาอ้าปากกว้าง แต่ไม่ส่งเสียงอะไร

เหลียงเว่ยกั๊วลุกขึ้นทันใด เดินไปด้านหน้าหลินหยาง โค้งคำนับเล็กน้อย: "หมอเทวดาหลิน เรื่องของวันนี้ทำผิดไปมาก ตอนนี้คนที่ผิดถูกลงโทษแล้ว หวังว่าคุณจะไม่คิดแค้นอะไร พวกเราตระกูลเหลียงและหยางหัวกรุ๊ปพร้อมกับพรรคซวนอียังคงรักษาความสัมพันธ์ที่ดีด้วยกัน หวังว่าจะไม่มีช่องว่างอีกในอนาคต"

"ถ้าเขาไม่ทำอะไรผม ผมก็ไม่ทำอะไรเขา"

หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย

คนตระกูลเหลียงมองหลินหยางด้วยความโกรธ และไม่ยอมหลีกทางให้

หลินหยางขมวดคิ้ว

"ทุกคนถอยออกไป!" เหลียงเว่ยกั๊วตะโกน