บทที่ 434 เกิดเรื่องกับพรรคซวนอี

แต่สถานการณ์ของเหลียงชิวเยี้ยนนั้นวิกฤต เขาเองก็ไม่สนใจมากนัก

จัดการเรื่องของเหลียงชิวเยี้ยนแล้ว และรีบกลับมายังเจียงเฉินเพื่อจัดการเรื่องบ้านโอสถฉี

อย่างไรก็ตามสิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือเรื่องของบ้านโอสถฉีกลับซับซ้อนกว่าที่เขาคิดเอาไว้เยอะ

มันไม่ใช้การชดใช้ดอกเหอหลิงอย่างง่ายๆ อีกต่อไป! นอกจากนี้ยังมีตัวแปรที่ซับซ้อนมากมายในนั้น

"ผมเหนื่อยแล้ว ขอกินข้าวก่อน พักผ่อนหนึ่งคืน พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน พรุ่งนี้ช่วยผมติดต่อกับคนของบ้านโอสถฉี ผมต้องการเจรจากับพวกเขา" หลินหยางพูด

"รับทราบ ประธานหลิน" หม่าไห่พยักหน้า

หลินหยางไปที่ห้องเล็กๆ ในเยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนลโดยตรง ซูเหยียนเตรียมอาหารไว้เต็มโต๊ะ แม้ว่าจะไม่มีอารมณ์กินข้าว แต่ก็ยังกินอย่างเงียบๆ

บนโต๊ะอาหาร ซูเหยียนไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน แค่กินข้าวอย่างเงียบๆ และเดินกลับไปที่ห้อง

หลินหยางรู้สึกแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมาก

แม้ว่าบางครั้งเขาจะชื่นชมซูเหยียนอยู่บ้าง แต่เขาก็เข้าใจเช่นกัน ไม่ว่าซูเหยียนหรือว่าเขา ระหว่างทั้งสองไม่ได้มีความรู้สึกใดๆ ต่อกัน ถ้าให้พูดถึงความรู้สึก ก็เป็นเพียงความรู้สึกเล็กๆ น้อยที่ทั้งสองมีด้วยกันในช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน แต่นั่นไม่ได้เรียกว่าความรัก

บางทีอาจจะถึงเวลาที่จะยุติชีวิตการแต่งงานที่ไร้ความหมายนี้แล้วก็ได้

ซูกวงสองสามีภรรยายังไม่กลับมา

หลินหยางมีความสุขอย่างเงียบๆ ไม่ต้องได้ยินเสียงจากปากร้ายๆ ของจางชิงหยูแล้ว

หลังจากนอนที่นี่หนึ่งคืน หลินหยางก็ขึ้นรถไปที่สถาบันการแพทย์พรรคซวนอี

แค่ว่า...เมื่อเขาถึงประตูใหญ่ของพรรคซวนอี...

ปัง!

เสียงอู้อี้ก็ดังขึ้น

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในเครื่องแบบหลายคนกระเด็นออกมาจากประตู ล้มลงกับพื้นและเป็นลมไป

ตามมาด้วยเสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนก

"พวกคุณทำอะไรหน่ะ?"

"ไอสารเลว พวกคุณ...พวกคุณรังแกคนอื่นหรอ!"

"ไม่ควรให้อภัย!"

"ไร้ระเบียบจริงๆ รีบแจ้งตำรวจ! รีบแจ้งตำรวจเร็ว!"

"กลางวันแสกๆ พวกคุณ...ยังกล้าทำแบบนี้อีกหรอ?"

เมื่อได้ยินเสียงนี้ หลินหยางก็ตกตะลึง รีบลงจากรถและวิ่งไปที่ประตูใหญ่

กลับเห็นภาพที่วุ่นวาย

มีคนตะโกนออกมาในเวลานี้: "ถอย!"

เมื่อสิ้นเสียง ผู้คนจำนวนมากก็หนีออกมาล้อมด้านนอก

"หยุด!"

มีเสียงตะโกนดังจากด้านใน

จากนั้นฉันก็เห็นผู้คนจำนวนมากวิ่งออกมาจากประตู

หลินหยางไม่สามารถบอกได้ว่าคนเหล่านี้เป็นใคร นับประสาใครที่กำลังวิ่งหนีและกำลังไล่ตาม ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงมองดูอย่างสับสน

แต่เขารู้สึกแปลก

จึงรีบเดินเข้าไปด้านใน

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเข้าไปในประตูของพรรคซวนอี หลินหยางก็ตกตะลึงกับภาพตรงหน้า

แต่เมื่อมองไปที่ประตูของพรรคซวนอี กลับเห็นคนของพรรคซวนอีที่กำลังนอนอยู่บนพื้นเป็นจำนวนมาก

วุ่นวาย!

มีคนแขนขาด มีคนขาหัก และทุกคนกำลังนอนกลิ้งอยู่บนพื้นและร้องไห้

อาคารที่อยู่ไม่ไกลมีไฟลุก เปลวไฟที่โหมกระหน่ำยังคงกระโดดในดวงตาของหลินหยาง ควันที่เป็นลูกคลื่นได้ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้ว...

"อะไรกัน?"