บทที่ 451 จู่ๆ ซั่วฟางร้องขอความเมตตา

หมายความว่าอะไร? หรือจะบอกว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้ใช้กำลังทั้งหมดหรอ?

ซั่วฟางขมวดคิ้ว ใบหน้าของเขาไม่เป็นธรรมชาติอย่างมาก

เขาเป็นผู้ที่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการจากการประชุม และสถานะของเขานั้นสูงมาก

ตระกูลซือหม่าก่อนหน้านี้ไม่นับว่าตระกูลที่มีอำนาจมากในเยี้ยนจิง แต่เนื่องจากพรสวรรค์ของเขา จึงทำให้สถานะของครอบครัวมีอำนาจขึ้นอย่างกะทันหัน

ทำไม?

เพราะทุกคนเชื่อว่าซั่วฟางจะเปล่งประกายในการประชุมครั้งต่อไป นำตระกูลซือหม่าทะยานไปสู่ท้องฟ้า ขึ้นสู่ท้องฟ้า และรับผลประโยชน์มากมาย!

ตระกูลซือหม่าทะยานขึ้นโดยคนคนหนึ่ง

ดังนั้นคนนอกไม่สนใจใครก็ตามในตระกูลซือหม่าในสายตา แต่มีคนเดียวที่พวกเขาไม่กล้าซือหม่าซั่วฟาง!

แต่ตอนนี้ คนที่สู้สุดกำลังบอกตัวเองว่าเขาไม่ได้ใช้กำลังทั้งหมด?

นี่มันคือการยั่วยุหรอ!

มันคือการดูถูก!

นี่เป็นการตั้งคำถามถึงอำนาจของตระกูลซือหม่าทั้งหมด!

ซั่วฟางพ่นลมหายใจ สายตาเขามีแต่เจตนาฆ่า

"แม้ว่าจะไม่รู้ว่าที่คุณพูดจะเป็นการโอ้อวดไหม แต่ในบรรดาฝ่ายตรงข้ามผมรู้ คุณเป็นคนแรกที่กล้าดูถูกผม หมอเทวดาหลิน ถ้าวันนี้ผมไม่เอาชนะคุณและเรื่องกระจายออกไป ชื่อเสียงของผมก็คงถูกทำลาย? ตราสัญลักษณ์เทียนเจียวของผมก็จะไปอยู่ในมือของคุณใช่ไหม?" ซั่วฟางพูดอย่างเยือกเย็น

"ตราสัญลักษณ์เทียนเจียวหรอ? มันคืออะไร?" หลินหยางไม่เข้าใจ

"คุณไม่จำเป็นต้องรู้ ให้ผมได้เห็นความแข็งแกร่งที่แท้จริงของคุณเถอะ" ซือหม่าซั่วฟางพูดเสียงต่อ สองเท้าของเขาเดินอย่างเร่งรีบมาทางหลินหยางเหมือนเสือเหมือนมังกร

การเคลื่อนไหวของเขากว้างขวาง และในขณะที่กล้ามเนื้อในแขนของเขาปูดขึ้นมา ฝ่ามือก็มีพลังหมุนเวียน

ปัง!

เมื่อเข้ามาใกล้ ซั่วฟางก็ฉวยโอกาสกระแทกหมัดไปที่ไหล่ของหลินหยาง หลังจากที่กระแทกหมัดออกมา เขาก็กระแทกหมัดออกไปทางหน้าอกอีกครั้ง

อย่างไรก็ตามกลอุบายทั้งสองนี้ไม่ง่ายอย่างที่ปรากฎ

เมื่อมองแวบแรก นี่เป็นเพียงการโจมตีของซั่วฟาง แต่จริงๆ แล้วมันเป็นกลอุบาย หมัดทั้งสองของเขาสะสมพลังงานแห่งความชำนาญ หากหลินหยางยื่นมือออกไปเพื่อขวางหรือป้องกัน เขาคงตกใจกับพลังที่มหาศาลนั้น จากนั้นก็จะเปิดช่องโหว่ และจะเป็นการสะดวกให้ซั่วฟางได้ใช้ดอกาสที่เหลือในการไล่ล่าชัยชนะจากการโจมตีและสร้างความเสียหายอย่างหนักต่อหลินหยาง

แค่ว่าหลินหยางไม่ได้คิดที่จะป้องกันการโจมตีนี้ของซั่วฟาง แต่ในขณะที่ซั่วฟางเปิดการโจมตี เขาก็ต่อยออกมาหนึ่งหมัดไปที่หน้าอก

ซั่วฟางตกตะลึงเล็กน้อย ดวงตาของเขาหรี่ลงและปะทะกับหลินหยาง

เขาเริ่มการโจมตีก่อน หมัดของเขาตกลงบนร่างของหลินหยาง

ปัง!

ปัง!

เสียงอู้อี้ดังขึ้น

ถ้าเป็นคนธรรมดาคิดว่ากระดูกคงจะแตกและกระอักเป็นเลือด

แต่หลินหยางแค่ตัวสั่นไหวเท่านั้น ฝีเท้าของเขาไม่เคลื่อนไหว หมัดของเขายังคงต่อยออกมา

"อะไรกัน?" ซั่วฟางผงะ ไม่อยากเชื่อว่าฝ่ามือของตัวเองจะมีพลังแค่นี้

ในเวลานี้ หมัดของหลินหยางได้กระแทกเข้าที่หน้าอกของเขาแล้ว!

ปึก!

เหมือนค้อนขนาดใหญ่

ดวงตาของซั่วฟางปูดออกมา ร่างของเขาบุ๋มลงไป มีเลือดไหลออกมาจากปากของเขา ร่างกายสูง 1.8 เมตรของเขากระเด็นออกไปห้าเมตรทุบลงบนโต๊ะ และล้มลงกับพื้น

"คุณชาย!"

เสี่ยวจู้หน้าถอดสี ตะโกนเรียก พยุงซั่วฟางที่นอนอยู่บนพื้นขึ้นมา

มุมปากของซั่วฟางเต็มไปด้วยเลือด หน้าอกของเขายุบลงไปลึกมาก สภาพดูไม่ได้

เขาเอามือปิดหน้าอก สองขาของเขาสั่น ยืนอย่างยากลำบาก ขณะที่เขามองหลินหยางอีกครั้ง เหลือแต่ความตกใจ

"ทำไม? เห็นพลังที่แท้จริงของผมแล้วหรือยัง?" หลินหยางถามอย่างสงบ

"นี่..นี่คือศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์หรอ?" ซั่วฟางรู้สึกว่าขนหัวของตัวเองแทบระเบิดออกมา

เขารู้จักศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์ มันมีพลังที่แข็งแกร่งขนาดนี้ที่ไหนกัน? มีร่างกายที่แข็งแกร่งและน่าเกรงขามขนาดนี้ที่ไหนกัน?

"ใช่"

หลินหยางพูดอย่างเฉยเมย เดินไปทางซั่วฟาง

"คุณชาย พวกเรารีบหนีเถอะ!" เสี่ยวจู้พูดด้วยสีหน้าย่ำแย่

"หนีหรอ? ถ้าหนีแล้ว ชื่อเสียงของผมคงย่อยยับแน่ๆ! ออกไป" ซั่วฟางกัดฟัน เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจ ผลักเสี่ยวจู้ออกไป พยังตัวเองมาและโจมตีหลินหยาง

แต่คราวนี้หลินหยางผู้ซึ่งได้รับพรจากเข็มเงินไม่รู้ว่าเขาแข็งแกร่งโหดร้ายแค่ไหน เมื่อเขาต่อยหมัดออกมา แขนของซั่วฟางก็หักในทันที เขาถีบออกมาครั้งเดียวทำให้ซั่วฟางกระเด็นได้ถึง 10 เมตร ทุกหมัดและเท้านั้นมีน้ำหนักอย่างมาก ร่างแตกและกระแทกจนพื้นแตก ทั้งชั้นเกือบจะถูกหลินหยางพังทั้งหมด