บทที่ 452 เด็ดแขนขาของซั่วฟาง (๑)

"ทักษะของซั่วฟางไม่ได้ดีพอและแพ้ให้กับหมอเทวดาหลิน ตามระเบียบแล้ว ตราสัญลักษณ์เทียนจินในมือของซั่วฟางต้องมอบให้กับคุณ คุณเป็นผู้ปราดเปรื่องคนใหม่แล้ว! คุณสามารถเข้าร่วมการประชุมโดยการยืนยันตัวตนโดยสิ่งนี้! มีตราสัญลักษณ์นี้ คุณจะมีข้อได้เปรียบมากมาย ทุกอย่างจะง่ายขึ้น" ซั่วฟางหยิบเหรียญหยกที่หุ้มด้วยทองคำออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านในของเขา และชูมันขึ้นสูงด้วยมือทั้งสอง

หลินหยางมองไปที่ตราสัญลักษณ์อย่างแปลกๆ มีตัวเลขเขียนบนตราสัญลักษณ์

"สิบสองหรอ?"

"นี่คือลำดับ!" ซั่วฟางพูดเบาๆ: "ในบรรดาผู้ปราดเปรื่องผมถูกจัดอยู่อันดับ 12.

"บรรดาผู้ปราดเปรื่องคืออะไร?"

"เป็นรายชื่อเมล็ดพันธุ์ของการประชุม มีทั้งหมด 20 คน คนเหล่านี้จะได้รับการยกเว้นจากการคัดกรองส่วนใหญ่ของการประชุมและจะเข้าสู่พื้นที่ทดสอบหลักโดยตรง เป็นประโยชน์อย่างหนึ่ง แน่นอน หมอเทวดาหลินถือตัวสัญลักษณ์นี้เพื่อยืนยันตัวตนตัวเองเข้าไป" ซั่วฟางตอบ

"งั้นก็แปลว่าถ้ามีตราสัญลักษณ์นี้ก็เท่ากับว่ามีคุณสมบัติในการเข้าร่วมประชุมใช่ไหม?" หลินหยางถาม

"ใช่ ตระกูลซือหม่าของเรามีคุณสมบัติที่จะเข้าร่วมการประชุมด้วยเพราะตราสัญลักษณ์นี้ ตอนนี้ผมแพ้ให้กับหมอเทวดาหลิน ตามระเบียบการของผู้ปราดเปรื่องแล้ว ผมต้องมอบตราสัญลักษณ์นี้ให้กับคุณ หมอเทวดาหลินรับไว้ด้วย" ซั่วฟางพูด

"หรอ?"

หลินหยางขมวดคิ้ว จ้องมองตราสัญลักษณ์ สุดท้ายเขาก็ยื่นมือไปคว้าตราสัญลักษณ์เอาไว้

แต่ในขณะที่เขาหยิบหยกที่หุ้มด้วยทองคำขึ้นมา ซั่วฟางก็รีบหยิบปืนพกออกมาจากข้อมือของเขาและยิงหลินหยางโดยไม่ลังเล

ในระยะใกล้เช่นนี้ แม้ว่าหลินหยางจะมีความสามารถที่ยอดเยี่ยม แต่เขาไม่สามารถหลบกระสุนนี้ได้ ทั้งยังไม่สามารถกันกระสุนด้วยเข็มเงินได้ด้วยเช่นกัน!

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้น

กระสุนกระทบหน้าอกของหลินหยางทันที เลือดไหลออกมา

หลินหยางถอยหลังออกมา

แต่ซั่วฟางไม่หยุด เขายังคงเหนี่ยวไกอย่างเมามัน

ปัง!

ปัง!

ปัง!

ปัง!

ยิงอีกสี่นัด

กระสุนสี่นัดยิงใส่หลินหยางราวกับงูพิษเจ้าเล่ห์

ทันใดนั้นหลินหยางก็ตอบสนองทันทีและีบเหวี่ยงตัวไปด้านข้าง

แต่แม้ว่าเขาจะตอบสนองอย่างรวดเร็วอย่างมาก แต่เขาไม่สามารถหลบเลี่ยงได้ และกระสุนอีกสองนัดก็พุ่งเข้าใส่หน้าท้องของเขา

หลินหยางล้มลงกับพื้นอย่างหนัก และชุดบนหน้าอกของเขามีสีแดงเปื้อนเลือด

"ให้ตายเถอะ..." ลมหายใจของลสมิธหยุดลง มองภาพตรงหน้าด้วยความตกใจ

เสี่ยวจู้และบอดี้การ์ดเหล่านั้นยืนอึ้ง

การกลับตาลปัตรนี้เป็นสิ่งที่ไม่คาดคิด

"ฮ่าๆๆๆ..."

ซั่วฟางหัวเราะออกมาเสียงดัง เขาลุกขึ้นมาจากพื้นอย่างบ้าคลั่ง

หลินหยางดึงเข็มบนไหล่ของเขาอย่างรวดเร็ว แทงที่หัวใจ และแตะจุดฝังเข็มที่สำคัญอย่างรวดเร็วสองสามครั้งก่อนที่จะยืนขึ้น

"หมอเทวดาหลิน คุณเหมือนจะโง่นิดหน่อยนะ ไร้เดียงสาไปหน่อย ผมแค่เขกหัวให้คุณ อ่อนข้อให้นิดหน่อย คุณก็โล่งใจแล้วหรอ? น่าขำสิ้นดี" ซั่วฟางส่ายหน้ายิ้ม ปืนไม่มีกระสุนแล้ว ไม่งั้นเกรงว่าเขาก็คงจะยิงใส่หลินหยางอย่างไม่ลังเล

"ผมไม่คิดว่าคุณจะเป็นคนหัวอ่อน แต่ไม่เพียงแต่ไม่ใช่ แต่ยังเป็นงูพิษอีก!" หลินหยางไอสองครั้ง กระอักเลือดและพูดออกมา

"งูพิษหรอ? ไม่มีใครวิจารณ์ผมแบบนี้ น่าจะไม่มีคนสามารถบีบคั้นให้ผมมาอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้...หมอเทวดาหลิน คุณน่าจะรู้สึกภูมิใจมากพอแล้ว ความแข็งแกร่งของคุณทำให้ผมชื่นชมจริงๆ แต่น่าเสียดาย คุณตกอยู่ในมือของผมแล้ว เพื่อที่จะรักษาหน้าของผม และไม่ให้คนทั้งโลกรู้ว่าผมคุกเข่าให้คุณ ตบหน้าตัวเอง ร้องขอคุณ ผมต้องฆ่าคุณและเก็บความลับนี้เอาไว้ คุณเข้าใจไหม?"

เมื่อสิ้นเสียง ซั่วฟางจะเดินไปที่ร่างของบอดี้การ์ดคนหนึ่งเพื่อหยิบปืนมาจากมือของเขาและฆ่าหลินหยาง

อย่างไรก็ตามหลินหยางส่ายหน้า: "ซั่วฟาง ผมยอมรับว่าคุณกล้าจริงๆ แต่...ผมยังไม่แพ้!"

"คุณหมายความว่าอะไร?" ซั่วฟางขมวดคิ้ว

หลินหยางไม่พูดอะไร

ในเวลานี้ซั่วฟางตระหนักอะไรได้ เขารีบเดินเข้าไปทางบอดี้การ์ดคนนั้น ยื่มือออกไปเพื่อจะหยิบปืนมา

แต่ในช่วงเวลาวิกฤตนี้ เข็มเงินก็พุ่งออกมาและแทงเข้าไปในฝ่ามือของซั่วฟางอย่างรวดเร็ว

"อ๊า! !"