ตอนที่ 453
บทที่ 453 เด็ดแขนขาของซั่วฟาง (๒)
October 21, 2026
"หมอเทวดาหลิน ...จะทำอะไร..." ซั่วฟางอ้าปาก คิดจะพูดบางอย่าง
แต่วินาทีต่อไป หลินหยางยกมีดในมือขึ้นมา
ฉึก!
เสียงดังขึ้น
"อ๊า! ! !"
ซั่วฟางส่งเสียงร้องอย่างอนาถ เส้นเอ็นที่ข้อมือของเขาถูกตัดออกโดยตรง
จากนั้นหลินหยางก็เหวี่ยงมืออีกครั้ง
ฉึก! !
เส้นเอ็นที่เท้าของซั่วฟางถูกตัดอีกครั้ง
"อ๊า!"
หลินหยางสับมีดลงไปอีกครั้ง
ฉึก!
ฉึก!
ฉึก!
...
ในชั่วพริบตา กล้ามเนื้อและเส้นประสาททั้งหมดในร่างกายของซั่วฟางถูกตัดจนขาด หลินหยางเป็นหมอที่มีความสามารถ เขาคุ้นเคยกับโครงสร้างของร่างกายมนุษย์ จุดฝังเข็มและกล้ามเนื้อ หลังจากสับมีดลงไปหลายสิบครั้ง ซั่วฟางก็นอนเป็นอัมพาตอยู่บนพื้น ไม่สามารถขยับได้
เขาเบิกตากว้าง อ้าปาก ลิ้นของเขาปริ้นออกมา เขาคิดจะพูบางอย่าง แต่ไม่ว่ายังไงก็ไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ จนกระทั่งซั่วฟางถูกเลือดย้อมจนเป็นสีแดงทั้งตัว หลินหยางจึงหยุด
ในเวลานี้ลมหายใจของซั่วฟางอ่อนแออย่างมาก
หลินหยางหยิบตราสัญลักษณ์เทียนเจียวที่ตกอยู่ข้างๆ ค่อยๆ ยืนขึ้นมา
"คงไม่โทษผมใช่ไหม?" หลินหยางพูดอย่างใจเย็น
อย่างไรก็ตามซั่วฟางไม่สามารถตอบได้อีกต่อไป
หลินหยางตะโกนใส่สมิธที่อยู่มุมห้อง: "สมิธ ที่นี่ให้คุณจัดการละกัน ได้ยินไหม?"
"อ๊า...คุณ...คุณหลิน ผม...ผม...ผม...ผม..." ลิ้นของสมิธผูกกันเป็นปม
เขากุมหัวตัวเอง ไม่กล้ามองหลินหยาง
คราวนี้ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไมแอนนาถึงเคารพหลินหยางมาก
เพราะผู้ชายคนนี้บ้าคลั่ง
เทียบกับตระกูลนั้นแล้ว มันเป็นเรื่องปกติเหรอที่จะชอบคนบ้า?
หลินหยางออกจากสถานที่ทันที ทิ้งความยุ่งเหยิงให้สมิธ
แล้วสมิธจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร เขาวิ่งหนีออกไป
ในเวลานี้ เสี่ยวจู้ที่ออกไปกลับมาแล้ว
เจาเห็นหลินหยางไม่ตามเขา เขาก็รีบโทรศัพท์ไปหาตระกูล จากนั้นก็ถือโทรศัพท์กลับมา
"หมอเทวดาหลิน หยุด...หยุด ผมแจ้งกับตระกูลแล้ว ถ้าคุณยังกล้าทำอะไรคุณชายอีก ผมรับรองว่าคุณไม่ตายดีแน่!" เสี่ยวจู้ตะโกนเสียงสั่น
หลังจากเข้ามา เสี่ยวจู้ก็ไม่เห็นหลินหยางแล้ว เห็นเพียงซั่วฟางที่พิการนอนเลือดไหลอยู่บนพื้น
"คุณชาย!" เสี่ยวจู้ตะโกน
เมื่อเห็นสภาพที่อนาถของคุณชายอย่างชัดเจนแล้ว เสี่ยวจู้ก็ตกใจกลัวอย่างมาก
"ตระกูลซือหม่า ไม่รอดแล้ว" ไม่รู้ว่าลุงจงยืนอยู่ที่ประตูตั้งแต่เมื่อไหร่ มองดูภาพนี้และอดไม่ได้ที่จะพึมพำ
"ลุงจง คุณชายเขา...เขา..." เสี่ยวจู่อุ้มซั่วฟาง ตะโกนร้องไห้อย่างเจ็บปวด
"ไม่ต้องพูดแล้ว" ลุงจงรีบวิ่งเข้ามา มองดูซั่วฟางและพูด: "รีบโทรไประดมคนมารับคุณชายไปรักษา!"
"โอเค...โอเค...ลุงจง!"
"อีกทั้ง ห้ามใครที่นี่พูดเรื่องนี้อีก! อย่าบอกว่าคุณชายแพ้ เข้าใจไหม?"
"ไม่ให้บอกว่าคุณชายแพ้หรอ?" เสี่ยวจู้อี้ง: "ลุงจงกระดาษไม่สามารถกันไฟได้ พวกเราไม่ยอมรับเรื่องนี้แล้วจะมีประโยชน์อะไร?"
"เจ้าโง่!" ลุงจงตะคอก: "แม้ว่าหมอเทวดาหลินจะเอาชนะคุณชายของตระกูลพวกเราได้แล้วยังไง? ที่นี่เป็นคนของพวกเราทั้งหมด ไม่มีใครมาเห็นกับตาตัวเอง งั้นให้มันเป็นไปตามที่พวกเราพูดก็พอ! พวกเราแค่บอกว่าหมอเทวดาหลินไม่ได้ชนะคุณชายของพวกเรา คุณชายของพวกเราแค่สู้กับหมอเทวดาหลินเท่านั้น! แบบนี้คุณชายก็ยังมีพื้นที่ให้ยืนอยู่บ้าน ตระกูลซือหม่าของพวกเราจะได้ไม่ได้รับความสูญเสียมากเกินไป นี่ไม่ดีหรอ?"
"อย่างไรก็ตาม...ตราสัญลักษณ์เทียนเจียวนั่นถูกขโมยไปแล้ว!"
"ต้องไปเอาตราตราสัญลักษณ์เทียนเจียวนั้นกลับมา! หมอเทวดาหลินเปิดฉากนี้แล้ว ผมจะแจ้งหัวหน้าตระกูลทันที ขอให้ตระกูลนำตราสัญลักษณ์เทียนเจียวกลับคืนมาไม่ว่าจะต้องสูญเสียอะไร!"
"เอ่อ...โอเค"
"รีบพาคุณชายกลับไป!"
"รับทราบ!"
ลุงจงและเสี่ยวจู้เริ่มจัดการกับผลที่เกิดขึ้นทันที
ตอนนี้หลินหยางกลับไปที่ห้องน้ำเพื่อกำจัดเลือดบนร่างกายของเขา จากนั้นไปที่ห้างสรรพสินค้าที่ใกล้ที่สุดเพื่อซื้อชุดใหม่ จากนั้นรีบกลับไปที่โรงแรม