บทที่ 454 การแก้แค้นของบ้านโอสถฉี

งานนิทรรศการนานาชาติเซี่ยงไฮ้ถูกยกเลิกกะทันหัน คุณสมิธรีบออกจากเซี่ยงไฮ้ไป และซือหม่าซั่วฟางไม่รู้ไปไหนหรอ?" ซูเหยียนเบิกตากว้าง สมองของเธอว่างเปล่าเมื่อมองดูข่าว

"คนในข่าวบอกว่าดูเหมือนว่าจะมีอุบัติเหตุที่ไซต์นิทรรศการ มีปัญหาด้านคุณภาพอยู่ที่ผนังและพื้น มีอันตรายด้านความปลอดภัยอย่างร้ายแรง พวกเขาจึงรีบยกเลิกพวกเขา บางคนเข้าไปข้างในและพบว่าผนังและพื้นแตกร้าว ตอนนี้โรงแรมปิดตัวลง" เลขาพูด

"อย่างงี้นี่เองหรอ..." ซูเหยียนยิ้มอย่างขมขื่น ไม่พูดอะไร

งานนิทรรศการที่ถูกยกเลิกนั้น ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอ

แต่ก็เสียดาย

ถ้าเธอรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ ซูเหยียนก็คงจะถ่วงเวลาเอาไว้ รอให้งานนิทรรศการถูกยกเลิกแล้วค่อยออกมา เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องเสียน้ำตากับซือหม่าซั่วฟาง

ช่างเถอะ

เรื่องมาถึงจุดนี้แล้ว ค่อยๆ ก้าวไปทีละขั้น

ซูเหยียนถอนหายใจ

อย่างไรก็ตามในเวลานี้ โทรศัพท์ของเลขาสั่น

ซูเหยียนผงะ กวาดสายตามอง

"หมายเลขโทรศัพท์ของแผนกต้อนรับเหรอ?" เลขาพูด

ซูเหยียนคิดอยู่ครู่หนึ่งและรับสาย

"คุณซิง มีแขกที่นี่ต้องการพบประธานของเรา" เสียงของผู้หญิงที่แผนกต้อนรับดังขึ้น

"ใคร?" ซูเหยียนถาม

"ท่านประธานหรอ?" ผู้หญิงที่แผนกต้อนรับแปลกใจเล็กน้อย แต่เธอก็ได้สติกลับคืนมาแล้วจึงรีบพูด: "เขาบอกว่าเขาชื่อสมิธ"

"สมิธหรอ? ?"

หัวใจของซูเหยียนหดตัวอย่างกะทันหัน ตอนแรกเธอคิดว่าเธอได้ยินผิด

นั่นคุณสมิธเหรอ?

เป็นไปไม่ได้?

เขาจะมาที่นี่ทำไม?

ซูเหยียนหายใจอย่างรวดเร็ว สมองของเธอเดือดดาลขึ้นมา แต่ก็ถามอย่างระมัดระวัง: "คุณถามหน่อย สมิธคนนี้...คือสมิธ วิลเลียมหรือเปล่า?"

"โอเค" แผนกต้อนรับเลื่อนออกไป หลังจากนั้นก็ถามเป็นภาษาอังกฤษ จากนั้นเธอก็พูด: "ประธานซู เขาชื่อสมิธ วิลเลี่ยม เพิ่งมาจากซ่างหู้ เขาบอกว่าเคยพบกับคุณมาก่อน"

"เป็นเขาจริงๆ หรอ?"

ซูเหยียนแทบจะกรีดร้องออกมา: "เร็ว รีบให้เขาขึ้นมา...ไม่ บอกให้เขารอ ฉันจะลงไปรับเขา!"

"โอเค...โอเค ประธานซู" แผนกต้อนรับตกใจ

ซูเหยียนวางสาย รีบลากเลขาวิ่งไปที่ประตูบริษัททันที

ในเวลานี้ สมิธกำลังรอด้วยความกลัวและจริงใจ

ซูเหยียนไม่รู้ว่า ตอนนี้สมิธรู้สึกกลัวและลังเลอย่างมากในตอนนี้

โดยเฉพาะหลังจากออกมาจากงานนิทรรศการ...

หลังจากหลินหยางพันแผลเขาก็ไปที่สถาบันการแพทย์พรรคซวนอี

เรื่องของบ้านโอสถฉียังจัดการไม่เสร็จ เขาไม่มีเวลาไปเหลวไหลได้

"อาจารย์ คุณมาแล้ว!"

ฉินไป่ซงเห็นหลินหยางกลับมาที่สถาบัน เขาดีใจและเข้ามาต้อนรับทันที

"บ้านโอสถฉีตอบบ้างแล้วหรือยัง?" หลินหยางถามทันที

เขาเชื่อว่าการโจมตีทุกด้าน่าจะได้ส่งคำเตือนให้กับบ้านโอสถฉีแล้ว บ้านโอสถฉีควรจะประนีประนอมได้แล้ว

อย่างไรก็ตาม การแสดงของฉินไป่ซงสั่นไหว เขาลังเลและพูด: "ไม่มี"

"หรอ?" หลินหยางขมวดคิ้ว

จู่ๆ เหมือนว่าเขาจะคิดอะไรออก จ้องไปที่ฉินไป่ซง: "ไป่ซง คุณหันหลังไป"

"หันหลังอะไร?" การแสดงออกของฉินไป่ซงไม่เป็นธรรมชาติ เขาไอ และปรับท่าทางจัวเอง ยืนตรงต่อหน้าหลินหยาง

สีหน้าหลินหยางนิ่ง ยื่นมือออกไปทันที แตะที่ไหล่ของฉินไป่ซงและแตะออกไป

ฉินไป่ซงหันหลังให้กับเขาทันที

ทันทีที่เขาหันหลัง หลินหยางก็เห็นผ้าพันแผลอยู่ใต้เสื้อของฉินไป่ซง

เขาดึงเสื้อของฉินไป่ซงขึ้น เห็นว่าแผ่นหลังที่ชราภาพเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ มีร่องรอยของการพันผ้าพันแผลอยู่ทุกหนทุกแห่ง และยังมีเลือดไหลซึมในบางที่

ใบหน้าของหลินหยางเย็นชา: "คุณเป็นอะไร?"

"อาจารย์ ผมไม่เป็นอะไร ผมก็แค่...สะดุดล้ม..." ฉินไป่ซงรีบดึงเสื้อของเขาและพูดด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าเฒ่าของเขา