บทที่ 455 ตระกูลซือหม่าไร้ค่า!

"ราคาสูงเสียดฟ้าก็ไม่เป็นไร ซื้อมันจากบ้านโอสถฉีทันที! แต่จำได้ แอบซื้อ อย่าทำให้พวกเขารู้ว่าสถาบันการแพทย์ซวนอีเป็นคนซื้อ เพื่อป้องกันไม่พวกเขาขึ้นราคาอีก!" หลินหยางพูดอย่างจริงจัง

"สบายใจได้อาจรย์ ผมจะจัดการอย่างดี" ฉงฉางไป่พยักหน้า หันหน้าและเดินออกไป

"ไป่ซง คุณมากับผม!"

หลินหยางพูด จากนั้นหันหลังออกจากห้องโถงและไปที่สำนักงาน

ฉินไป่ซงติดตามไป

"บอกผมมาว่าเกิดอะไรขึ้น" หลินหยางจุดบุหรี่และถาม

"ตั้งแต่ที่พวกเราเริ่มการปราบปรามบ้านโอสถฉี บ้านโอสถฉีก็เริ่มตอบโต้เราเราเช่นกัน!" ฉินไป่ซงพูด

"พวกเราตอบโต้เรายังไง?"

"พวกเขาไม่ได้ต่อสู้กลับด้วยเศรษฐกิจ ธุรกิจ หรือแม้แต่สถาบันการศึกษาทางการแพทย์ แต่โจมตีที่คนของสถาบันการแพทย์เราโดยตรง" ฉินไป่ซงถอนหายใจ: "สองวันนี้ เมื่อคนในสถาบันการแพทย์ของพวกเราออกไปจากสถาบัน ทุกคนก็จะโดนโจมตี ไม่ว่าจะเป็นใคร ทุกคนจะถูกตัดเส้นเอ็นที่มือและเท้า ถูกทำร้ายร่างกายอย่างหนัก แม้แต่ผมก็เกือบโดนวางยาพิษ เราได้ใช้มาตรการเร่งด่วนปิดกั้นสถาบันการแพทย์แล้ว เสริมกำลังการป้องกันและแม้กระทั่งขอให้ส่งหน่วยลาดตระเวนมาจัดการห้ามนักเรียนเข้าและออกจากสถาบันและแม้แต่อาจารย์ก็ไม่ปล่อยให้พวกเขากลับบ้านและพักอยู่ในสถาบันการแพทย์ในขณะนี้"

"ผู้รู้ศิลปะการต่อสู้ของบ้านโอสถฉีมีไม่มาก ตามเหตุผลแล้ว ถ้าพวกเขาจะลงมือกับพวกเรา อย่างน้อยพวกเราก็น่าจะมีความสามารถในการต่อสู้กลับ!" หลินหยางขมวดคิ้วพูด

"ใช่ ผมเองก็เคยสงสัยเช่นกัน ดังนั้นเลยบอกให้หม่าไห่ไปตรวจสอบ พบว่ามีพลังในเยี้ยนจิงเข้ามาเกี่ยวด้วย!"

"พลังในเยี้ยนจิงหรอ?" หลินหยางสีหน้านิ่ง รีบถาม: "พลังไหนในเยี้ยนจิงที่มีส่วนเกี่ยวข้อง?"

"ตระกูลซือหม่าแห่งเยี้ยนจิง!" ฉินไป่ซงเข้ามาใกล้และพูดเสียงเบาๆ

การแสดงออกของหลินหยางเคร่งขรึมและดวงตาของเขาเย็นชา: "ตระกูลซือหม่าอีกแล้วหรอ?"

"อาจารย์ ทำไมคุณพูดว่า อีกแล้ว?"

"ไม่มีอะไร ใช่แล้ว เรื่องนี้เริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"หลังจากอาจารย์ไปก็เริ่มแล้ว"

"หรอ? เหมือนว่าตระกูลซือหม่าจะคิดเหมือนกับผมจริงๆ ชอบทำให้อีกฝ่ายพิการ!"

การแสดงออกของหลินหยางเย็นชาและมีสายตาที่ดุร้ายในดวงตาของเขา

"อาจารย์ พวกเราจะทำยังไงดี?" ฉินไป่ซงถาม

"ตระกูลซือหม่าตั้งอยู่ในเยี้ยนจิง ยังไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ ตอนนี้ลงมือกับบ้านโอสถฉีก่อน ยังไงเวลาที่ผมให้กับบ้านโอสถฉีได้มาถึงเวลา ถึงเวลาทำตามสัญญาของผมแล้ว"

หลินหยางหลับตา พูดอย่างนิ่งสงบ

"อาจารย์ คุณหมายความว่าอะไร..."

"เตรียมพร้อม จะไปบ้านโอสถฉี!"

วันถัดไป

บ้านโอสถฉี

เฝิงฉือกำลังนั่งอยู่ในศาลาเล่นหมากรุกกับเจ้าบ้านโอสถฉี

ซีโหรนเซียน หวังปิงเตี๋ย จื่อเย่ เซียวชื่อเจี๋ยและคนที่มีพรสวรรค์ของบ้านโอสถฉีหลายคนยืนอยู่ข้างๆ มองอยู่เงียบๆ

เฝิงฉือจดจ่ออยู่กับเกมหมากรุก เขาถือหมากสีดำและเสียเปรียบ แผ่นสีขาวที่เจ้าบ้านโอสถฉีถืออยู่มั่นใจว่าจะชนะ เขารู้ทุกอย่างและเขาไม่ได้หยิ่งทะนงหรือใจร้อนและพูดด้วยรอยยิ้ม: "พวกคุณเตรียมพร้อมแล้วหรือยัง?"

"พวกเราทุกคนพร้อมแล้ว สามารถจัดการได้ทุกเมื่อ"

ซวนเย้าพูดเบาๆ

เขายังคงดูสงบ

เมื่อเทียบกับคนอื่นๆ ดูเหมือนว่าจะตื่นเต้นกว่ามาก

"ถึงแม้ตระกูลซือหม่าจะไม่ได้โดดเด่นมาเป็นเวลานาน แต่ก็เป็นตระกูลที่มีที่มีภูมิหลังที่ลึกซึ้ง พวกคุณจะได้รับโอกาสเพื่อไปที่เยี้ยนจิง คว้าโอกาสเอาไว้ ต้องเรียนรู้และหัดถาม อย่าไม่สำเร็จอย่ากลับมา เข้าใจไหม?" เจ้าบ้านโอสถฉีพูด

"รับทราบ บ้านโอสถฉี" เหล่คนที่มีพรสวรรค์ต่างโค้งคำนับ

ในเวลานี้ อาจารย์โจวรีบวิ่งเข้ามาที่นี่

เจ้าบ้านโอสถฉีหันหน้า: "อาจารย์โจว มีเรื่องอะไรหรอ?"

อาจารย์โจวหยุด หอบสองสามครั้งและพูด: "เจ้าบ้านโอสถฉี เกิดเรื่องใหญ่แล้ว"

"หืม?"

เจ้าบ้านโอสถฉีขมวดคิ้ว มือที่กำลังจะเคลื่อนไหวก็ลอยอยู่ในอากาศ

ทุกสายตารอบตัวเขาจ้องมองมาที่เขา