บทที่ 46 คุณไม่อยากหย่า?

หลินหยางหยิบปากกาที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาเซ็นลายเซ็นของตัวเองลงไปอย่างสวยงามโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว

ร่างกายของคุณนายสั่นสะท้านเหมือนโดนฟ้าผ่า

คราวนี้คนของตระกูลซูถึงกับมองตาค้าง

ซูเหยียนหลับตาทั้งคู่ลง มีประกายของน้ำตาปรากฏขึ้นที่หางตา

"คุณนาย ตอนนี้คุณพอใจหรือยัง?"

หลินหยางมองไปทางคุณนายซูด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์

"แก…แก…แกกล้าเซ็นชื่อจริงเหรอ?" คุณนายซูยกแขนที่สั่นเทาขึ้นมาชี้หน้าหลินหยาง ตอนนี้เธอรู้สึกโกรธจนพูดอะไรไม่ออกแล้ว

"ไม่"

มีเสียงกรีดร้องของซูเป่ยดังขึ้นอย่างกะทันหัน หลังจากนั้นเขาพุ่งเข้าไปหยิบหนังสือหย่าร้างขึ้นมาฉีกเป็นชิ้นโดยตรง

"ซูเป่ย นี่แกกำลังทำอะไร?"

"ฉันเป็นลูกสามของนาย!" ซูเป่ยหันไปจ้องหลินหยาง "ฉันไม่เห็นด้วยที่พวกนายสองคนจะหย่ากัน"

"ซูเป่ย! ใครสั่งให้แกทำแบบนี้?" คุณนายซูตั้งสติได้ เธอพยายามระงับความโกรธแล้วถามด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

"แม่ ผมไม่เห็นด้วยกับการหย่าของหลินหยางและซูเหยียน! เขามีสิทธิ์อะไร? เป็นแค่ลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านคนหนึ่ง เขาบอกว่าอยากหย่าก็หย่าเลยเหรอ? เขาเห็นตัวเองเป็นใคร? ตระกูลซูเป็นที่ที่เขาอยากมาก็มาอยากไปก็ไปเหรอ?"

"ถูกต้อง! ซูกุ้ยก็ตั้งสติได้แล้ว "เขาต้องการหย่า พวกเราจะไม่ยอมให้เขาสมหวัง! ไม่อย่างนั้นถ้าหากเรื่องนี้ถูกเผยแพร่ออกไป ตระกูลซูของพวกเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!"

"ใช่ใช่ใช่ หลินหยาง! นายห้ามหย่าเด็ดขาด!" ซูเหม่ยซินเหมือนเพิ่งจะตระหนักถึงอะไรบางอย่าง เธอรีบพูดขึ้นทันที

"เรื่องการหย่าร้าง ห้ามปล่อยให้หลินหยางเป็นคนพูดขึ้นเอง"

"นอกเสียจากเป็นความต้องการของเสี่ยวเหยียน"

"หลินหยางนายเป็นใคร? นายมีสิทธิ์อะไรมาพูดถึงเรื่องนี้?"

"ใช่แล้ว!"

คนที่เหลือก็เริ่มทยอยผู้สนับสนุน กิริยาท่าทางของพวกเขาเปลี่ยนไปเป็นอีกแบบหนึ่งทันที

คุณนายซูพยักหน้า พูดอย่างชอบธรรม "ทุกคนพูดถูกแล้ว! หลินหยาง แกไม่มีสิทธิ์หย่า แกไม่มีสิทธิ์เซ็นชื่อ!"

"ทำไมต้องรังแกตัวเองด้วย?"

หลินหยางส่ายหัว มองคนพวกนั้นด้วยสายตาที่เห็นอกเห็นใจ "อยู่ดีๆพวกคุณก็ไม่อนุญาตให้ผมหย่า ไม่ใช่เพราะเป็นห่วงว่าเรื่องการหย่าของผมและเสี่ยวหยินถูกเผยแพร่ออกไป พวกเถ้าแก่ที่อยู่เบื้องหลังของพวกคุณจะยึดโครงการที่มีผลประโยชน์ต่อพวกคุณกลับเหรอ ตระกูลซูถลำลึกมากเกินไปแล้ว คิดจะถอนตัวตอนนี้คงจะยาก อยากเห็นผมหลินหยางเป็นคนโง่ การกระทำของพวกคุณอยู่ในสายตาผมทั้งหมด"

ลมหายใจของคนตระกูลซูหยุดชะงัก

"แก…" คุณนายซูโกรธจนไม่รู้จะพูดอะไร

"หลินหยางกลับบ้านกันเถอะ"

มีเสียงที่แหบแห้งดังขึ้นจากด้านข้าง

หลินหยางหันไปมอง เขาเพิ่งจะพบว่าซูเหยียนกำลังก้มหน้าอยู่ตรงนั้น สีหน้าของเธอดูซีดเซียวเล็กน้อย

"ได้" แววตาของหลินหยางสั่นไหวเล็กน้อย เขาพยักหน้าตอบตกลง

คนทั้งครอบครัวเดินออกไปข้างนอกโดยตรง

"หลินหยาง!"

"แกจะต้องไม่ได้ตายดี!"

"เวรกรรมจะตามสนองแก!"

"ครอบครัวของพวกแกไม่ได้อยู่อย่างเป็นสุข!"

คนของตระกูลซูสาปแช่งอย่างบ้าคลั่ง!

เดิมทีพวกเขาคิดว่าหลินหยางจะโดนคุณนายซูขู่จนยอมเซ็นสัญญาอย่างเชื่อฟัง แต่คิดไม่ถึงว่าหลิยหยางจะยืนกรานอย่างหนักแน่น ในทางกลับกัน ตระกูลซูกลับเป็นฝ่ายที่โดนขู่แทน

คนที่กลัวการหย่าร้างที่แท้จริงไม่ใช่หลินหยาง แต่เป็นตระกูลซูของพวกเขา

ตระกูลซูได้รับผลประโยชน์จากพวกเถ้าแก่กลุ่มนั้นแล้ว พวกเขาใช้เงินกู้และบัตรเครดิตซื้อของที่ฟุ่มเฟือยอย่างบ้าคลั่ง ถ้าหากเรื่องนี้แดงขึ้นมา พวกเขาไม่มีทางชำระหนี้ได้หมดอย่างแน่นอน

ใบหน้าของคนตระกูลซูแต่ละคนเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

คุณนายซูนั่งอยู่บนเก้าอี้โดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว

มือที่กำลังถือไม้เท้าสั่นเทาเล็กน้อย

หลังออกจากตระกูลซู คนทั้งสี่นั่งรถแท็กซี่กลับบ้าน

ซูกวงถอนหายใจอย่างโล่งอก จางชิงหยูเงียบขรึมไม่พูดอะไร

"คุณไม่โกรธเหรอ?"

หลินหยางมองซูเหยียนที่เงียบขรึมเหมือนกัน เขาอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น

"ไม่โกรธ" ซูเหยียนส่ายหัว

"เพราะอะไร?"

"เพราะฉันรู้ ที่คุณยอมตอบตกลงหย่าเป็นเพราะคุณรู้ว่าตระกูลซูคิดจะใช้เรื่องนี้มาขู่คุณ! ถ้าหากคุณต้องการหย่าจริง คุณจะต้องหยุดไม่ให้ลุงสามที่สัญญาที่อยู่บนโต๊ะ แต่คุณไม่ได้ทำแบบนั้น ดังนั้นฉันจึงรู้ว่าคุณไม่ได้จริงจัง คุณย่าขู่คุณ คุณก็เลยขู่เธอกลับก็เท่านั้น" ซูเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

หลินหยางรู้สึกอึ้ง

ผู้หญิงคนนี้บางครั้งก็ดูค่อนข้างทื่อ แต่บางครั้งก็ดูค่อนข้างฉลาดเหมือนกัน

"แต่ว่า…ฉันอยากให้พวกเธอหย่า!"

ในตอนนั้นเอง มีเสียงพูดที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น

หลินหยางและซูเหยียนเงยหน้าขึ้น ทั้งสองคนเพิ่งจะพบว่าจางชิงหยูกำลังใช้ดวงตาที่แดงก่ำจ้องมองมา น้ำตาไหลลงมาอาบหน้า

"แม่!"

"ที่รัก!"

ซูกวงและซูเหยียนตกตะลึง

"ทำไมแกไม่ห้ามซูเป่ยฉีกสัญญาข้อตกลง? ทำไมแกไม่รีบเซ็นชื่อ?"

จางชิงหยูตะโกนออกมาอย่างกะทันหัน