บทที่ 47 การแจ้งเตือนสำหรับการแพทย์แผนจีน!

เสียงของลั่วเฉียนแหบแห้งมาก กลืนน้ำลายแล้วพูด "วันนี้เช้ามีสามีภรรยาคู่หนึ่งมาที่บ้าน บอกว่าอยากจะเชิญคุณปู่ไปตรวจโรค ปกติแล้วคุณปู่ไม่ตรวจโรคให้คนอื่น แต่สามีภรรยาคู่นี้ใช้เงินหกล้านมาเชิญคุณปู่โดยตรง หลังจากที่คุณปู่ลองคิดดูสุดท้ายก็ตอบตกลง ใครจะไปรู้ตอนที่กำลังตรวจโรค สามีภรรยาคู่นี้ไม่รู้ไปหยิบมีดมาจากไหนแทงใส่คุณปู่ พวกเขาบอกว่าคุณปู่เป็นพวกนักต้มตุ๋น คิดจะทำร้ายพวกเขา ตอนนี้พวกเขาโดนจับตัวไปแล้ว แต่ว่า…คุณปู่ก็เข้าโรงพยาบาลเหมือนกัน…"

"อาการของปู่คุณเป็นยังไงบ้าง? ร้ายแรงหรือเปล่า?"

"ถึงแม้จะไม่อันตรายถึงขั้นชีวิต แต่อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาพักฟื้นอีกหลายเดือนกว่าจะหายดี การแข่งทักษะการแพทย์จีนของพรุ่งนี้…คงจะไม่สามารถเข้าร่วมแล้ว!"

"มีเรื่องบังเอิญมากขนาดนี้ด้วยเหรอ?" หลินหยางขมวดคิ้ว

"ใช่ ฉันก็รู้สึกว่ามันบังเอิญมากเกินไปแล้ว อยู่ดีๆก็มีคนแปลกหน้าสองคนมาจากไหนก็ไม่รู้ และยังทำร้ายคุณปู่เหมือนเป็นบ้าไปแล้วอย่างกะทันหัน…เมื่อเป็นแบบนี้ การแข่งกับแพทย์เกาหลีในวันพรุ่งนี้ พวกเราจะรับมือยังไง?"

"คุณคิดว่าเป็นฝีมือของคนเกาหลี?" หลินหยางถาม

"ก่อนที่จะมีหลักฐานฉันจะไม่ด่วนสรุป บางทีมันอาจจะแค่เป็นเรื่องบังเอิญก็ได้ แต่ไม่ว่ายังไง การแข่งในวันพรุ่งนี้ไม่สามารถควบคุมได้อีกแล้ว" ลั่วเฉียนพูด ดวงตาของเธอแดงก่ำ

"สมาคมการแพทย์แผนจีนเจียงเฉินมีความเห็นยังไง?"

"พวกเขาทำตามความต้องการของคุณปู่ ให้ฉันเป็นคนออกโรงแทน" ลั่วเฉียนพูดเสียงเบา

"คุณ?"

"ใช่" ลั่วเฉียนพยักหน้ากลืนน้ำลายแล้วพูด "คุณปู่ไม่อยากทิ้งโอกาสครั้งนี้ เพราะนี่จะเป็นโอกาสในการสร้างชื่อเสียงครั้งใหญ่ มันจะเป็นโอกาสที่ตระกูลลั่วสามารถแสดงความสามารถของตัวเองในระดับประเทศ ดังนั้นคุณปู่จึงตั้งใจว่าจะสอนวิชาแพทย์ให้กับฉันทั้งคืน ให้ฉันไปเอาชนะพวกแพทย์เกาหลีพวกนั้น"

"ลั่วเป่ยหมิงเป็นคนที่ชอบแสวงหาผลประโยชน์ใช้ได้ ถ้าเกิดเขาไม่โลภมากแล้วจะไปโดนสองคนนั้นทำร้ายได้ยังไง? ยิ่งไปกว่านั้นเขาไม่เคยคิดเหรอ เมื่อไหร่ที่คุณแพ้ มันจะส่งผลกระทบที่ใหญ่มากแค่ไหน?"

"คุณปู่เขาไม่สนใจเลยสักนิด!"

ลั่วเฉียนเช็ดน้ำตาที่หางตาแล้วพูดเสียงเบา "คุณปู่บอกว่า ฉันเป็นหลานของเขา ฉันเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ถึงแม้ฉันจะแพ้ก็ไม่มีใครว่าอะไร เพราะการที่ฉันออกโรงมันเป็นแค่เรื่องที่ไม่เคยคาดคิด!"

"ชนะก็ได้กำไรอย่างมหาศาล แต่ถ้าแพ้ก็ไม่มีอะไรเสียหาย?"

"เขาน่าจะกำลังคิดแบบนี้"

หลินหยางรู้สึกโกรธจนหัวเราะ "ทำไม? ความชอบธรรมและชื่อเสียงของประเทศชาติ ในสายตาของคุณปู่คุณเป็นเพียงแค่เครื่องมือหาผลประโยชน์เหรอ?"

"ขอโทษ…" ลั่วเฉียนพูดเสียงเบา

"คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษ ไม่ใช่ความผิดของคุณ คนที่ผิดคือปู่ของคุณ ปู่ของคุณไม่คู่ควรที่จะเป็นหมอด้วยซ้ำ ถึงแม้ทักษะการแพทย์ของเขาจะสูงมากแค่ไหนก็ตาม!"

ลั่วเฉียนไม่ได้พูดอะไร

หลินหยางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ดังนั้นความหมายของคุณคือ?"

"ฉันได้ยินมาว่าคุณรู้จักผู้เฒ่าฉินไป่ซง" ลั่นเฉียนพูดออกมาอย่างเร่งรีบ "หลินหยาง สถานการณ์ในตอนนี้เร่งด่วน คุณโทรศัพท์หาผู้เฒ่าฉินไป่ซงแล้วเชิญเขามาเถอะ ตอนนี้ก็คงจะมีแต่ผู้เฒ่าฉินที่สามารถแข่งกับแพทย์เกาหลี ถ้าหากคุณสามารถติดต่อผู้เฒ่าฉิน ฉันจะถอนตัวแล้วให้ผู้เฒ่าฉินเป็นคนออกโรงแทน!"

"ได้ อีกเดี๋ยวผมจะโทรศัพท์หาเขา"

"รบกวนคุณแล้ว…หลินหยาง…คือว่า!"

"มีอะไรเหรอ?"

"คุณ…ยอมออกโรงหรือเปล่า?" ลั่วเฉียนลังเลสักพัก แล้วถามด้วยความระมัดระวัง

"ผม?" หลินหยางรู้สึกอึ้งเล็กน้อย เขาหัวเราะแล้วพูด "พวกคุณเชื่อใจผมเหรอ? ยิ่งไปกว่านั้นผมไม่มีใบรับรองแพทย์! คงจะโดนคนอื่นวิพากษ์วิจารณ์แน่นอน"

ลั่วเฉียนไม่พูดอะไร

อันที่จริงสิ่งที่เธอกำลังเป็นห่วงก็เรื่องนี้แหละ

ถึงแม้ก่อนหน้านี้หลินหยางจะสามารถแสดงทักษะการแพทย์ที่ไม่ธรรมดา แต่ทักษะการแพทย์ที่แท้จริงของหลินหยางเป็นยังไง ลั่วเฉียนเองก็ไม่ชัดเจน

นี่ไม่ใช่การแข่งธรรมดา มันเป็นการแข่งที่เกี่ยวพันถึงชื่อเสียงระดับประเทศ

ไม่รู้ว่ามีสายตามากน้อยเท่าไหร่ที่คอยจับจ้องการแข่งในครั้งนี้

ไม่รู้ว่ามีผู้คนมากน้อยเท่าไหร่ที่รอดูวงการแพทย์แผนจีนกลายเป็นตัวตลก!

ลั่วเฉียนเชื่อ ทักษะการแพทย์ของหลินหยางสูงกว่าเธอ!

แต่…ลั่วเฉียนไม่อยากดึงหลินหยางเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้!

ถ้าหากหลินหยางยอมตอบตกลงเป็นตัวแทนของการแข่งครั้งนี้แล้วเกิดแพ้ขึ้นมา เมื่อเป็นแบบนั้น…หลินหยางก็จะกลายเป็นคนที่ถูกผู้คนวิพากษ์วิจารณ์

เมื่อเป็นแบบนั้น ไม่เท่ากับว่าเธอลั่วเฉียนทำร้ายหลินหยางเหรอ?

ดังนั้น ลั่วเฉียนไม่กล้าเชิญหลินหยางออกโรง

"ผมลองโทรศัพท์ถามดูก่อน" หลินหยางกดวางสาย

เขากดหมายเลขโทรศัพท์แล้วโทรออกทันที ไม่นานฉินไป่ซงก็รับสาย

"ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องโทรศัพท์มาหาผม!" เสียงที่แหบแห้งของฉินไป่ซงดังขึ้นจากปลายสาย

หลังจากได้ยินคำพูดประโยคนี้ หัวใจของหลินหยางเย็นวูบ เหมือนเขาจะรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง

"ไป่ซง คุณ…"

"ผมได้รับบาดเจ็บ" ฉินไป่ซงพูดออกมาโดยตรง

"เมื่อไหร่?"

"เมื่อสองชั่วโมงก่อน ตอนที่ออกจากบ้านโดนรถชน"

"จริงเหรอ?"

แววตาของหลินหยางสั่นไหว

"นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ" ฉินไป่ซงพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม "คนเกาหลีพวกนั้นเตรียมตัวมาก่อนแล้ว ผมและลั่วเป่ยหมิงแทบจะเกิดเรื่องขึ้นพร้อมกัน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาคาดการณ์เอาไว้แล้ว หลังจากที่ลั่วเป่ยหมิงเกิดเรื่องจะต้องมาหาผมแน่นอน ดังนั้นพวกเขาก็เลยวางยาผมไปด้วยอีกคน"

ชื่อเสียงจรรยาบรรณนักกีฬาของคนเกาหลีมีชื่อเสียงไปทั่วโลก การเล่นตุกติกในสนามแข่งเป็นเรื่องพื้นฐาน

เพื่อชัยชนะ พวกเขาสามารถไม่เลือกวิธีการ เพื่อชื่อเสียงเกียรติยศพวกเขาถึงขั้นสามารถบิดเบือนประวัติศาสตร์ สร้างความยิ่งใหญ่ขึ้นมาให้ตัวเอง

ตอนนี้ทำเรื่องต่ำช้าแบบนี้ขึ้น อันที่จริงมันก็ไม่ได้ถือว่าเป็นเรื่องแปลกอะไร