บทที่ 462 นั่นไม่ใช่คนพิการหรอ

ใบหน้าของเฝิงฉือเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ เขามองหลินหยางอย่างเย่อหยิ่ง หัวเราะอย่างเยือกเย็น: "ไอคนแซ่หลิน เห็นไหม? แม้ว่าคุณจะแข็งแกร่งยึดบ้านโอสถฉี แต่คุณก็ไม่สามารถเอาชนะใจคนของบ้านโอสถฉีได้ ใจของพวกเรายังนับถือผมและเจ้าบ้านโอสถฉีเหยา ไม่ว่าวิธีการของคุณจะดีแค่ไหน แล้วจะมีประโยชน์อะไร? ความยุติธรรมอยู่ในใจคน!"

เขาได้ใจอย่างมาก!

ไม่มีอะไรในชีวิตของเขาที่เขาภูมิใจมากไปกว่าวันนี้

เพราะเขาพบว่าเขาแข็งแกร่งกว่าเจ้าบ้านโอสถฉี

อย่างน้อยตอนนี้ เขาก็ชนะ เขาสามารถกดดันหลินหยางได้

หลินหยางไม่ส่งเสียงใดๆ

ผ่านไปสองสามวิเขาก็เงยหน้าขึ้นมา

"แต่เป้าหมายที่ผมมาบ้านโอสถฉีไม่ใช่พวกคุณ" เขามองไปที่เฝิงฉือ

เมื่อสิ้นเสียง เฝิงฉือและคนอื่นๆ ก็ผงะ

"คุณหมายความว่าอะไร?"

"ง่ายมาก" หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย: "ผมไม่ได้คิดจะปล่อยคนในบ้านโอสถฉี พวกคุณจะเก็บของออกไปก็ได้ ผมไม่สน ผมไม่เคยสนใจพวกคุณเลยตั้งแต่ต้นจนจบ ที่ผมสนใจคือบ้านโอสถฉี แค่ยาในบ้านโอสถฉีเท่านั้น!"

"อะไรกัน?"

ทุกอย่างระเบิดออกมา

คนของบ้านโอสถฉีตื่นตระหนก

"คุณ...คุณกล้าประเมินพวกเราต่ำหรอ?"

"หมอเทวดาหลิน คุณ...คุณทำเกินไป!"

"คุณคิดว่าพวกเราเป็นใคร? ไม่มีพวกเรา บ้านโอสถฉีก็จะไม่มีอยู่อีกต่อไป!"

"น่าขยะแขยง!"

ทุกคนสั่นสะท้านด้วยความโกรธ ใบหน้าของพวกเขาแดงก่ำ

แต่หลินหยางกลับไม่ฟัง

เขาโบกมือ

คนจากพรรคซวนอีกยกของที่ขวางประตูออกไป หลีกทางและพูดอย่างเรียบเฉย: "คนที่ต้องการไป ประตูอยู่ทางนี้ ไม่ส่งหล่ะ!"

"ไอคนแซ่หลิน!"

เฝิงฉือตะโกน ดวงตาแดง

เขาจ้องไปที่หลินหยางราวกับสัตว์ร้อย ตะโกน: "คุณรู้ไหมว่าสิ่งเหล่านี้คือองค์ประกอบของบ้านโอสถฉี ไม่มีพวกเขา บ้านโอสถฉีก็คงไม่เหลืออะไร ไม่มีคนมาสนใจ! คุณคิดจะทำลายบ้านโอสถฉีหรอ?"

"ทำลายบ้านโอสถฉีหรอ?"

หลินหยางกระแทกเสียง พูดอย่างเยือกเย็น: "คุณคิดว่าบ้านโอสถฉีคุ้มค่าให้ผมทำลายงั้นหรอ? ผมสร้างพรรคซวนอีออกมา แล้วผมจะไม่สามารถสร้างบ้านโอสถฉีอันที่สองขึ้นมาได้หรอ? อีกอย่าง พวกคุณคนเหล่านี้มาที่บ้านโอสถฉีทำไมกัน? หรือว่าพวกคุณมาที่นี่เพื่อเรียนการแพทย์และยา แต่ส่วนใหญ่ก็มาเพื่อหาผลประโยชน์ หาเงินเท่านั้นแหละ! บ้านโอสถฉีแบบนี้ถูกทำลายแล้วจะมีอะไรน่าเสียใจ? อีกอย่าง! ทักษะทางยาของผมแข็งแกร่งของเหยาจ้าวปินอย่างเห็นได้ชัด! แม้ว่าวันนี้บ้านโอสถฉีจะเหลือแค่เปลือก ผมก็สามารถสร้างความรุ่งโรจน์ได้อย่างง่ายดาย และผมจะทำให้มันขึ้นสู่จุดสูงสุดได้อีกครั้ง! ให้ยิ่งใหญ่กว่าตอนนี้เสียอีก!"

"เฝิงฉือ! คุณว่าบ้านโอสถฉีคุ้มค่าให้ผมทำลายงั้นหรอ?"

หลินหยางตะโกนเสียงดัง ทุกคนต่างตกใจ

เฝิงฉือทรุดตัวลง ไม่ส่งเสียงใดๆ

นักเรียนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาก็ตกตะลึงเช่นกัน

ตอนแรกพวกเขาแค่ต้องการกดดันหลินหยางเพื่อให้เขารู้ว่ากลุ่มคนของเขาไม่ใช่ลูกพลับอ่อน เพื่อให้เขาปฎิบัติต่อตนเองดีขึ้น

แต่พวกเขาไม่คิดว่า หลินหยางจะไม่สนใจพวกเขาเลย!

อีกทั้งหลินหยางยังพูดอะไรบางอย่างที่กระทบจิตใจของทุกคน

ทักษะทางยาของหลินหยางได้ก้าวข้ามเหยาจ้าวปินไปแล้ว

เหยาจ้าวปินมีทักษะทางยาที่ร้ายกาจ ส่วนทางด้านการแพทย์นั้นไม่ได้เรื่อง!

ทักษะทางการแพทย์และยานี้เป็นคนละเรื่องกัน

ใครในประเทศนี้ไม่รู้จักชื่อของหมอเทวดาหลินบ้าง?

ทุกคนก้มหน้า พูดไม่ออก

"ความจริงแล้วผมคิดว่าหมอเทวดาหลินนำบ้านโอสถฉีก็เหมาะสมเช่นกัน ทำไมเขาถึงไม่ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าบ้านโอสถฉีหล่ะ?" ในเวลานี้ มีคนอดไม่ไหวและพูดออกมา

แม้ว่าจะเห็นได้ชัดว่าเพื่อประจบหลินหยางก็ตาย

"ตำแหน่งเจ้าบ้านโอสฉีควรได้รับตำแหน่งโดยคนที่มีทั้งคุณธรรมและความสามารถทางการเมือง หมอเทวดาหลินเหมาะสมทุกด้าน ผมสนับสนุนหมอเทวดาหลิน!" มีคนสนับสนุนพูดเสียงดังออกมา

"ใช่ หมอเทวดาหลินเป็นเจ้าบ้านโอสถฉีของพวกเรา อย่างแท้จริง!"

ทุกคนตกโกน