บทที่ 463 ผมเป็นพี่เขยของซูหยู!

ในเวลานี้ โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะสั่น

หลินหยางขมวดคิ้ว หยิบโทรศัพท์มาดู

ซูเหยียน

รับสาย...

"มีเรื่องอะไร?" หลินหยางเอ่ยปากถาม

"ตอนนี้คุณมีเวลาไหม?" ซูเหยียนถามอย่างนิ่งสงบ

"ก็พอมีอยู่?" หลินหยางกวาดสายตามองดูรายการด้านหน้า และเก็บมัน

"ถ้ามีเวลา ไปโรงเรียนของเสี่ยวหยู่รับเธอมาหน่อย"

"ไปหาเธอทำไม?" หลินหยางไม่เข้าใจ เท่าที่จำได้ซูเหยียนและซูเหยียนไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกัน โดยเฉพาะหลังจากที่ซูเหยียนออกมาจากตระกูลซูแล้ว

"เสี่ยวซิงวานให้ฉันไปรับเธอหน่ะ" ซูเหยียนถอนหายใจ พูดเสียงเบา: "เสี่ยวซิงบอกว่าซูหยูเพิ่งติดต่อกับใครบางคนเมื่อเร็วๆ นี้ บุคคลนั้นอ้างว่าเป็นผู้กำกับและต้องการหาเสี่ยวหยูเพื่อถ่ายหนัง เหมือนว่าเย็นวันนี้พวกเขาจะนัดกันที่โรงแรมซิงเหม่ยเพื่อกินข้าว เสี่ยวซิงต้องการให้ฉันไปเป็นเพื่อนเสี่ยวหยูเผื่อเกิดเรื่องอะไร แต่ฉันโทรหาเสี่ยวหยุแล้ว เธอไม่ตกลง ฉันคิดว่าเสี่ยวหยูไม่เห็นด้วย คุณหาทางไปเป็นเพื่อนกับเธอละกัน ถ้าเกิดถ่ายหนังจริงๆ ก็ดีมาก..."

เมื่อหลินหยางได้ยิน เขาก็หลุดหัวเพราะ

รู้สึกว่าเธอเรียกตัวเองไปเป็นผู้พิทักษ์

อย่างไรก็ตาม สำหรับซูหยูและซูเสี่ยวซิง หลินหยางไม่ได้อะไรด้วย เขาจึงพยักหน้า: "โอเค ผมจะโทรหาเสี่ยวหยูละกัน"

"ลำบากด้วย" เขาวางสาย

หลินหยางโทรหาซูหยู

เมื่อรู้ว่าหลินหยางต้องการอะไร ซูหยูก็โกรธมาก

"พี่เขย คุณหมายความว่าอะไร? เขาแค่เป็นผู้กำกับที่มีชื่อเสียง คุณยังจะกลัวว่าเขาจะเป็นพวกหลอกลวงอีกหรอ? เขาถ่ายหนังใหญ่มากี่เรื่องแล้ว คุณไม่เคยเห็นบ้างหรอ? คุณมันไม่ได้เรื่องจริงๆ!"

"เสี่ยวหยู นี่เป็นเพราะความเป็นห่วงของคนในตระกูล พวกเราไม่ได้มีความหมายอย่างอื่น" หลินหยางอธิบายอย่างหมดหนทาง

"แต่ถ้าผู้กำกับเขาเห็นว่าฉันพาผู้ชายมาด้วย เขาจะคิดยังไง? เขาจะคิดว่าฉันไม่เชื่อใจเขาไหม! แบบนั้นแล้ว เรื่องก็จะแย่ลงไหม?" ซูหยูพูดอย่างเร่งรีบ

"ถ้าเขาอยากทำหนังกับคุณจริงๆ แล้วจะมาสนใจเรื่องนี้ไหม?" หลินหยางถามกลับ

"คุณ..."

"เอาอย่างงี้ไหม ผมเองก็ไม่อยากไป คุณไปพูดกับเสี่ยวซิงและเสี่ยวเหยียน ถ้าคุณตกลงกับพวกเขาได้สำเร็จ ผมก็ไม่ต้องไปแล้ว เป็นยังไง?" หลินหยางพูด

"อย่าพูดกับพ่อของฉันเชียว!" จู่ๆ ซูหยูก็เอ่ยปากออกมา

เมื่อเธอพูดเสร็จก็เอามือปิดปากทันที

มุมปากของหลินหยางยกขึ้น หัวเราะ: "โอ้ะ! ที่แท้ลุงก็ยังไม่รู้เรื่องนี้นี่เอง

"โอเคๆ ฉันพาคุณไปก็พอ!" ซูหยูพูดด้วยสีหน้าขมขื่นและยอมแพ้

ประตูมหาวิทยาลัย

ซูหยูในชุดทางการ ยืนอยู่ที่ประตูโรงเรียนพร้อมกับเพื่อนร่วมห้องหลายคน มองไปรอบ ๆ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวลใจ

เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว และหลายคนก็สวมเสื้อโค้ทหนาๆ

แต่นักศึกษาหญิงไม่กี่คนเหล่านี้ยังคงสวมกระโปรงสั้นสีดำ สะดุดตาและสวยงาม

ซูหยูแต่งหน้าอ่อนๆ เธอสูงที่สุดในบรรดาสาว ๆ เหล่านี้ รูปร่างสมบูรณ์แบบ เธอสวมกระโปรงกำมะหยี่สีดำยาวถึงเข่า รองเท้าบูทสูงสีดำและผมสีเข้มของเธอมี โค้งเป็นลูกคลื่นธรรมชาติ สะดุดตามาก มีโดดเด่นจากฝูงชน ทางเข้ามีนักเรียนเดินเข้าเดินออกประปราย

"ฉันว่านะเสี่ยวหยู คุณว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่ ผู้กำกับต่งเขาไม่ได้จะมีเวลามาอยู่กับพวกเราง่ายๆ คุณยังพาพี่เขยของคุณไปด้วยเนี่ยนะ ผู้กำกับต่งเขาจะคิดยังไง? เขาต้องคิดว่าเราพาบอดี้การ์ดมาปกป้องตัวเองจากเขาแน่ๆ! เป็นใครคิดก็คงโกรธ!" หญิงสาวที่มีใบหน้ากลมและแต่งหน้าหนักกลอกตาและบ่นกับเธอ

"ใช่ เสี่ยวหยู นี่เป็นโอกาสที่ดีสำหรับทุกคนที่จะก้าวไปข้างหน้า เธอจะทำให้เรื่องนี้ผิดพลาดไม่ได้ ความสุขของฉันตลอดชีวิตที่เหลือขึ้นอยู่กับคืนนี้!" หญิงผมสั่นกล่าว

ใบหน้าของซูหยูเต็มไปด้วยความขมขื่น: "ฉันเองก็ไม่อยากให้เป็นแบบนั้น แต่ฉันหมดหนทาง ใครให้น้องสาวนั่นของฉันไปบอกเรื่องนี้กับคนอื่นหล่ะ...เอางี้ครั้งหน้าฉันเลี้ยงไหตี่เลาพวกคุณก็แล้วกัน"

"พูดแล้วอย่ามากลับคำละกัน!" หญิงสาวตัวเล็กพูดพร้อมดวงตาที่เป็นประกาย

"ไม่กลับคำไม่กลับคำ!" ซูหยูพูดอย่างหมดหนทาง

หญิงสาวส่งเสียงเชียร์ทันที

"อย่าไรก็เถอะ อย่าสร้างปัญหาละกัน!" เด็กสาวหน้ามุ่ยเร่งเร้าอย่างจริงจัง

ตึก!