บทที่ 51 วิธีที่รุนแรงที่สุด

ชายในชุดสูทอึ้ง พูดด้วยความตกใจ: "คุณคือฉีจ้งกั๋วหรอ? ไม่ใช่ว่าฉีจ้งกั๋วอายุเยอะหรอ? ทำไมหนุ่มขนาดนี้?"

"ผมไม่ใช่ฉีจ้งกั๋ว" หลินหยางพูดนิ่งๆ

"อะไรนะ? ไม่ใช่คุณฉีจ้งกั๋วหรอ?"

"แล้วคุณจะทำอะไร?"

"ออกไป!"

"ไอนี่ ไม่รู้หรอว่าที่นี่ที่ไหน? ไปไกลๆ!"

คนหนุ่มสาวหลายคนลุกขึ้นมาจากที่นั่งและตะโกนด่า

บรรดาคนที่ตามผู้เฒ่าฉีเข้ามาไม่ส่งเสียง ยืนยิ้มอย่างเยือกเย็นนิ่งๆ

ผู้เฒ่าฉีทนไม่ไหว พยายามจะอธิบายให้หลินหยาง

แต่ในเวลานี้ โม่ชิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เข้าไวกว่าเขาก้าวหนึ่ง ออกมาตะโกนเสียงดัง

"ทุกท่าน พวกเราไม่รู้จักคนนี้ แต่เขาก็เป็นแพทย์แผนจีนคนหนึ่ง เขาถูกเชิญมาให้แลกเปลี่ยนความเห็นทางการแพทย์กับผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ในเมืองฮั๋นเฉิน พวกเราหยุดเขาไม่ได้ เขามาแล้ว!"

"อะไรกัน?"

ฉีจ้งกั๋วหันตัวมาทันใด จ้องไปที่โม่ชิงอย่างเหลือเชื่อ

นี่คือแผนการหรือไม่?

ผู้อำนวยการเฮ่าที่อยู่ถัดจากเขาแอบยกนิ้วให้

คนอื่นๆ ก็ตบมือ โล่งอกด้วยสติปัญญาของโม่ชิง

หากเป็นเช่นนี้ ถ้าเกิดหลินหยางอับอายหล่ะก็ไม่เกี่ยวกับพวกเขา!

"พูดเช่นนี้ ชายคนนี้ไม่ใช่ตัวแทนทางการแพทย์ของจีนหรอ?" ชายในชุดสูทมีสีหน้าโมโห

"ใช่" โม่ชิงพยักหน้า

หลินหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย หันหน้าไปทางโม่ชิง

"พวกคุณนี่มันเรื่องอะไร?" ชายในชุดสูทโมโห ตะโกนเสียงดัง: "พวกคุณอยากจะทำให้อาวุโสพาร์คยองจูนของพวกเราอับอายหรอ? อาวุโสพาร์คยองจูนไม่ใช่ว่าจะมาที่ประเทศจีนของพวกคุณง่ายๆ พวกคุณกลับไม่เคารพเขา ทางจีนทำเกินไปแล้ว! ผมจะร้องเรียน!"

"ใช่ ร้องเรียน! พวกคุณไร้มารยาทเกินไป!"

"ต้องรายงานเรื่องนี้ออกไป"

"พวกคุณต้องกลัวอาวุโสพาร์คยองจูนของพวกเราแน่ๆ ก็เลยทำเรื่องแบบนี้ใช่ไหม?"

คนทางเกาหลีต่างส่งเสียงไม่พอใจ

"ไสหัวไปซะ เรียกฉีจ้งกั๋วเข้ามาแข้งกับอาวุโสพาร์คยองจูน!" ชายชุดสูทตะโกน

ฉีจ้งกั๋วควันออกหู

เขามองคนของเมืองฮั๋นเฉินด้วยสายตาโกรธ จากนั้นก็หันหน้าไป จ้องโม่ชิง ผู้อำนวยการเฮ่าเหล่านั้น ใบหน้าของเขาแดง โมโห: "พวกคุณทำอะไร?"

"ผู้เฒ่าฉี พวกเราก็แค่ทำเรื่องที่ควรจะทำ" โม่ชิงพูดอย่างเคร่งขรึม

คนเหล่านี้คงไม่ไปหยุดผู้เฒ่าฉี เพราะฐานะของเขาในตอนนี้พิเศษ แต่พวกเขาสามารถหยุดหลินหยางและทำให้เขาลำบากได้

ตอนนี้อ้กฝ่ายจะไม่แข่งกับหลินหยางแล้ว แล้วหลินหยางจะไม่ออกไปดีๆ หรอ?

แม้ว่าหลินหยางจะไม่ออกไป เขาไม่สามารถเป็นตัวแทนของทุกคนได้ คนที่จะละอายใจคือเขา

แม้ว่าโม่ชิงจะใช้วิธีที่เลวร้าย ไร้ปรานี แต่ก็สามารถรักษาหาคนได้หลายคน และยังช่วยรักษาชื่อเสียงของการแพทย์แผนจีนไว้ได้เล็กน้อย

หลายคนแอบชื่นชม

เขามาจากสมาคมการแพทย์เยี้ยนจิง เขาฉลาดจริงๆ!

ฉีจ้งกั๋วตัวสั่น แต่ก็หมดหนทาง

ในเวลานี้ จู่ๆ หลินหยางก็พูดกับฝ่ายของฮั๋นเฉิน: "ต้องการให้ผมไปหรอ? ทำไม? พวกคุณกลัวผม ไม่กล้าพูดกับผมหรอ?"

คำพูดเรียบง่าย จู่ๆ ก็เหมือนจุดไฟที่หัวใจของแพทย์เกาหลี

"ไอบัดสบ! พวกเราใครไม่กล้าแข่งกับคุณ?"

"ไม่สมเหตุสมผล!"

"คนจีนช่างอวดดีจริงๆ!"

คนฮั๋นเฉินต่างพากันด่า บางคนถึงตะโกนเป็นภาษาเกาหลี

"อวดดี!" อวดดีจริง! ฮ่าๆๆๆ..." ลั่วเป่ยหมิงหัวเราะ สายตาของเขาถากถาง

ดวงตาของลั่วเฉียนเต็มไปด้วยความกังวล เหงื่อไหลออกมือ

"ให้ตายเถะ เขากำลังพูดอะไร? แอนนา ชายคนนี้รักษาผมจริงๆ หรอ?" เจสสี่พูดด้วยความตกใจ

"ใช่" แอนนาพยักหน้า ดวงตากะพริบ กำลังคิดว่าจะช่วยหลินหยางดีไหม

"ผู้เฒ่าฉี นี่จะโทษพวกเราไม่ได้ ชายมีความอวดดีอยู่ในตัว!" แพทย์คนหนึ่งดุขึ้นมา

"หลินหยางเป็นเด็กที่เก่ง แต่น่าอับอายจริงๆ ที่พูดเรื่องไร้สาระในเวลานี้!" ผู้อำนวยการเฮ่าเองก็ทนไม่ไหว

"พวกคุณ ไล่เขาออกไป!"

โม่ชิงเดินเข้ามา โบกมือให้กับยามทั้งสองเข้ามา

เกิดการประณามในที่แห่งนี้ และหลินหยางต้องถูกขับออกไป