บทที่ 524 คุณคิดว่าพี่เขยเป็นคนโง่หรอ?

ในเวลานี้ หลินหยางกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งหินริมถนนนอกโรงพยาบาล ถือโทรศัพท์มือถือ จุดบุหรี่ และหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูเบอร์คนที่โทรมา

ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาคาดเอาไว้

"มีอะไรหรอ?" เขารับสายและถาม

"คุณอยู่ไหน?" ซูเหยียนกัดริมฝีปากและถาม

"กำลังเดินเล่นอยู่ด้านนอก" หลินหยางพูดออกไป

"เอ่อ..." ซูเหยียนลังเลสักพัก พูดอย่างระมัดระวัง: "คุณมีเวลาไหม...มาที่โรงพยาบาลหน่อยได้ไหม แล้วรักษา...รักษาคุณลุงต่อ?"

"ทำไมหรอ? ไม่ใช่ว่าพวกคุณไม่ให้ผมรักษาคุณลุงหรอ? ทำไมถึงอยากให้ผมกลับไปอีกหล่ะ?" หลินหยางถามด้วยรอยยิ้ม

"เมื่อกี้หมอเทวดาหลินมา...เขาบอกว่าวิธีการรักษาของคุณได้ผล ดังนั้น..."

"โอ้ะ? หมอเทวดาหลินบอกว่าวิธีการของผมได้ผมก็คือได้ผล ผมบอกว่าวิธีการของผมได้ผมคือไม่ได้ผลหรอ​? ในเมื่อพวกคุณเชื่อในหมอเทวดาหลินขนาดนั้น ทำไมไม่เรียกหมอเทวดาหลินมารักษาคุณลุงให้หายหล่ะ? ทำไมต้องมาหาผม?" หลินหยางยิ้มและถาม

ซูเหยียนพูดไม่ออก

จางชิงหยูข้างๆ เหมือนจะได้ยินเสียงที่ดังออกมาจากในสาย ทันใดนั้นเธอก็โกรธจัดและตะโกนหาซูเหยียน: "ลูกสาว เปิดลำโพง!"

"แม่...เรื่องนี้คุยกันดีๆ เถอะ..."

"คุยหรอ? จะคุยอะไรกันอีก? ลุงจะตายแล้ว พวกเรามีเวลามาคุยเจรจาอะไรกันอีก? เร็ว รีบเปิดลำโพง ฉันจะคุยกับไอไร้ประโยชน์นั่นเอง!" จางชิงหยูโกรธจัด

"แม่..."

"เร็ว!" จางชิงหยูตะโกน

ซูเหยียนหมดหนทาง ทำได้เพีงยพูดเบาๆ กับโทรศัพท์: "ฉันเปิดลำโพง แม่จะคุยกับคัณ คุณดีๆ..."

หลังจากนั้นก็กดปุ่มเปิดลำโพง

"หลินหยาง!" จางชิงหยูตะโกน

"อะไรหรอ?" หลินหยางถามอย่างสงบ

"คุณฟังนะ ฉันต้องการให้คุณกลับมาที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ รีบมารักษาคุณลุง!" จางชิงหยูพูดด้วยความโกรธ

ไม่มีความเกรงใจ

ไม่มีความอ่อนน้อม!

ราวกับว่ากำลังสั่งสุนัข!

ทุกคนชินกันหมดแล้ว

ดูเหมือนว่าผู้คนรอบข้างจะรู้สึกว่าวิธีการสื่อสารนี้เป็นวิธีปฏิบัติต่อหลินหยางเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม...หลังจากสิ้นเสียง ด้านนั้นก็เงียบไปประมาณ 30 วินาที

จากนั้นเสียงที่เฉิยเมยก็ดังออกมาจากสาย

"เรื่องอะไร?"

คำพูดที่เรียบง่าย และเงียบลง

จางชิงหยูอึ้ง

คนตระกูลซูรอบๆ อึ้งเช่นกัน

ใครก็คงไม่คิดว่าหลินหยางจะกล้าตอบกลับมาเช่นนี้?

เขาบ้าไปแล้วหรอ?

สมองของทุกคนคิดเช่นนี้ในทันที

อย่างที่คาดไว้!

จางชิงหยูระเบิดในทันที!

"คุณว่าอะไรนะ? ไอสุนัข คุณพูดอีกรอบ! คุณเป็นใคร? กล้ามาพูดแบบนี้กับฉัน! กลับมาเดี๋ยวนี้! ฉันจะตบหน้าคุณ สุนัขสกปรกอย่างคุณ ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลของพวกเรา คุณก็คงหิวตายไปนานแล้ว เป็นแค่ไอขยะที่นั่งกินนอนกิน กล้ามาพูดแบบนี้..." จางชิงหยูตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์แย่ขึ้น ซูเหยียนก็ตัดสายในทันที

ซูกวงรีบดึงจางชิงหยูเอาไว้ ไม่ให้เธอแย่งโทรศัพท์...

"เธอวางสายทำไม? รีบโทรกลับไป ฉันจะด่าไอสุนัขไม่รู้จักตายดีนั่น! มาอาศัยพวกเราอยู่กิน ตอนนี้กล้ามาพูดเช่นนี้! เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ!" จางชิงหยูด่าอย่างเลือดร้อน ใบหน้าของเธอแดงก่ำ

อาคารทั้งหลังกำลังจะพังลงเนื่องจากการด่าของเธอ

"แม่ อย่าเพิ่งโกรธเลย ยิ่งแม่ด่าแบบนี้ หลินหยางก็คงไม่มาช่วยคุณลุงหรอก เรื่องนี้พวกเราเป็นคนผิดเอง ให้ฉันไปคุยกับหลินหยางดีๆ เถอะ" ซูเหยียนพูดชักจูง

"เธอรีบไปพาไอนั่นกลับมา ฉันจะคุยกับเขาต่อหน้า! เขาแต่งงานเข้ามา มีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้กับฉัน? เขามีสิทธิ์อะไร?" จางชิงหยูกระทืบเท้า

ซูเหยียนถอนหายใจ รู้ว่าพูดอะไรต่อไปก็ไม่มีประโยชน์

ซูกวงยืนอยู่ไม่พูดอะไร

ในเวลานี้เขาเองก็ไม่รู้จะทำยังไงดี

หลิวหม่านซานยังคงร้องไห้

"แม่ ไปขอโทษเถอะ" ในเวลานี้ ด้านซูหยูพูดออกมา