บทที่ 525 นำส่งโรงพยาบาลทุกคน

"ตอนนี้ผมไม่สะดวกบอกคุณ แต่เชื่อว่าอีกไม่นาน คุณจะเข้าใจทุกอย่างเอง" หลินหยางตบไหล่ของเธอ จากนั้นก็หยิบกระดาษและปากกาออกมาจากกระเป๋าและเขียนลงไป

จากนั้นไม่นาน เขาก็ยัดกระดาษลงในฝ่ามือของซูหยูแล้วยิ้ม: "คุณเอากระดาษแผ่นนี้ไปให้แพทย์ผู้ดูแลลุง และให้เขาทำตามขั้นตอนบนกระดาษ แล้วอาการของลุงจะดีขึ้น เมื่อถึงเวลาก็ให้ความร่วมมือการรักษา ดูแลให้ดี น่าจะไม่เป็นอะไรแล้ว"

ซูหยูถือกระดาษแน่น เธอก้มหน้าต่ำ ไม่พูดอะไร

กระดาษแผ่นนี้เป็นสิ่งจะช่วยชีวิตพ่อของเธอ!

แต่ในเวลานี้เธอไม่แสดงอาการดีใจเลย ในทางกลับกัน เธอรู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก

ราวกับว่าวิญญาณของเธอสั่นไหวด้วยความเจ็บปวด

"เสี่ยวหยู ยังไม่รีบไปอีกหรอ?" หลินหยางกระตุ้น

ซูหยูยังคงไม่ขยับ

ประมาณ 20 วินาที จู่ๆ เธอก็ลืมตาขึ้นมาเหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่าง จ้องหลินหยาง

"พี่เขย!"

"มีอะไรหรอ?"

"ในเมื่อพี่ซูเหยียนจะหย่ากับคุณ งั้นคุณ...มาแต่งงานกับฉันเถอะ!" ซูหยูพูดอย่างจริงจัง

"อะไรนะ?" หลินหยางอ้าปากว้าง...

หลินหยางอ้าปาก หัวใจของเขาแทบจะกระเด็นออกมา หัวสมองของเขาว่างเปล่า

เขาไม่คาดคิดว่าซูหยูจะพูดเช่นนี้ออกมา...

หลังจากพูดออกมา ซูหยูก็หน้าแดงราวกับว่ามีเลือดจะไหลออกมา

เธอรีบก้มหน้าลงไป ไม่กล้ามองหลินหยาง

สักพัก หลินหยางก็ได้สติกลับมา

เขาเช็ดจมูก ยิ้มอย่างขมขื่น: "เสี่ยวหยู อย่ามาล้อเล่น ผมเป็นพี่เขยคุณนะ!"

"พี่เขย ฉันไม่ได้ล้อเล่น ฉันพูดจริง อีกทั้งพี่เหยียนจะหย่ากับคุณแล้วด้วย ถึงเวลานั้นคุณก็ไม่ใช่พี่เขยของฉันแล้ว!" ซูหยูพเงยหน้าพูดอย่างจริงจัง

"เอ่อ..."

"พี่เขย ฉันรู้ว่าเรื่องนี้มันไร้สาระ แต่ฉันอยากจะบอกคุณว่า ฉันกำลังพูดจริงจังกับคุณ!" ซูหยูพูดอีกครั้ง ใบหน้าของเธอยังคงจริงจัง

หลินหยางสูดหายใจ ส่ายหน้า: "ซูหยู ผมรู้ความคิดของคุ​ณ คุณก็แค่รู้สึกว่าตระกูลซูไม่ยุติธรรมกับผม คุณก็เลยอยากจะใช้ตัวเองชดใช้ให้กับผม ตอบแทนผม ใช่ไหม?"

"ไม่ใช่พี่เขย...จริงๆ แล้ว..."

ซูหยูยังไม่ทันพูดจบ หลินหยางก็ขัดเธอ

"เสี่ยวหยู ไม่ต้องพูดแล้ว ผมรู้ว่าความของคุณ แต่ผมไม่สามารถแต่งงานกับคุณได้ ผมรู้ว่าคุณหวังดี แต่คุณกำลังจะเสียสละตัวเอง มันไม่สำคัญและไม่จำเป็นด้วย"

"แต่ พี่เขย...ฉัน..."

"เสี่ยวหยู!" หลินหยางทำหน้านิ่ง พูดอย่างจริงจัง: "คุณไม่ต้องพูดแล้ว คุณเป็นเด็กผู้หญิง ทำไมถึงพูดแบบนี้? ไม่รักตัวเอง สงสารตัวเองบ้างหรอ? เรื่องใหญ่ขนาดนี้จะมาล้อเล่นได้ยังไง?"

ลมหายใจของซูหยูสั่นไหว เธออ้าปากเล็กๆ ของเธอ ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

"เสี่ยวหยู สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของหญิงสาวคือการหาผู้ชายที่เหมาะสมมาใช้ชีวิตด้วย นี่คือสิ่งที่สำคัญมาก จะสุ่มเลือกไม่ได้ ผมถามคุณ ถ้าเกิดมีผู้ชายที่โลภชอบผู้หญิงสวย ตั้งใจเข้ามาหาคุณ และพูดคำหวานๆ ให้คุณ ช่วยคุณจัดการปัญหาต่างๆ คุณจะยอมแพ้หรือไม่? คุณไม่เห็นแม้แต่จิตใจของเขา เป้าหมายของเขา! ถ้าคุณแต่งงานไปด้วยแล้ว งั้นชีวิตคุณจะไม่แย่หรอ?" หลินหยางพูดอย่างจริงจัง

ซูหยูอ้าปากกว้าง สักพัก เธอก็ก้มหน้าพูดเบาๆ: "แต่...ฉันคิดว่าพี่เขยไม่ได้เป็นผู้ชายแบบนั้น...อีกทั้ง...อีกทั้งฉันไม่รู้จะตอบแทนพี่เขยยังไงดี..."

"เด็กน้อย พวกเราเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน! ผมช่วยก็เป็นเรื่องที่สมควรทำ" หลินหยางส่ายหน้าและพูด

ในความคิดของหลินหยาง ซูหยูก็แค่รู้สึกดีเพราะตัวเองไปช่วยเธอในยามวิกฤตเท่านั้น

แต่ความรู้สึกดีนี้ไม่ใช่ความรัก

หลินหยางเข้าใจดี ซูหยูยังคงมึนงง

"โอเคเสี่ยวหยู กลับไปเถอะ อาการของพ่อเธอไม่ค่อยดีนัก รีบไปให้หมอรักษาเถอะ ถ้านานกว่านี้อาจจะไม่เหมือนเดิมแล้ว" หลินหยางเอ่ยปาก

ซูหยูพยักหน้าเบาๆ ใบหน้าของเธอหมดหวัง

เธอเองก็คิดว่าการพูดเรื่องแบบนี้มันเร็วเกินไปหน่อย แน่นอน อาจเป็นเพราะหลินหยางก็ยังไม่ได้เตรียมพร้อมเหมือนกัน...

"รีบไปเถอะ" หลินหยางเร่ง

"โอเคพี่เขย"

ซูหยูพูดเบาๆ จากนั้นก็คิดอะไรขึ้นมาได้อีก: "พี่เขย คุณหลับตาหน่อยได้ไหม?"

"ทำไม?"