บทที่ 545 ล้มกลิ้งหน้าหงาย

ปัง!

สิ่งที่น่าอึดอัดใจดังขึ้น

เห็นเพียงคนคนหนึ่งลอยออกมาจากประตูบานนั้น ร่างกายกระแทกลงพื้นในจุดที่ไม่ไกลออกไป

คนทั้งสองที่กำลังเดินสะดุ้งทันที หลังจากนั้นหันไปมองคนคนนั้น

เขาเป็นลูกศิษย์คนหนึ่งของเกาะหวางโยว ตอนนี้ใบหน้าของเขาบวมแดงฟกช้ำไปหมด แม้กระทั่งที่ปากก็มีเลือดไหลออกมา นอนอยู่บนพื้น กุมหน้าอกของตนเองส่งเสียงกรีดร้องด้วยความโหยหวนไม่หยุด

และในตอนนั้นเอง ด้านในของประตูมีลูกศิษย์หลายคนพุ่งออกมาล้อมรอบลูกศิษย์คนที่นอนอยู่บนพื้น

"ศิษย์น้อง ศิษย์น้อง เป็นยังไงบ้าง?"

"ไม่เป็นไรใช่หรือเปล่าศิษย์น้อง?"

"บัดซบ!"

"ทำเกินไปแล้ว!"

คนทั้งกลุ่มกัดฟันแน่น รู้สึกเกลียดชังจนถึงขีดสุด

มีคนอีกหลายคนพุ่งออกมาจากด้านในประตู

เมื่อเทียบกับกลุ่มคนก่อนหน้านี้ คนพวกนี้แต่งตัวหรูหรา มีกลิ่นอายของความเย่อหยิ่งทะนงตนไหลเวียน บนใบหน้าของชายหญิงกลุ่มนี้เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

เห็นได้ชัด คนทั้งสองกลุ่มไม่ใช่พวกเดียวกัน!

สีหน้าของเสี่ยวชุ่ยเปลี่ยนไปทันที เธอรีบก้าวออกไปข้างหน้า พูดกับหลินหยางเสียงเบา "คุณหลิน พวกเรารีบไปจากที่นี่กันเถอะ!"

"นี่มันเรื่องอะไร?" หลินหยางหันไปถามเสี่ยวชุ่ย

ทว่าเสี่ยวชุ่ยกลับส่ายหัว พูดเสียงเบา "คุณหลิน คุณอยากถามอะไรมากเลย รีบไปกันเถอะ…"

"ไป? คงจะไม่ได้ น่าสนใจขนาดนี้ทำไมผมต้องไปด้วย?" หลินหยางยิ้มแล้วพูด

"คุณหลิน คุณเป็นคนนอก นี่เป็นเรื่องภายในของพวกเรา คุณไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่…" เสี่ยวชุ่ยเริ่มร้อนใจแล้ว

"เรื่องภายใน? นั่นมันก็เรื่องของพวกคุณ ไม่เกี่ยวอะไรกับผม ผมเองก็ไม่ได้เข้าไปก้าวก่าย และตรงนี้ก็ไม่ใช่เขตต้องห้าม ทำไมผมถึงอยู่ที่นี่ไม่ได้?" หลินหยางยิ้มตลกแล้วพูด

"นี่…" เสี่ยวชุ่ยถึงกับพูดไม่ออกทันที

ในตอนนั้นเอง กลับมีลูกศิษย์ผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้น "ลูกศิษย์เกาะชั้นนอกอย่างพวกคุณ ล้วนแต่เป็นพวกไร้ประโยชน์ทั้งนั้น พวกคุณอยู่บนเกาะ มีแต่จะเผาผลาญทรัพยากรของเกาะ ผมขอแนะนำให้พวกคุณหาเวลายื่นคำร้องขอลาออกกับท่านเจ้าเกาะดีกว่า รีบไสหัวออกจากเกาะหวางโยวของพวกเราเถอะ!"

"คุณ…จางจื่อเฉียง! รังแกกันเกินไปแล้ว!" ลูกศิษย์คนหนึ่งทนไม่ไหวจึงพูด

"รังแกกันเกินไป? มีเหรอ? ผมก็แค่ชี้แนะวิชายุทธให้กับพวกคุณ น่าเสียดายที่เกาะหวางโยวของเราถ่ายทอดศิลปะการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมให้กับพวกคุณ พวกคุณกลับไม่เอาไหน เรื่องนี้จะโทษใครได้?" คนที่ชื่อจางจื่อเฉียนส่ายหัวแล้วพูด

"คุณ…พวกเราเพิ่งเข้าเกาะนานแค่ไหน? พวกเราเรียนวิชายุทธนานแค่ไหน? จะเอาอะไรไปสู้กับคุณ?"

"ผู้แพ้มักจะมีเหตุผลข้ออ้างแบบนี้เสมอ!"

"ไอ้เวร พวกคุณไม่มีจุดจบที่ดีแน่นอน พวกเราจะต้องเอาคืน!" ลูกศิษย์คนนั้นตะโกนเสียงดัง

แต่หลังจากสิ้นเสียง ชายฉกรรจ์ที่อยู่ด้านข้างของจางจื่อเฉียงพุ่งมาไป

คนคนนั้นพุ่งไปข้างหน้าเหมือนควายป่ากระแทกกลุ่มคนที่อยู่ด้านหน้าจนกระเด็นเหมือน หลังจากนั้นก็ชากลูกศิษย์คนนั้นออกมา

ลูกศิษย์คนนั้นอ้าปากกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง กลับเห็นชายฉกรรจ์คนนั้นยื่นมือออกไปบีบคอของลูกศิษย์คนนั้น หลังจากนั้นออกแรงยกเขาขึ้น

"อ๊าก…อา…อา…อา…"

ลูกศิษย์คนนั้นกุมคอของตัวเอง หายใจด้วยความลำบาก

"คุณคิดจะทำอะไร?"

"ปล่อยศิษย์พี่ของผมเดี๋ยวนี้!"

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

ผู้คนที่อยู่โดยรอบพูดด้วยความโกรธ หลังจากนั้นคงเข้าไปพร้อมกัน

แต่ชายฉกรรจ์คนนั้นไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวแต่อย่างใด เขาหัวเราะฮ่าฮ่า หลังจากนั้นยกแขนขึ้นชกใส่ข้อต่อหลายจุดของลูกศิษย์คนนั้นอย่างแรง

แคว่ก!

แคว่ก!

แคว่ก!

แคว่ก!