บทที่ 546 การประชุมใหญ่

"ไม่ต้องพูดมาก รีบมานี่!"

เสี่ยวชุ่นตัวสั่น กลัวมาก มองหลินหยางด้วยความยากลำบาก

"ไปกันเถอะ ไปช่วยกัน การช่วยคนสำคัญ" หลินหยางพูดและเดินเข้าไป

หลายคนนำผู้บาดเจ็บออกไป

ยวนหนี่เหลือบมองจางจื่อเฉียงอยากเยือกเย็น หันหน้าและเดินออกไป

"หืม? ศิษย์น้อง อย่าเพิ่งไปสิ ศิษย์พี่ยังมีอะไรจะคุยด้วย" จางจื่อเฉียงตะโกน

แต่ยวนหนี่ไม่สนใจ

ทุกคนต่างพากันหัวเราะออกมา

"ศิษย์พี่ นังนี่ไม่สนใจพี่เลย" คนข้างๆ หัวเราะ

"ฮ่าๆ สบายใจได้ ไม่ช้าก็เร็วเธอก็ต้องถูกผมจับไว้บนเตียง!" จางจื่อเฉียงหนี่ตามองและยิ้ม

ผู้บาดเจ็บทั้งสองถูกหามส่งไปยังกระท่อม

รอบกระท่อมปิดด้วยไม้ไผ่มีเตียงไม้ไผ่มากมาย หญิงชรากำลังต้มยาอยู่ข้างกระท่อม และกลิ่นหอมของยาก็กระจายไปทั่ว

"วางพวกเขาไว้บนเตียงไม้ไผ่" ยวนหนี่สั่ง

หลินหยางและเสี่ยวชุ่ยวางผู้บาดเจ็บลงบนเตียงไม้ไผ่ทันที

ยวนหนี่เดินไปหาหญิงชรา

"ผู้เฒ่าเมี่ยวโช ให้ฉันดูหน่อย..." ยวนหนี่พูดเบาๆ น้ำเสียงของเธอเคารพอย่างมาก

"ได้รับบาดเจ็บได้ยังไง?" หญิงชราไม่เงยหน้า ถามด้วยเสียงแหบ

"เอ่อ...ฝึกฝน...ได้รับบาดเจ็บจากการฝึกฝนหน่ะ..." ยวนหนี่พูดเบาๆ

"ฝึกฝนหรอ?"

หญิงชราเงยหน้า นัยน์ตาแก่เฒ่าเหลือบมองหญิงสาวด้วยความไม่แยแสและกระแทกเสียง: "เจ้าหนูน้อย กล้าดียังไงมาหลอกฉัน? เจ็บจากการฝึกฝนกับเจ็บจากการโดนทำร้ายร่างกาย คิดว่าแค่นี้ฉันมองไม่ออกหรอ?"

"ตอนที่ฉันกำลังฝึกซ้อม...ฉันแข่งกับเพื่อนร่วมชั้น..." ยวนหนี่เปลี่ยนคำพูดทันที

"เหอะ นับว่าไหวพริบดี! แต่น่าเสียดายที่ฉันไม่ชอบกลุ่มคนอย่างพวกคุณ! พวกคุณก็แค่ขยะบนเกาะของเรา และฉันไม่รู้ว่าพวกนั้นจะจ้างคุณมาได้ยังไง"

หญิงชราพูดอย่างเยือกเย็น หยิบพลาสเตอร์สองแผ่นออกจากกระเป๋าของเธอแล้วโยนลงบนเตียงไม้ไผ่

พลาสเตอร์ร่วงลงพื้น

"คนอ่อนแอไม่มีคุณสมบัติที่จะรักษา ถ้าคุณต่อสู้กับคนอื่น แพ้และบาดเจ็บ นั่นเป็นเพราะคุณไร้ความสามารถ ใช้มันแล้วไปให้พ้น!" หญิงชราพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ยวนหนี่เห็นเข้าก็รีบเดินเข้ามาหยิบพลาสเตอร์ขึ้นมา

ทุกคนไม่พูดอะไร จิตใจของพวกเขาแย่ลงเล็กน้อย

หลินหยางขมวดคิ้วเงียบๆ ไม่พูดอะไร

นี่เป็นเรื่องของเกาะหวางโยว เขาไม่อยากเข้าไปยุ่ง

เมื่อแปะพลาสเตอร์แล้ว สีหน้าของผู้บาดเจ็บทั้งสองก็ผ่อนคลายลงมาก แต่ทุกคนต่างก็มีอาการบาดเจ็บภายในทุกคน แค่พลาสเตอร์แค่นี้จะรักษาได้ยังไง?

แต่ไม่มีใครกล้าถามหายาจากหญิงชราคนนั้นอีก

ในเวลานี้ ยวนหนี่ตะโกนใส่หลินหยางและเสี่ยวชุ่ย: "พวกคุณสองคนหน่ะ ยกพวกเขามาในห้องของฉัน!"

"ศิษย์พี่ คุณจะทำอะไร?" เสี่ยวชุ่ยถามด้วยความตกใจ

"ในเมื่อผู้เฒ่าเมี่ยวโชไม่ยอมรักษา งั้นฉันจะรักษาเอง!" ยวนหนี่กระแทกเสียง

ผู้ที่เรียนศิลปะการต่อสู้รู้วิธีการรักษารอยฟกช้ำบางอย่างบ้าง

แต่ด้วยอาการบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ จะเปรียบเทียบรอยฟกช้ำธรรมดาได้อย่างไร?

เสี่ยวชุ่ย หลินหยางและศิษย์หลายคนที่ตามมานำผู้ป่วยทั้งสองไปที่อาคารครึ่งทางขึ้นไปบนภูเขา

นี้เป็นหนึ่งในที่อยู่อาศัยของศิษย์นอกเกาะ

อาคารที่นี่ค่อนข้างโทรมเล็กน้อยเมื่อเทียบกับอาคารอื่น ๆ แต่สิ่งอำนวยความสะดวกค่อนข้างสมบูรณ์ ศิษย์หลายคนเข้าออก และเมื่อเห็นยวนหนี่ก็จะตะโกนว่า ศิษย์พี่ยวนหนี่ ด้วยความเคารพอย่างมาก

ผู้บาดเจ็บทั้งสองถูกนำตัวไปที่ห้องโถงขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงกลาง

ศิษย์หลายคนมารวมตัวกัน

ยวนหนี่สั่งให้ใครสักคนเช็ดร่างกายส่วนล่างให้ทั้งสองคน แล้วเข้าไปข้างในเพื่อเอาสมุนไพรมาทาให้พวกเขา

เทคนิคของเธอค่อนข้างหยาบและผลการรักษาของสมุนไพรไม่สามารถรักษาบาดแผลของทั้งสองคนได้อย่างสมบูรณ์ อย่างมากที่สุดก็สามารถบรรเทาให้กับพวกเขาได้ แต่สำหรับสถานการณ์ปัจจุบันสมุนไพรเหล่านี้ดีที่สุดแล้ว

"ศิษย์พี่ เอ่อ...ยาพวกนี้...เกรงว่าจะไม่สามารถรักษาพวกเขาทั้งสองไม่ได้..." ศิษย์ผู้หญิงคนหนึ่งพูดด้วยสีหน้ากังวล

"แล้วจะทำยังไงหล่ะ? ถ้าไม่ใช่เพราะพวกคุณที่ไร้ความสามารถเกินไป พวกเราจะจบลงแบบนี้ไหม?" ยวนหนี่กระแทกเสียงอย่างเยือกเย็น

"ศิษย์พี่...เอ่อ...นี่จะโทษพวกเราไม่ได้นะ ศิษย์เกาะชั้นในฝึกศิลปะการต่อสู้บนเกาะ พวกเราออกไปก็ต้องเป็นทาสให้กับคนบนเกาะถึงสามปี พวกเรามีเวลาเรียนการต่อสู้ไม่มาก เอาชนะพวกเขาไม่ได้ก็เป็นเรื่องธรรมดา..." ศิษย์ผู้หญิงอธิบาย