บทที 548 ตายโดยไม่มีหลักฐาน

"ผู้เฒ่าสาม ยวนหนี่ไม่ต้องการรางวัลใดๆ แค่อยากขอคุณเรื่องหนึ่ง!" ยวนหนี่พูดเบาๆ อย่างจริงใจ

"ผมเข้าใจความคิดของคุณ" ผู้เฒ่าสามพูดอย่างสงบ: "คุณแค่ต้องการเข้ามาเคารพผู้เฒ่าพวกเราเหล่านี้และเรียนรู้แก่นแท้ของศิลปะการต่อสู้ของเกาะหวางโยวใช่ไหม?"

"นี่คือจุดประสงค์ที่ยวนหนี่มาที่นี่!" ยวนหนี่พูดอย่างจริงจัง

"แต่แก่นแท้ของเกาะของเราจะถูกส่งต่อไปยังผู้คนบนเกาะเท่านั้น คุณไม่ใช่คนจากเกาะหวางโยว เป็นคนนอก ตามเหตุผลแล้ว คุณไม่สามารถเรียนได้!"

"ถ้าผู้เฒ่าไม่ตกลง ยวนหนี่ก็จะไม่ลุก!" ยวนหนี่กัดฟันพูด

ผู้เฒ่าสามครุ่นคิดสักพัก ถอนหายใจ: "ยวนหนี่ พรสวรรค์ของคุณดีมาก อันที่จริงกฎข้อนี้สามารถมองข้ามได้ แต่มีคนหนึ่ง...ที่ไม่ยอมให้คุณเรียนรู้แก่นแท้ของเกาะนี้ คนนี้เป็นใครคุณน่าจะรู้จักดีที่สุด ถ้าเขาไม่เห็นด้วย พวกเราเหล่าผู้เฒ่าก็ไม่สามารถสอนคุณได้!"

ยวนหนี่สีหน้าเปลี่ยนไป เธอแอบบีบมือเล็กๆ ไม่ส่งเสียงใดๆ

"ความจริงแล้วถ้าคุณอยากเรียน ตราบใดที่เขาพยักหน้าก็ผ่านแล้ว แทนที่คุณจะมาขอร้องผม ทางที่ดีไปพิจารณาเงื่อนไขที่เขาให้กับคุณดีๆ ดีไหม! แบบนี้แล้ว ไม่ง่ายกว่าหรอ?"

ผู้เฒ่าสามพูดอย่างเรียบเฉย ส่ายหน้าและเดินออกไปจากห้อง

ยวนหนี่กัดฟัน แววตาของเธอไม่พอใจ

ในคุกใต้ดินที่เย็นและชื้น

หลินหยางถอดนาฬิกาออกจากข้อมือ เปิดฝาครอบและกดปุ่มตัวเลขเล็กๆ สองสามปุ่มด้านใน และส่งหมายเลขออกไป

หม่าไห่เป็นคนมอบนาฬิกาเรือนนี้ให้กับเขา

ถ้าเขาเกิดเรื่องอะไรสามารถใช้นาฬิกาเรือนนี้เพื่อขอความช่วยเหลือจากหม่าไห่

โทรศัพท์บนตัวของเขาถูกเก็บไป เดิมทีคิดว่าคนของเกาะหวางโยวจะรู้ว่าเขาบริสุทธิ์ในไม่ช้า แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าหลังจากนั้นสองสามชั่วโมงจะไม่มีใครมาปล่อยเขา

ตอนนั้นเองหลินหยางก็ตระหนักได้ว่าสิ่งต่าง ๆ ดูเหมือนจะร้ายแรงกว่าที่เขาคิด

เขาตั้งหน้าตั้งตารองว่าเสว่โยวโยวจะมา แต่เมื่อนึกถึงสถานการณ์ปัจจุบันของเสว่โยวโยว เขาก็เกรงว่าตัวเขาเองจะไม่สามารถป้องกันตัวเองได้

ฮึ่ม!

เสียงฝีเท้าคมชัดดังขึ้นที่ทางเดินในคุกใต้ดิน

หลินหยงมองออกไปนอกคุก แต่เห็นยวนหนี่ในชุดเครื่องแบบทหารสีแดงกำลังเข้ามา

"โอ้ะ? คุณยังกล้ามาที่นี่อีกหรอ?" หลินหยางหรี่ตาและถาม

"ทำไมฉันจะไม่กล้ามา?" ยวนหนี่พูดอย่างนิ่งสงบ

"คุณผู้หญิง ผมกับคุณไม่ได้มีความคับแค้นอะไรกัน ทำไมคุณต้องเล่นงานผมด้วย? คนร้ายอะไร? ผมก็แค่หมอคนหนึ่งที่ถูกเกาะหวางโยวของพวกคุณเชิญมา! คุณมีเรื่องร้องทุกข์และข้องใจอะไรบนเกาะของคุณ มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผมเลย" หลินหยางพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"คุณไม่เกี่ยวอะไรก็จริง แต่โชคร้าย คุณมาที่เกาะในเวลานี้ ตกมาอยู่ในหลุมพรางของฉัน!"

"พูดเช่นนี้ คุณวางแผนเรื่องนี้มานานแล้วเหรอฦ.

"หลายปีก่อนหน้านี้ มีนักฆ่ามาที่เกาะ เขาต้องการวางยาพิษเจ้าของเกาะของเรา แต่เขาถูกหยู่ฟู๋ผิงพี่สะใภ้ของเจ้าของเกาะขวางเอาไว้ หยูฟู๋ผิงตกอยู่ในอาการโคม่าและยังไม่ตื่น เพื่อรักษาหยูฟู๋ผิง เจ้าของเกาะต้องไปหาแพทย์มีชื่อเสียงจากทุกหนแห่ง แต่ก็ไร้ประโยชน์ เกาะหวางโยวของพวกเราพยายามตรวจสอบเรื่องนี้มาตลอดเพื่อจับกุมฆาตกรและผู้คนที่เกี่ยวข้อง!"

"แต่ไม่เกี่ยวกับผมหนิ ผมไม่ใช่ฆาตกร"

"ฉันรู้ แต่ตอนนี้คุณเป็น เพราะฉันต้องการให้คุณเป็นฆาตกรคนนั้น คุณก็ต้องเป็น!"

"ทำไมคุณต้องทำแบบนี้?"

"เพราะคุณสามารถกลายเป็นโอกาสให้กับฉัน!" ยวนหนี่ยิ้ม: "ฉันเตรียมกล่องนั้นและเข็มพิษเพื่อวันนี้ ตอนนี้คุณเป็นคนทรยศที่ถูกจับโดยฉัน เจ้าของเกาะรู้เรื่องนี้ต้องดีใจอย่างแน่นอน ฉันเองก็ต้องได้รับรับรางวัลอย่างแน่นอน และมันคือโอกาสของฉัน!"

เมื่อหลินหยางได้ยิน เขาก็เข้าใจและเงียบลงไป

ความรู้สึกของตัวเองถูกเล่นโดยยวนหนี่แล้ว...

แต่เขาไม่ได้ตื่นตระหนกอะไรและส่ายหน้า

"คุณผู้หญิง คุณคิดจะใช้ผมเป็นโอกาสในการปีนขึ้นไปหรอ? ความคิดของคุณไม่เลว แต่น่าเสียดาย...คุณหาเรื่องผิดคนแล้ว คุณไม่ควรเลือกผม"

"ทำไมพูดเช่นนี้?" ยวนหนี่ถามด้วยความสงสัย

"เพราะผมไม่ได้ทำอะไรผิด" หลินหยางยักไหล่

ยวนหนี่ผงะ จากนั้นก็ส่งเสียงหัวเราะ: "น่าสนใจ น่าสนใจ คุณหลิน คุณน่าสนใจจริงๆ! คุณบอกว่าคุณไม่ได้ทำอะไรผิด ฉันเชื่อ แต่...นอกจากฉันแล้ว ใครจะเชื่อหล่ะ? ทุกคนในนี้ต่างบอกว่าตัวเองไม่ได้ทำอเะไรผิด แล้วยังไง?"

"เดี๋ยวอีกสักพักเจ้าของเกาะต้องอยากพบผม และเมื่อเขาเห็นผมแล้ว ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น" หลินหยางยิ้ม: "อาศัยกล่องกล่องเดียวทำให้ผมโดนแบบนี้ได้ ช่องโหว่เยอะมากเกินไป!"