บทที่ 557 หยุด

ยวนหนี่กรีดร้อง เธอดิ้นรนอย่างรุนแรง หัวของเธอกระแทกเข้ากับเอวของศิษย์พี่เถ๋า

ศิษย์พี่เถ๋าไม่ทันได้ป้องกันตัว ถอยไปหลายก้าว

เธอจับมือเล็กๆ ที่บิดเบี้ยวและหัก หันกลับอย่างรวดเร็วและพุ่งไปที่แท่นสูง

"เจ้าเกาะ! ช่วยฉันด้วย!" ยวนหนี่ตะโกนเสียงดัง

ในเวลานี้ เธอหวังเพียงแค่ว่าฝากความหวังไว้กับเจ้าเกาะ

ในฐานะเจ้าเกาะ เมื่อเห็นศิษย์ของตัวเองถูกทำร้าย ถ้าเขาไม่ลุกออกมาห้าม นั่นไม่หมายความว่าละหน้าที่หรอ?

ก่อนหน้านี้เขาสามารถแกล้งทำเป็นไม่เห็นได้ แต่ตอนนี้เกรงว่าไม่สามารถทำแบบนั้นอีกต่อไปได้แล้ว?

ยวนหนี่คิดเช่นนี้ในใจ

อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอเข้าใกล้ ก็ถูกศิษย์หลายคนที่ยืนคุ้มกันอยู่เข้ามาขวาง

"เจ้าเกาะ ช่วยฉันด้วย! เจ้าเกาะ! ! ช่วยฉันด้วย!" ยวนหนี่ตะโกน

เจ้าเกาะหันหน้ามาครึ่งหนึ่ง แต่ไม่พูดอะไร

เสว่หยานยืนขึ้นมาและจ้องยวนหนี่: "เกิดเรื่องอะไร?"

เกิดเรื่องอะไรหรอ?

คนเหล่านี้คอยให้ความสนใจเสว่ฉางเฟิงตลอด จะไม่รู้ได้ยังไงว่าเกิดอะไรขึ้น?

ยวนหนี่โมโหอย่างมาก แต่ก็พูดไม่ได้ เธอตะโกนออกมา: "ศิษย์พี่เถ๋าจะฆ่าฉัน ช่วยฉันด้วย เจ้าเกาะช่วยฉันด้วย!"

ศิษย์พี่เถ๋าที่กำลังวิ่งเข้ามาตื่นตระหนก

"เถ๋าหง มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรอ?" เสว่หยานมองศิษย์พี่เถ๋าและถาม

ศิษย์พี่เถ๋ากำลังจะอธิบาย จากนั้นเสว่ฉางเฟิงก็เดินมาทางด้านหลัง

"ผู้เฒ่าสอง ไม่ใช่เรื่องจริง เถ๋าหงไม่ได้คิดจะฆ่ายวนหนี่ แต่ยวนหนี่นี่ไม่ทำภารกิจที่สำนักมอบหมายให้ทำ เถ๋าหงพยายามเตือน เธอก็โกรธและคิดจะทำร้ายเถ๋าหง ผมกำลังจะหยุด แต่เธอกลับมาฟ้องก่อน มาที่นี่เพื่อใส่ร้ายผม หวังว่าผู้เฒ่าสองจะเข้าใจ!"

เมื่อสิ้นเสียง สีหน้าของเสว่หยานก็นิ่ง และตะโกนใส่ยวนหนี่: "ยวนหนี่ จริงหรอ?"

"ผู้เฒ่าสอง ไม่ใช่แบบนั้น ฉัน...ฉัน..."

"ยังจะเถียงอีกหรอ คุกเข่า!" เสว่หยวานไม่ให้ยวนหนี่พูดให้จบและตะโกนออกมาทันที

ยวนหนี่ตัวสั่น มองไปที่เขาด้วยความเหลือเชื่อ จากนั้นเธอจึงเข้าใจทุกๆ อย่าง

อธิบายหรอ?

ยังต้องอธิบายอะไร?

ถ้าคนพวกนี้จะออกหน้าเพื่อเธอ ทำไมต้องรอให้เจอเรื่องแบบนี้หล่ะ?

ท้ายที่สุดเธอไม่ได้สำคัญต่อเกาะหวางโยวเลย

โดยเฉพาะต้องการให้เธออยู่กับอัจฉริยะคนหนึ่ง...

เกรงว่าตัวเองเป็นเจ้าเกาะหวางโยว ก็ต้องเลือดเสว่ฉางเฟิงใช่ไหม?

ยวนหนี่นั่งลงบนพื้นอย่างหมดแรง ก้มหน้าไม่พูดอะไร ใบหน้ามืดหม่น

เจ้าเกาะแค่มองเธอหนึ่งครั้ง จากนั้นก็มองกลับไปยังสนามประลอง

เขาไม่สนใจเลยแม้แต่นิดเดียว

"เหอะ สมควร!"

"ถ้าตกลงกับศิษย์พี่ฉางเฟิง เธอจะมีสภาพอย่างวันนี้หรอ?"

"ใช่ เส้นทางดีๆ เธอไม่ยอมเดิน กลับมีความคิดเช่นนี้ สมควร!"

"นังตัวดี!"

ทุกคนพากันด่า สายตาของทุกคนเต็มไปด้วยความรังเกียจ

ซวนหนี่สูดหายใจลึกๆ รู้ว่าที่นี่ไม่มีพื้นที่สำหรับตัวเอง เธอพูดเสียงแหบ: "ในเมื่อผู้เฒ่าไม่ช่วยฉัน เจ้าเกาะเองก็ไม่สนใจไม่ถาม งั้นซวนเหม่ยก็ขอตัวออกจากเกาะหวางโยวไปยังเยี้ยนจิง!"

"ยวนหนี่ คุณพูดอะไร? คุณต้องการออกไปจากสำนักหรอ?" เสว่หยวานถามอย่างเย็นชา

"ทำไม? หรือว่าแม้แต่สิทธิ์ในการออกจากสำนักฉันยังไม่มีหรอ?" ยวนหนี่ถามด้วยความไม่สนใจ

"ตราบใดที่สำนักไล่คุณออกเท่านั้น คุณไม่สามารถบอกว่าจะออกเองได้ ไม่งั้นคุณคิดว่าเกาะหวางโยวของพวกเราเป็นอะไร? คิดจะมาก็มา จะไปก็ไปหรอ?" ผู้เฒ่าข้างๆ พูดอย่างเยือกเย็น

ลมหายใจยวนหนี่ตื่นตระหนก

"ดังนั้นพวกคุณจะกดดันให้ฉันตาย...ถึงจะยอมหรอ?" เธอถาม

"เพราะคุณหาเรื่องเองไม่ใช่หรอ? ถ้าคุณยอมรับกับศิษย์พี่ฉางเฟิง จะเป็นเช่นนี้หรอ?"

"ใช่!"

คนข้างๆ อดไม่ได้ที่จะพูด

แม้แต่เสว่โยวโยวก็อดไม่ได้ที่จะพึมพำ

"เจ้าเกาะ!" ยวนหนี่ตะโกนใส่เจ้าเกาะหวางโยว

ตอนนี้เธอแค่อยากขอให้เจ้าเกาะแสดงความเมตตาและพูดความยุติธรรมเล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม...เจ้าเกาะหวางโยวส่ายหน้าเล็กน้อยและพูดอย่างเรียบเฉย ยวนหนี่ตราบใดที่คุณเขกหัวให้กับฉางเฟิง หลังจากวันนี้สำนักจะพยายามทุกวิถีทางเพื่อเลี้ยงดูคุณ แต่คุณไม่ทำแบบนั้น นั่นก็โทษใครไม่ได้ ไม่ใช่ว่าผมไม่ช่วยคุณ แต่เทียบคุณกับฉางเฟิงแล้ว ผมก็คงไม่เลือกคุณ! แม้ว่าคุณจะเป็นอัจริยะคนหนึ่ง แต่เทียบกับฉางเฟิงแล้ว คุณยังแย่กว่าเยอะ..."