บทที่ 558 เธอคือน้องสาวของผม

"งั้นทำไมคุณถึงช่วยฉัน?" ยวนหนี่ถาม จู่ๆ เธอก็เหมือนคิดอะไรออกและพูดด้วยรอยยิ้ม: "ฉันคิดว่าคุณจะไม่เหมือนคนพวกนั้น เหมือนว่าคุณกับเสว่ฉางเฟิงแค่อยากจะเล่นกับฉันเท่านั้น!"

"คุณคิดผิดแล้ว ไม่ใช่เหตุผลนี้เหมือนกัน!" หลินหยางส่ายหน้าอีกครั้ง

ยวนหนี่ผงะ: "งั้นคุณทำอะไร?"

หลินหยางไม่ตอบ ยืนขึ้น มองไปทางเจ้าเกาะและพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์: "เจ้าเกาะ ให้ผมนำตัวของยวนหนี่ไปเถอะ"

เมื่อพูดจบ ทุกคนก็ตกใจ

ดวงตาของยวนหนี่แสดงความอึ้ง

หลินหยางคนนี้จะช่วยเธอหรอ...

"ทำไม? คุณคิด คุณชอบคนทรยศนี่หรอ?" เจ้าเกาะนั่งต่อไปไม่ได้แล้ว ยืนขึ้น เดินมาและมองเขาอย่างเฉยเมย

"นับว่าใช่ละกัน"

เจ้าเกาะครุ่นคิด

แต่ในเวลานี้ มีร่างหนึ่งเดินเข้ามา

"คุณคือหลินหยางที่รักษาคุณป้าใช่ไหม?"

เมื่อหลินหยางได้ยิน ก็หันหน้าไปมอง คือเสว่ฉางเฟิง!

"ผมเอง!"

"คุณชอบผู้หญิงคนนี้เหมือนกันหรอ?" เสว่ฉางเฟิงถามด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

หลินหยางถอนหายใจ ส่ายหน้า: "จริงๆ แล้วผมไม่ได้สนใจอะไรในตัวเธอมากนัก"

"โอ้ะ? แล้วทำไมคุณถึงต้องการพาตัวผู้หญิงคนนี้ไปหล่ะ?" เสว่ฉางเฟิงถาม

"เพราะ เธอเป็นน้องทูนหัวของผม เหลียงซวนเหม่ย" หลินหยางพูดอย่างนิ่งเฉย

"อะไรนะ?"

ทุกอย่างสับสนไปหมด

ทุกคนไม่อยากเชื่อหูของตัวเอง

ยวนหนี่เหมือนถูกสายฟ้าฟาด สติหลุดไปอยู่นาน

เจ้าเกาะขมวดคิ้ว ราวกับว่าจำได้ว่าหลินหยางขอให้เขาช่วยตามหาเหลียงซวนเหม่ยเมื่อคืน

"คุณ...คุณว่าอะไรนะ? คุณเป็น...พี่ทูนหัวของฉันหรอ? เหมือนเธอจะนึกอะไรออก และรีบพูด: "ฉันนึกออกแล้ว แม่บอกว่าเธอเคยมีลูกบุญธรรม เหมือนว่าจะแซ่หลิน...หรือว่าเป็นคุณ?"

"ใช่" หลินหยางพยักหน้า พูดอย่างเฉยเมย: "ซวนเหม่ย ผมจะพาคุณกลับ แม่ทูนหัวคิดถึงคุณมาก"

เมื่อยวนหนี่ได้ยิน จิตใจของเธอกับสับสนซับซ้อน เม้มปากตัวเอง

ทำไมเธอจะไม่อยากกลับไป?

แต่ฐานะทางครอบครัวของเธอในตระกูลเหลียงต่ำต้อยเพียงใด? พ่ออ่อนแอ ขี้ขลาด ไม่มีสิทธิ์พูดอะไร แม่ก็ถูกรังแก

ความคิดของเธอคืออยากฝึกฝนให้สำเร็จที่เกาะหวางโยว จากนั้นก็กลับไปยังตระกูลเหลียง ปกป้องน้องสาวและแม่ของเธอไม่ให้ถูกรังแกอีก

แต่ถึงตอนนี้เธอยังไม่ได้เรียนศิลปะการต่อสู้อะไรเลย แต่ต้องกลับไปด้วยความอัปยศ

แต่ถ้าเธอไม่ไป มีที่สำหรับเธอที่นี่ไหม?

ยวนหนี่ไม่พูดอะไร

"เจ้าเกาะ เธอได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นการประชุมการประลองนี้คงไม่ต้องเข้าร่วมแล้ว โปรดให้เธอถอนตัวด้วย!" หลินหยางพูด จับมือของยวนหนี่และจะพาเธอออกไป

"หยุด!"

เสว่ฉางเฟิงตะโกนออกมา

เหล่าศิษย์หลายคนรีบออกมาขวางหลินหยาง

หลินหยางขมวดคิ้ว มองไปทางเจ้าเกาะ

"เจ้าเกาะ นี่คุณจะทำอะไร?"

"คุณหลิน ผมไม่ได้มีเจตนาที่จะหยุดคุณ ตอนนี้คนที่จะหยุดคุณคือฉางเฟิง คุณคือแขกของหวางโยว แต่ฉางเฟิงเป็นศิษย์ที่ผมภูมิใจ ถ้าเขาขวงคุณ...ผมก็ไม่สามารถเลือกได้..." เจ้าเกาะถอนหายใจ

เสว่ฉางเฟิงเป็นผู้ปราดเปรื่องของเกาะหวางโยว เป็นความหวังของเกาะหวางโยว ตอนนี้การประชุมกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว เจ้าเกาะหวางโยวไม่อยากให้เสว่ฉางเฟิงต้องลำบาก

หลินหยางขมวดคิ้ว

ยวนหนี่พูดเบาๆ: "หลินหยาง คุณไปเถอะ ถ้าเสว่ฉางเฟิงไม่เห็นด้วย คุณก็ไม่สามารถพาฉันออกไปจากเกาะหวางโยวได้

"ถ้าอย่างงั้น ผมก็คงไม่มีหน้าไปเจอกับแม่ทูนหัว" หลินหยางพูด

ยวนหนี่ขมวดคิ้ว ไม่พูดอะไร

"หลินหยาง คุณจะทำอะไร? ต่อสู้กับศิษย์พี่ของฉันเพราะนังชั้นต่ำคนนี้หรอ? คุณโง่หรอ? มานี่!" เสว่โยวโยวเร่งรีบ ตะโกนและจะมาลากหลินหยางกลับไป

แต่ไม่ว่าเธอออกแรงเท่าไหร่ก็ไม่สามารถลากหลินหยางกลับมาจากยวนหนี่ได้

"หลินหยาง..." เสว่โยวโยวพูดด้วยความตกใจ

"เหลียงซวนเหม่ยเป็นลูกสาวของแม่ทูนหัวของผม"

หลินหยางสูดลมหายใจ พูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์: "หลังจากแม่ของผมตาย แม่ทูนหัวก็เป็นญาติที่ผมสนิทที่สุด ผมต้องพาลูกสาวของเธอกลับไปอย่างปลอดภัยให้ได้ ใครจะมาขวางผมไม่ได้!"

เมื่อสิ้นเสียง คนรอบๆ ก็ส่งเสียงหัวเราะ

แม้แต่เจ้าเกาะยังไม่กล้าเข้ามายุ่ง แต่ชายคนนี้กลับกล้าพูดแบบนี้

หรือว่าเขาคิดว่าตัวเองจะมีความสามารถมากกว่าเสว่ฉางเฟิง?