บทที่ 562 กำราบด้วยกระบวนท่าเดียว

เหม่ยเฟิงเยี่ยนพยักหน้า

คนทั้งสองชักกระบี่ที่อยู่ตรงเอวออกมาโดยตรง หลังจากนั้นตั้งท่าต่อสู้

"ผู้ปราดเปรื่องหลิน คุณระวังตัวไว้ด้วย!" เซิงเฉาพูดเสียงเบา หลังจากนั้นคิดจะลงมือพร้อมกับเหม่ยเฟิงเยี่ยน

แต่ในตอนนั้นเอง หลินหยางพูดขึ้นอย่างกะทันหัน

"รอก่อน!"

คนทั้งสองหยุดชะงัก

"ผู้ปราดเปรื่องหลิน มีอะไร?"

"คุณเปลี่ยนใจเหรอ? ถ้ารู้สึกว่าสู้พวกเราสองคนไม่ได้ คุณสามารถสู้กับพวกเราแบบหนึ่งต่อหนึ่ง!" เหม่ยเฟิงเยี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

ทว่าหลินหยางกลับส่ายหัว

"ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น"

"แล้วความหมายของคุณคือ…"

คนทั้งสองรู้สึกสงสัยมาก

ทุกคนก็งงเป็นไก่ตาแตก

เห็นเพียงสายตาของหลินหยางหันไปมองทางเสว่ฉางเฟิง เขาพูด "คุณไม่ลงมือเหรอ?"

"คุณหมายความว่ายังไง? ทำไมผมต้องลงมือ?" เสว่ฉางเฟิงถามด้วยน้ำเสียงที่ประหลาดใจ

"เมื่อกี้ผมบอกว่าให้พวกคุณเข้ามาพร้อมกัน!"

"พวกเขาก็ยืนอยู่ตรงนั้นแล้วไม่ใช่เหรอ?" เสว่ฉางเฟิงชี้ไปทางเซิงเฉาและเหม่ยเฟิงเยี่ยนแล้วพูด

"พวกเขายืนอยู่ตรงนั้น แต่คุณไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้น!"

"ผม?" เสว่ฉางเฟิงรู้สึกอึ้ง เขาเข้าใจอะไรบางอย่างจากคำพูดของหลินหยาง ลมหายใจหยุดชะงัก มองหลินหยางด้วยความประหลาดใจ

"ที่ผมพูดหมายถึงพวกคุณ ไม่ได้หมายถึงพวกเขา ผมหมายถึง…พวกคุณสามคนเข้ามาพร้อมกัน!" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ

หลังจากสิ้นเสียง สถานที่เกิดเหตุเงียบลงอย่างกะทันหัน

ทุกคนยืนตกตะลึงตาค้างอยู่ตรงนั้นเหมือนโดนฟ้าผ่า

สายตาของแต่ละคนมองไปทางหลินหยางไม่กระพริบตา

นอกจากเสียงลมหายใจและหัวใจที่เต้นรัว สถานที่แห่งนี้ ไม่มีเสียงการเคลื่อนไหวอย่างอื่นแม้แต่นิดเดียว

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน มีคนตั้งสติได้

"เขา…พูดว่าอะไรนะ? สามคน…เขา…เขาต้องการสู้กับคนทั้งสามในคราวเดียว?"

"คนคนนี้…สมองมีปัญหาหรือเปล่า?"

"ความแข็งแกร่งของศิษย์พี่เซิงเฉาก็แข็งแกร่งมากอยู่แล้ว บวกกับศิษย์พี่เหม่ยเฟิงเยี้ยน พวกเขาสองคนร่วมมือกัน สามารถรับมือกับผู้ปราดเปรื่องคนหนึ่งได้แน่นอน คนทั้งสองบวกกับสิ่งที่ฉางเฟิง แทบจะกลายเป็นพลังต่อสู้ของผู้ปราดเปรื่องสองคน!"

"ถึงแม้หมอเทวดาหลินก็เป็นผู้ปราดเปรื่องเหมือนกัน แต่อันดับของเขาอยู่ต่ำสุดของรายชื่อผู้ปราดเปรื่อง! คนแบบนี้ สามารถรับมือกับผู้ปราดเปรื่องสองคนเหรอ?"

"น่าขำสิ้นดี!"

"ทั่วทั้งประเทศ มีกี่คนที่กล้าพูดว่าตนเองสามารถสู้กับผู้ปราดเปรื่องสองคน? นี่เขาบ้าไปแล้วเหรอ?"

"ผมว่าหมอเทวดาหลินคนนี้มั่นใจในตัวเองมากเกินไป! เขาคิดว่าสามารถเอาชนะซือหม่าซั่วฟางแล้วตัวเองจะกลายเป็นหนึ่งในใต้หล้า แต่เขาไม่รู้เลยว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า!"

"ผมว่าหมอนี่ต้องไม่เคยถูกสั่งสอนแน่นอน!"

"ใช่! หวังว่าศิษย์พี่ฉางเฟิงจะกระทืบเขาจนต้องคลานหาฟันบนพื้น ทำให้เขารู้จักความร้ายกาจวิชายุทธของเกาะหวางโยว!"

สถานที่เกิดเหตุเต็มไปด้วยเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที ทุกคนพากันกระซิบวิพากษ์วิจารณ์ แต่ละคนชี้มาทางหลินหยางไม่หยุด

ไม่ว่าใคร ตอนนี้สายตาที่มองหลินหยางเต็มไปด้วยความดูถูกและเยาะเย้ย

ทางด้านของเหลียงซวนเหม่ยอุทานออกมาด้วยความร้อนใจ

เธอรีบเดินเข้าไปกระชากแขนของหลินหยาง พูดด้วยความร้อนรน "หลินหยาง! คุณบ้าไปแล้วเหรอ! คุณ…คุณจะท้าสู้กับศิษย์พี่ทั้งสามคนพร้อมกัน? คุณรู้หรือเปล่าว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่?"

"รู้"

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ "ไม่ต้องกังวล ผมรู้จักแยกแยะ คุณไปรอผมอยู่ที่ด้านข้างก่อน ผมจัดการเรื่องพวกนี้เดี๋ยวก็เสร็จ"

"คุณ…คุณตกลงไม่เข้าใจที่ฉันพูดเหรอ?" เหลียงซวนเหม่ยรู้สึกร้อนใจจนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว

ท้าสู้กับคนสามคนพร้อมกัน?

แบบนี้มันเป็นการฆ่าตัวตายอย่างไม่ต้องสงสัย!

แต่แล้วหลินหยางกลับยิ้มแล้วยิ้มอีก เขาไม่ได้พูดอะไร

เหลียงซวนเหม่ยแทบจะเป็นบ้าไปแล้ว

"หมอเทวดาหลิน! คุณพูดจริงเหรอ?"

เจ้าเกาะเหมือนเพิ่งจะตั้งสติได้ เขาจ้องไปทางหลินหยางแล้วถาม

"คุณคิดว่าผมกำลังล้อเล่นเหรอ?" หลินหยางถามกลับ

เจ้าเกาะหัวเราะฮ่าฮ่าเสียงดังออกมาทันที เขาปรบมือพร้อมกับพูด "ดี! ดี! หมอเทวดาหลินสมกับที่เป็นวีรบุรุษในหมู่คนรุ่นใหม่ ความมั่นใจเปี่ยมล้น! ผมขอนับถือ! ในเมื่อเป็นแบบนั้น งั้นก็เอาตามนี้เลย! แต่ผมหวังว่าตอนที่ผู้ปราดเปรื่องหลินแพ้ อย่าหาข้ออ้างบ่ายเบี่ยงเด็ดขาด!"

"จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง? ถ้าเกิดผมแพ้ ป้ายเทียนเจียวที่อยู่ในมือของผมก็คือของพวกคุณ!" หลินหยางพูด

"ดี!"

เจ้าเกาะรู้สึกดีใจมาก

อาวุโสทั้งกลุ่มยิ้มจนหน้าบาน

"ผู้ปราดเปรื่องหลิน คุณกำลังดูถูกพวกเราเหรอ?" เสว่ฉางเฟิงพูดด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์ สายตาทั้งคู่ที่จ้องหลินหยางกลับเต็มไปด้วยความเย็นชา

"ไม่"

"แล้วทำไมคุณถึงต้องการสู้กับพวกเราสามคนพร้อมกัน?"

"ผมแค่ไม่อยากเสียเวลา พวกคุณสามคนเข้ามาพร้อมกันจะได้ประหยัดเวลาและแรง ไม่ดีเหรอ?"

"คุณ…"

เฉาเซิงและเหม่ยเฟิงเยี่ยนโมโหจนแทบจะพูดไม่ออก

เสว่ฉางเฟิงพยักหน้า สีหน้าเย็นชาไร้อารมณ์ "ดี! ดีมาก! หมอเทวดาหลิน ยังไม่เคยมีใครกล้าดูถูกผมเสว่ฉางเฟิงมาก่อน คุณเป็นคนแรก วันนี้ถ้าไม่ได้สู้กับคุณสักตั้ง แบบนั้นจะไม่น่าเสียดายแย่เหรอ?"

พูดจบ เสว่ฉางเฟิงจับกระบี่ที่อยู่ตรงเอว เดินตรงเข้าไปหาหลินหยาง

เซิงเฉาและเหม่ยเฟิงเยี่ยนสบตากัน หลังจากนั้นก้าวเดินเข้าไปหาหลินหยางอย่างรวดเร็วโดยไม่ลังเลอีก

"ผู้ปราดเปรื่องหลิน ระวังล่ะ!"