บทที่ 561 ชิงป้ายเทียนเจียว

"พระเจ้า นี่…ศิษย์พี่จาง…ฟื้นขึ้นจากความตายเหรอ?"

"อัศจรรย์อะไรเช่นนี้!"

ผู้คนที่อยู่โดยรอบอุทาน

แต่สีหน้าของอาวุโสสี่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ มองจางจื่อเฉียงอย่างไม่เชื่อสายตา

"พาตัวเขาไปพักผ่อนก่อนเถอะ หลังจากนี้หนึ่งปีน่าจะสามารถลงจากเตียงได้แล้ว แต่จะไม่มีวิชายุทธอีก" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ

"เร็ว รีบไปพาจื่อเฉียงลงมา!" อาวุโสสี่พูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น

ลูกศิษย์ที่อยู่ด้านข้างรีบวิ่งเข้าไปหามจางจื่อเฉียงลงมาทันที

หลังจากส่งจางจื่อเฉียงไป ภายในใจของอาวุโสสี่เต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน แต่สุดท้ายก็ก้าวออกไป ยกมือขึ้นคำนับหลินหยาง "ขอบคุณผู้ปราดเปรื่องหลิน!"

"ไม่ต้องเกรงใจ" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ทักษะการแพทย์ที่ช่วยคนฟื้นขึ้นจากความตายของผู้ปราดเปรื่องหลิน น่าทึ่งมาก! วันนี้ถือว่าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว มามามา ผู้ปราดเปรื่องหลิน เชิญตามผมเข้าไปข้างในเถอะ ในเมื่อคุณจะไปแล้ว ครั้งนี้ถือว่าเป็นงานเลี้ยงที่ผมจัดขึ้นเพื่อเลี้ยงส่งคุณ!" เจ้าเกาะหวางโยวหัวเราะฮ่าฮ่าแล้วพูด

"เจ้าเกาะ ขอบคุณความหวังดีของคุณ ผมยังมีธุระต้องทำ เรื่องเลี้ยงส่งไม่จำเป็นแล้ว ถ้าเป็นไปได้ ช่วยจัดเรือสปีดโบ๊ทให้พวกเราสักลำ ผมอยากพาน้องสาวกลับเยี้ยนจินให้เร็วที่สุด" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง

เขาไม่ใช่คนโง่ ย่อมรู้อยู่แล้วว่าเจ้าเกาะหวางโยวคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่ นอกเสียจากอยากชักชวนเขาเป็นพันธมิตร

แต่เขาไม่มีอารมณ์ไปสนใจเจ้าเกาะหวางโยวที่เห็นแก่ผลประโยชน์แบบนี้ อยู่ห่างได้มากเท่าไหร่ก็ควรจะอยู่ห่างเอาไว้

เจ้าเกาะหวางโยวได้ยิน รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งทื่อเล็กน้อย

"ผู้ปราดเปรื่องหลิน ผมรู้ว่าก่อนหน้านี้ระหว่างเราอาจจะมีความเข้าใจผิดกันบ้าง…แต่ความเข้าใจผิดได้คลี่คลายแล้ว ก็แค่ดื่มเหล้าพูดคุยก็เท่านั้น ถึงจะรีบยังไงก็คงไม่ต้องรีบขนาดนั้นหรอกมั้ง"

"เจ้าเกาะ ไว้วันหลังเถอะ"

หลินหยางปฏิเสธเป็นครั้งที่สาม

"นี่…ช่างเถอะ ในเมื่อผู้ปราดเปรื่องหลินต้องการแบบนี้ งั้นผมก็จะไม่รั้ง" เจ้าเกาะหวางโยวถอนหายใจ ไม่ฝืนขออีก

เขารู้ เรื่องแบบนี้จะใจร้อนไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นเกาะหวางโยวปฏิบัติต่อเหลียงซวนเหม่ยก็ไม่ได้ดีเท่าไหร่ หลินหยางจะคิดเล็กคิดน้อยมันก็เป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว

"ในเมื่อเป็นแบบนั้น อาวุโสสอง!"

"ครับ!"

"รีบไปจัดเตรียมเรือให้ผู้ปราดเปรื่องหลิน!"

"ครับ!"

เสว่หยานพยักหน้า หันหลังแล้วเดินจากไป

แต่ในตอนนั้นเอง มีเสียงที่เฉยเมยดังขึ้นอย่างกะทันหัน

"ช้าก่อน!"

หลังจากสิ้นเสียงประโยคนี้ ทุกคนรู้สึกตกตะลึง

กลับเห็นฝูงชนแยกออกเป็นสองทาง เสว่ฉางเฟิงเดินออกมาจากตรงนั้น หยุดอยู่ตรงหน้าหลินหยาง

"คุณ…ยังไปไม่ได้!"

ทุกคนรู้สึกตกตะลึงอีกครั้ง

แต่ละคนเบิกตากว้าง มองเสว่ฉางเฟิงอย่างไม่เชื่อสายตา

"ศิษย์พี่ฉางเฟิง?"

"นี่…"

ทุกคนทำหน้าไม่อยากเชื่อ

"ฉางเฟิง คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า?" เจ้าเกาะมองเสวาฉางเฟิงแล่วถาม

"แน่นอนว่ามี ยิ่งไปกว่านั้นไม่ใช่ธุระของผม"

เสว่ฉางเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ หลังจากนั้นมีคนเดินออกมาจากด้านหลังเขาอีกสองคน

โดยแบ่งเป็นเซิงเฉาและเหม่ยเฟิงเยี่ยนก่อนหน้านี้!

สายตาของคนทั้งสองจ้องหลินหยาง ในแววตาเต็มไปด้วยเจตนาแห่งการต่อสู้ ทั้งสองล้วนแต่กำหมัดแน่น

ผู้คนที่อยู่โดยรอบเห็นแล้วเข้าใจทันที

โดยเฉพาะเหลียงซวนเหม่ยเห็นแล้วตกตะลึงจนถึงขีดสุด ในแววตาปรากฏให้เห็นความตื่นตระหนก

"แย่แล้ว หลินหยาง พวกเขาต้องการท้าสู้กับคุณ!" เหลียงซวนเหม่ยพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว

"เหรอ?"

หลินหยางมองคนทั้งสองโดยไม่รู้สึกหวาดกลัวแต่อย่างใด

"ผู้ปราดเปรื่องหลิน เป็นการยากที่คุณจะมาเกาะหวางโยว ถ้าหากไม่ได้รับคำชี้แนะจากคุณสักสองกระบวนท่า คงจะเสียดายแย่ ศิษย์น้องของผมเพิ่งฝึกวิชาของพวกเขาสำเร็จ เดิมทีคิดจะประลองฝีมือกับผม แต่ผมคิดว่าพวกเขายังไม่มีสิทธิ์มาประลองกับผม บนรายชื่อผู้ปราดเปรื่อง ซือหม่าซั่วฟางเป็นแค่บุคคลที่ถูกจัดอยู่อันดับยี่สิบ ส่วนผมจัดอยู่อันดับที่สิบแปด พวกเขาต้องการสู้ ก็ควรจะสู้กับคุณก่อน ดังนั้นหวังว่าผู้ปราดเปรื่องหลินจะช่วยชี้แนะศิษย์น้องของผมด้วย ว่ายังไง?" เสว่ฉางเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ

หลังจากสิ้นเสียง เซิงเฉาและเหม่ยเฟิงเยี่ยนก้าวออกมาข้างหน้าพูดอย่างพร้อมเพรียงกัน

"ผู้ปราดเปรื่องหลินโปรดชี้แนะ!"

เป็นการบีบคั้นอย่างเห็นได้ชัด!