บทที่ 575 ทำลายเกาะหวางโยว

โชคดีที่เธอก็เป็นคนเรียนศิลปะการต่อสู้เหมือนกัน จึงมีความรู้เกี่ยวกับจุดชีพจรบนร่างกายมนุษย์อยู่บ้าง ถึงแม้ทักษะการฝังเข็มของเธอจะค่อนข้างหยาบกระด้าง แต่ท้ายที่สุดก็ยังฝังเข็มลงไปอยู่ดี

ผ่านไปสักพัก เหลียงซวนเหม่ยถอนหายใจ "พี่ เสร็จแล้ว"

"โอเค!"

หลินหยางบิดแขนของตัวเอง มีเสียงข้อต่อของกระดูกดังก๊อกแก๊ก

ทันทีที่ภาพนี้ปรากฏขึ้น ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์มองตาค้าง

"อะไร…อะไรกัน?"

"เป็นไปไม่ได้!"

เสียงอุทานดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

สมองของเจ้าเกาะหวางโยวว่างเปล่าไปหมด

"แขน…แขนของคุณ…ขยับได้แล้ว? นี่…นี่มันเรื่องอะไรกัน?" ร่างกายของเจ้าเกาะหวางโยวสั่นเทา เบิกตากว้างมองเขา

ส่วนคนที่เหลือสีหน้ามืดมน ถูกปกคลุมด้วยความสิ้นหวัง

"ก่อนหน้านี้ที่มือของผมขยับไม่ได้เป็นเพราะมันรู้สึกชามากเกินไป เส้นเอ็นและหลอดเลือดผิดรูปเนื่องจากโดนแรงกระแทกมากเกินไป ส่งผลให้เลือดไหลเวียนไม่ปกติ และเส้นเอ็นเกิดการอุดตัน ตอนนี้ผมใช้เข็มเงินทำให้เส้นเลือดและเส้นเอ็นกลับมาเป็นปกติ มือของผมก็ต้องขยับได้อยู่แล้ว ถึงแม้กระดูกของผมจะมีรอยแตกร้าวบ้าง แต่นั่นไม่ได้ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

ร่างกายของเจ้าเกาะสั่นสะท้านเหมือนโดนฟ้าผ่า เขาอ้าปากกว้าง กลับพูดอะไรไม่ออก…

"ผมกลับมาเป็นปกติแล้ว!"

หลินหยางสะบัดแขนของตัวเอง หลังจากนั้นหันไปมองเจ้าเกาะหวางโยว ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด "ตอนนี้ คุณล่ะ?"

เจ้าเกาะหวางโยวยืนมองเขาด้วยสายตาที่เหม่อลอยอยู่พักหนึ่ง หลังจากนั้นเข่าทั้งคู่อ่อนแรง ร่างกายทรุดนั่งลงกับพื้น ไม่ได้พูดอะไรอีก…

ตอนแรกก็ไม่สามารถทำอะไรหลินหยางที่ไม่สามารถใช้แขนทั้งสองข้างอยู่แล้ว ตอนนี้แขนของเขาขยับได้แล้ว ยังจะเอาอะไรไปสู้กับเขาอีก?

ลูกศิษย์ที่อยู่โดยรอบเงียบขรึมลงทั้งหมด

ร่างกายของลูกศิษย์เกาะชั้นในแต่ละคนสั่นเทา

ส่วนสีหน้าของคนที่เหลือก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"จบแล้ว…จบแล้ว…" อาวุโสคนหนึ่งหลังพิงอยู่บนก้อนหิน พูดด้วยน้ำเสียงที่เหม่อลอยเล็กน้อย

"หรือว่าเกาะหวางโยวของเรา…สู้ไม่ได้แม้กระทั่งเด็กหนุ่มที่เพิ่งมีอายุยี่สิบกว่าเหรอ?"

เจ้าเกาะหวางโยวเดินตรงเข้าไปหาหลินหยางด้วยสายตาที่เหม่อลอย ท่าทางของเขาเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว

"เจ้าเกาะ ผมชนะแล้ว"

หลินหยางนั่งยองลงตรงหน้าเจ้าเกาะหวางโยว พูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"คิดไม่ถึงว่าหมอเทวดาหลินในตำนาน จะน่ากลัวเช่นนี้ ทั้งเกาะของเรา…ไม่สามารถสยบคุณ…ผมมองพลาดไป…ผมมองพลาดไป…" เจ้าเกาะหวางโยวพูดพึมพำ

"ทั้งเกาะ? เกรงว่าคงจะไม่ใช่มั้ง? ยังไม่ต้องพูดถึงลูกศิษย์เกาะชั้นนอกไม่มีคนช่วยคุณ พูดเฉพาะลูกศิษย์เกาะชั้นในก็พอ อันที่จริงมีลูกศิษย์มากมายบนเกาะไม่ได้ทำอะไรเลย ที่พวกเขาพุ่งเข้ามาสู้กับผม อันที่จริงก็แค่เสแสร้งทำทีตบตาคุณเท่านั้น สำหรับคนพวกนี้ ผมล้วนแต่ไม่ได้ลงมือกับพวกเขาอย่างไร้ความปรานี ใกล้โจมตีให้พวกเขาถอยกลับไป ส่วนมากไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย!"

รูม่านตาของเจ้าเกาะหวางโยวขยายกว้าง เขามองไปทางพวกลูกศิษย์เกาะชั้นในที่อยู่ไกลออกไปแล้วอ้าปากพูด "งั้นก็หมายความว่า…คนพวกนี้…ฝ่าฝืนคำสั่งของผม…"

"มันก็ไม่เรียกว่าฝ่าฝืนคำสั่งทีเดียว พวกเขาล้วนแต่เป็นคนมีความรู้ รู้จักแยกแยะถูกผิด การกระทำของคุณทำให้พวกเขาโกรธตั้งแต่แรกอยู่แล้ว พวกเขาทนดูไม่ได้ที่เห็นคุณใช้คนหมู่มากรังแกคนหมู่น้อย พวกเขาทนดูไม่ได้ที่คุณทำตัวไร้สัจจะ พวกเขาทนดูไม่ได้ที่คุณโลภมากต้องการป้ายเทียนเจียว ดังนั้น พวกเขาย่อมไม่มีทางช่วยเหลือคุณอย่างเต็มที่!" หลินหยางพูด

"คุณ…"

เจ้าเกาะหวางโยวหน้าแดงก่ำ พูดอะไรไม่ออกชั่วขณะ

"ผู้ปราดเปรื่องหลิน ถ้าอย่างนั้นตอนนี้…คุณคิดจะทำอะไร?"

เสว่ฉางเฟิงที่นั่งอยู่บนพื้น ใช้มือกุมหน้าอกของตัวเองแล้วถามด้วยความยากลำบาก

หลินหยางมองไปทางเขา

กลับเห็นเสว่ฉางเฟิงยื่นมือออกไปหยิบป้ายเทียนเจียวที่อยู่ตรงเอวด้วยมือที่สั่นเทา หลังจากนั้นโยนมาทางหลินหยาง

หลินหยางรับเอาไว้

"ป้ายเทียนเจียวให้คุณไปแล้ว ผมหวังว่า…คุณจะรีบออกจากเกาะ…ได้หรือเปล่า…" เสว่ฉางเฟิงตะโกนพูด

"ออกจากเกาะ?"

หลินหยางหัวเราะอย่างเย็นชา "เดิมทีผมอยากจะออกจากเกาะแห่งนี้ แต่ตอนนี้…มันไม่ง่ายขนาดนั้นแล้ว!"

"คุณยังคิดจะทำอะไรอีก?" สีหน้าของเสว่ฉางเฟิงเคร่งขรึมลง ถามด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

"พวกคุณคิดจะฆ่าผม จะให้ผมจากไปแล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ?"

หลินหยางหยิบกระบี่ที่ตกอยู่ด้านข้างขึ้นมา หลังจากนั้นเดินตรงเข้าไปหาเจ้าเกาะหวางโยว

"ผมเป็นคนให้ความสำคัญกับเรื่องของบุญคุณความแค้น รอผมตัดแขนตัดขาเจ้าเกาะหวางโยว หลังจากนั้นหักแขนหักขาอาวุโสของพวกคุณ แล้วค่อยไปก็แล้วกัน!" หลินหยางพูดด้วยสีหน้าที่เย็นชา

"คุณคิดจะทำลายเกาะหวางโยวของเรา?" เสว่ฉางเฟิงอุทาน

"ใช่ ตั้งแต่วินาทีที่พวกคุณต้องการฆ่าผม ผมก็เกิดความคิดแบบนี้แล้ว!" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา หลังจากนั้นคิดจะลงดาบกับเจ้าเกาะหวางโยว

ทุกคนตกตะลึง

เจ้าเกาะหวางโยวไปตอนนี้ไร้เรี่ยวแรง เขาไม่สามารถทำการป้องกันด้วยท่าพื้นฐานด้วยซ้ำ ทำได้แต่หลับตาทั้งคู่ลง รอความตายเข้ามาเยือนอย่างเงียบๆ