บทที่ 577 สิบแปดดวง

"11 ดวงหรอ?"

"ยังผิด!"

"12 ดวง? 13 ดวง? 14ดวง? ? ?"

ลมหายใจของชายชราเริ่มตึงเครียด คำพูดของเขาเร็วขึ้นเรื่อย เขาสับสนเล็กน้อย

"ผิด!"

"ผิด!"

"ผิด!"

"ผิดทั้งหมด!"

วิญญาณของทุกคนเต้นอย่างบ้าคลั่ง และหนังศีรษะของพวกมันกำลังจะแตกออก

เสียงเหล่านี้เหมือนกำลังฉีกวิญญาณของพวกเขา

เห็นเพียงหลินหยางยกมือขึ้นมาด้วยใบหน้าเฉยเมย สองดวงตาของเขาจ้องมองไปที่กลุ่มคน จากนั้นก็ค่อยๆ ดึงแขนเสื้อขึ้น

พึบ!

บนข้อมือของเขามีจุดสีแดงหนาแน่น

ทุกคนตกใจ

"เลือดวิญญาณลั่วหลินที่ผมมี! ทั้งหมด 17 ดวง!"

เมื่อคำพูดนี้ออกมา ทุกคนในที่เกิดเหตุดูเหมือนจะกลายเป็นหุ่นเชิดในทันที

17 ดวง!

บ้าหรือเปล่า!

ทุกคนอึ้ง

สองขาอ่อน ตูดนั่งลงไปบนพื้น

คนอื่นๆ ตกตะลึงและเป็นลมกับข่าวที่น่าสะพรึงกลัวนี้

เสว่โยวโยวยืนไม่มั่นคง เอามือยันก้อนหินที่อยู่ถัดจากเธอ จากนั้นจึงไม่ล้มลง

สำหรับเจ้าเกาะหวางโยว เขาสูญเสียไปนานแล้ว คุกเข่าลงบนพื้น

ในทางกลับกันเหลียงซวนเหม่ย กำหน้าอกของเธอแน่น พยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อทำให้หัวใจที่กำลังจะพุ่งออกมาจากลำคอของเธอสงบลง

แต่เธอทำไม่ได้

เธอรู้สึกว่าขณะนี้สมองของเธอเวียนหัวและเลือดก็ปั่นป่วนอย่างรุนแรง

"โกหก นี่ต้องเป็นเรื่องโกหกแน่ๆ ต่อให้ฝัน ก็คงไม่..." เหลียงซวนเหม่ยพึมพำ หน้าผากของเธอร้อนผ่าว

"เลือดวิญญาณลั่วหลิน 17 ดวง ผมว่าทั้งประเทศจีนก็คงไม่มีใครมี ด้วยวิญญาณลั่วหลินเหล่านี้แล้ว ผมสามารถทำลายเกาะหวางโยวได้เลยใช่ไหม?" หลินหยางเดินไปข้างหน้าและพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

แม้ว่าพลังที่ผู้เฒ่าซื่อกั้วแสดงออกมานั้นจะน่าประหลาดใจเป็นพิเศษแล้ว แต่หลินหยางยังไม่ได้แสดงพลังออกมาเลย เขายังไม่เคยใช้พลังของเลือดวิญญาณลั่วหลินเลย ถ้าต้องสู้จริงๆ อาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลินหยาง

เมื่อเจ้าเกาะหวางโยวได้ยิน เขาก็สั่น

แม้แต่ผู้ปราดเปรื่องเสว่ฉางเฟิง ตอนนี้ในแววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความหมดหวัง เขาไม่กล้าเข้าไปด้านหน้า

เมื่อหลนิยหางเดินเข้ามา คนรอบๆ ก็หลีกทางให้ด้วยความเคารพ ไม่กล้าที่จะก้าวไปข้างหน้าเลย

สายตาของทุกคนที่มองไปที่หลินหยางในขณะนี้เต็มไปด้วยความเคารพและความกลัว ราวกับว่าพวกเขากำลังมองไปที่พระเจ้า

ไม่มีใครกล้าโจมตีหลินหยางอีก!

แต่ในเวลานี้ด้านผู้เฒ่าซื่อกั้วเดินเข้ามา คุกเข่าลงบนพื้นให้กับหลินหยาง

"อาวุโสซือกั้ว!"

คนเกาะหวางโยวอุทานเสียงหลง

"อาวุโสซือกั้ว คุณ...คุณทำอะไร?" ผู่เฒ่าคนหนึ่งถามเสียงสั่น

แต่ผู้เฒ่าซือกั้วไม่สนใจคนเหล่านั้น เขาพูดกับหลินหยาง: "ชายหนุ่ม ปล่อยเกาะหวางโยวของพวกเราไปเถอะ ถ้าชายหนุ่มยอมปล่อยพวกเราไป ปล่อยเกาะหวางโยวของผม หลังจากนี้เกาะหวางโยวจะช่วยเหลือชายหนุ่มอย่างเต็มที่ ชายหนุ่มต้องการอะไรก็จะไม่ปฏิเสธ นอกจากนี้ ผมยินมีมอบเลือดวิญญาณลั่วหลินให้กับชายหนุ่ม!"

เมื่อพูดจบ ชายชราก็ยกมือของเขาขึ้นมาและยื่นไปทางหลินหยาง

เมื่อคำพูดนี้ตบลง คนเกาะหวางโยวต่างสูญเสีย

ผู้เฒ่าซือกั้วยอมคุกเข่าให้หลินหยางแล้ว

เกาะหวางโยว...ไร้หนทางแล้ว...

"ดีมาก!"

หลินหยางพยักหน้าด้วยความพอใจ ยิ้มอย่างเฉยเมย: "ในเมื่อคุณพูดเช่นนี้แล้ว งั้นผมก็จะปล่อยเกาะหวางโยวไปในครั้งนี้ แต่หวังว่าเกาะหวางโยวของพวกคุณจะจำสิ่งที่พูดในวันนี้ได้ หลังจากนี้ถ้าเกาะหวางโยวคิดจะเป็นศัตรูกับผมอีก คงไม่มีสิ่งใดช่วยพวกคุณได้!"

เมื่อพูดจบ หลินหยางก็เดินไปด้านหน้า ยกมือขึ้น เขาถือเข็มเงินไว้ในมือ จากนั้นก็ทิ่มไปบนฝ่ามือของชายชรา

เลือดวิญญาณลั่วหลินนั่นถูกเจาะเข้ามาบนฝ่ามือของหลินหยาง