บทที่ 579 คุณค่าที่มากมาย

"เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของผม ชื่อเกาหลาน! หลังจากจบมหาลัยเขาก็ไปต่างประเทศเพื่อศึกษาต่อ เมื่อเช้าเขามาเยี่ยมฉัน เขาอยากจะมาลงทุนในเจียงเฉิน ก็เลยมาเรียนรู้กับฉัน" ซูเหยียนอธิบายด้วยรอยยิ้ม

"หรอ?"

หลินหยางกวาดสายตามองชายคนนั้น พูดอย่างแปลกประหลาด: "คนที่ร่ำรวยแบบนี้ ไม่น่าจะขาดแคลนคนที่ประสบความสำเร็จรอบๆ ตัวนะ ทำไมถึงอยากมาหาคุณหล่ะ?"

เมื่อคำพูดนี้ออกมา สีหน้าของซูเหยียนและคนอื่นๆ ก็มืดหม่นลง

"หลินหยาง คำพูดนี้หมายความว่าอะไร?" ซูเหยียนถาม

"โอ้ะ ผมไม่ได้หมายความอย่างอื่น ก็แค่รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย บนร่างของชายคนนี้มีแต่ของแบรนด์เนม อีกอย่างยังไม่ใช่ของแบรนด์เนมธรรมดา รองเท้าที่เขาสวมคือรองเท้าบูทหนังทำมือรุ่นลิมิเต็ดของเฟนดิจากโรม อิตาลีโลกนี้ มีแค่สิบคู่และราคาตลาดไม่ต่ำกว่าเจ็ดแสนหยวน!"

"อะไรนะ? เจ็ดแสนหรอ?" จางชิงหยูและซูกวงร้องอุทานออกมา

"แน่นอนว่ารองเท้าคู่นี้มีราคาถูกที่สุด นาฬิกาโรเล็กซ์รุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นเพชรในมือของเขามีราคาแพงกว่ารองเท้าบู๊ตหนังอย่างมากสร้างโดยช่างฝีมือชาวสวิสที่มีชื่อเสียงได้ใส่เพชรอันวิจิตรงดงามเหล่านี้ไว้ในนาฬิกาเป็นการส่วนตัว ราคาของนาฬิกาเรือนนี้ประมาณ 6.9 ล้าน"

"6.9 ล้านหรอ?" จางชิงหยูเกือบจะทำชามในมือร่วง

"นอกจากนี้เสื้อสูทบนโซฟาน่าจะเป็นของเขาด้วย ทำด้วยมือและเป็นรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่น ปกเสื้อควรเย็บด้วยด้ายสีทอง น่าจะเป็นชิ้นที่แพงที่สุดสำหรับตัวเขาทั้งตัว ราคาไม่ต่ำกว่า 8 ล้าน อันที่จริงสิ่งที่สำคัญที่สุดของสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ราคา แต่เป็นช่องทางการซื้อ เพราะพวกเขาจะไม่ขายให้คนธรรมดา เสี่ยวเหยียน เพื่อนร่วมชั้นของคุณสวมเสื้อผ้าที่มีราคามากกว่า 10 ล้านหยวน มาที่บ้านและบอกว่าอยากเรียนรู้จากคุณ คุณคิดว่า...คุณสามารถถ่ายทอดประสบการณ์ให้เขาได้หรอ? เขาจะขาดคนที่มีประสบการณ์รอบตัวเขาหรอ?"

หลังจากคำพูดเหล่านี้ การแสดงออกของจางชิงหยูและซูกวงประหลาดใจอย่างมาก ทั้งสองคนพูดไม่ออก

มากกว่าสิบล้าน!

ต้องรวยขนาดไหน...ถึงได้ใส่ของแบบนี้?

อย่างไรก็ตาม...ซูเหยียนเหมือนจะไม่ได้มีอาการตกใจมากเกินไป ส่ายหน้าเล็กน้อย พูดอย่างเรียบเฉย: "หลินหยาง ความจริงแล้วฉันรู้ว่าเกาหลานนี้รวยอย่างมาก แม้ว่าชุดของเขาจะมีราคามากกว่าสิบล้านหยวนจริงๆ มันน่าทึ่งมาก แต่ฉันไม่คิดว่ามันส่งผลต่อความสนิทสนมระหว่างเรา”"

ซูเหยียนยังคงดูนิ่งเฉย

"ดังนั้นคุณคิดว่าเขามาหาคุณ เพราะความคิดที่บริสุทธิ์เหมือนเดิมหรอ?" หลินหยางถาม

"ใช่" ซูเหยียนพยักหน้า

มองออกว่าเกาหลานคนนี้ได้รับความไว้วางใจจากซูเหยียนอย่างมาก

การแสดงออกหลินหยางผิดธรรมชาติเล็กน้อย แต่เขาฟื้นตัวอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องพูด

บรรยากาศในบ้านจะแปลกๆ หน่อย

ในทางตรงกันข้าม เกาหลานไม่ได้เขินอายอะไร แต่เขายิ้มและทำลายการหยุดชะงัก เขาเดินไปหาหลินหยางอย่างไม่เห็นแก่ตัวและยื่นมือออกมา

"นี่คือหลินหยางสามีของเสี่ยวเหยียนหรอ? สวัสดีคุณหลิน ผมชื่อเกาหลิน ยินดีที่ได้พบคุณ!"

"สวัสดี!" ใบหน้าของหลินหยางไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ และจับมือด้วย

"คุณหลิน พวกเราเจอกันเป็นครั้งแรก ผมเพิ่งมาที่เจียงเฉินเมื่อวานนี้ วันนี้ผมมาหาเสี่ยวเหยียนเฉยๆ เดิมทีเสี่ยวเหยียนเชิญผมมาเพื่อชิมฝีมือของเธอ แต่หลังจากผมกับเสี่ยวเหยียนเรียนจบแล้วไม่ได้เจอกันเลย ดังนั้นผมจึงตื่นเต้นและขอเข้าทำอาหารเอง ถ้าคุณหลินไม่ว่าอะไร มาลองชิมอาหารที่ผมทำเถอะ ดูว่ารสชาติจะเป็นยังไง!" เกาหลานพูดด้วยรอยยิ้ม

คำพูดที่ใจดีเหล่านี้สามารถพูดได้ว่าได้รับความปรารถนาดีจากซูกวงและจางชิงหยู

ซูเหยียนพยักหน้าเงียบๆ มองตาของเกาหลานด้วยความชื่นชม

หลินหยางค่อนข้างไม่มีความสุข

เขาพูดคำเหล่านั้น แต่ผู้ชายคนนี้สุภาพกับตัวเองมาก

การเปรียบเทียบระหว่างคำพูดของทั้งสองทำให้เกาหลานได้รับความชื่นชมอย่างมาก แต่หลินหยางกลับเหมือนคนที่กำลังรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย

แต่หลินหยางไม่ปฏิเสธและไม่ใส่ใจอะไร

"ได้ ขอบคุณ" หลินหยางพยักหน้า

ทุกคนนั่งลง

จางชิงหยูไม่พอใจอย่างมาก แอบจ้องหลินหยาง พึมพำเบาๆ

"ตอนแรกนึกว่าจะได้กินข้าวอย่างมีความสุขกับเพื่อนของเสี่ยวเหยียน แต่ไอสุนัขนี่อยู่ดีๆ ก็มา น่าโมโหจริงๆ!"

"โอเค แขกมาแล้ว ก็ไม่ต้องพูดแล้ว" ซูกวงพูด

เสียงของเธอไม่เบา หลายคนรอบๆ ได้ยิน

ซูเหยียนลังเลเล็กน้อย

เกาหลานมองหลินหยาง สำหรับหลินหยางไม่มีการเปลี่ยนแปลงในการแสดงออกมากนัก