บทที่ 580 บุคคลที่สาม

ลมหายใจของจางชิงหยูชะงัก สองดวงตาของเธอเปล่งประกายออกมา

เธอได้ยินคำข้อความสำคัญอย่างมากสองอันจากปากของเกาหลาน

จางชิงหยูพยายามอย่างมากที่จะรักษาท่าทางของตัวเองเอาไว้และพูดด้วยรอยยิ้ม: "เสี่ยวเกา ตระกูลคุณทำอะไรหรอ?"

"ตระกูลผมหรอ​? ขอบเขตของตระกูลผมค่อนข้างกว้าง ส่วนใหญ่ขายและพัฒนาชิ้นส่วนรถยนต์เป็นหลัก" เกาหลานยิ้ม

"ไม่เลวๆ!"

"แม่ ไม่ต้องถามแล้ว!" ซูเหยียนมีสีหน้าหมดหนทาง เธอเดาออกว่าแม่ของเธอกำลังคิดอะไรอยู่

"เด็กน้อย ฉันก็แค่อยากคุยกับเพื่อนร่วมฉันของเธอเท่านั้น พูดคุยนิดหน่อยไม่ได้หรอ? ทำไมถึงทำเป็นรังเกียจอะไรขนาดนั้น? หรือว่าแม่จะยังคบกับเขาได้หรอ?" จางชิงหยูพูดด้วยความไม่สบอารมณ์

"ใช่ เสี่ยวเหยียน ผมก็แค่พูดคุยกับคุณป้าเท่านั้น ไม่เป็นไรหรอก" เกาหลานยิ้มออกมา

ซูเหยียนมีสีหน้าหมดหนทาง ไม่พูดอะไรอีก

ทั้งสองพูดคุยกันอย่างออกรส

แม้ว่าจางชิงหยูจะเป็นคนถามคำถามทั้งหมด แต่ด้วยคำถามเหล่านี้ ทุกคนก็รู้ถึงตัวตนของเกาหลานมากขึ้น

ลูกชายของประธานแห่งบริษัทเกากรุ๊ป!

เจ้าพ่อบริษัทข้ามชาติ!

หลังจากจางชิงหยูรู้ถึงตัวตนของเขาแล้ว เธอก็แทบจะเป็นลมด้วยความตื่นเต้น มองเกาหลานด้วยสายตาชื่นชมและดีใจมากขึ้น

หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ

หลินหยางก็เก็บของบนโต๊ะ กำลังจะกลับห้องไปอาบน้ำ

"คุณทำอะไร?"

จางชิงหยูเดินเข้ามา ตะโกนเสียงดัง

"อาบน้ำนอนไง..." หลินหยางตกใจ

"อาบน้ำอะไร? นอนอะไร? ที่นี่มีที่ให้คุณนอนด้วยหรอ? คุณจะนอนก็ออกไปนอน!" จางชิงหยูตะโกน

"แต่...ห้องนี้ไม่ใช่ห้องที่เสี่ยวเหยียนจัดให้ผมไม่ใช่หรอ..." หลินหยางมองด้านหน้าห้องด้วยความสับสนและมองจางชิงหยู

"ห้องนี้ใช่ห้องของคุณซะเมื่อไหร่? นี่เป็นห้องที่เสี่ยวเหยียนเตรียมให้เสี่ยวเกา!" จางชิงหยูตะโกน

เมื่อสิ้นเสียง หลินหยางก็ประหลาดใจอย่างมาก

ด้านซูเหยียนที่กำลังล้างจานอยู่หันหน้ากับมา มองจางชิงหยูด้วยความไม่อยากจะเชื่อ: "แม่ คุณพูดอะไรหน่ะ?"

แต่เห็นมุมปากของจางชิงหยูยกขึ้น ยิ้มด้วยความชอบใจ: "คืนนี้ เสี่ยวเกานอนบ้านเราเถอะ!"

"จะเป็นไปได้ยังไง?"

เมื่อซูเหยียนได้ยิน เธอก็เช็ดมือของเธออย่างเร่งรีบ วิ่งออกมาจากห้องครัว

เกาหลานเองก็แปลกใจ รีบโบกมือให้กับจางชิงหยู: "คุณป้าจาง ไม่ต้องหรอก ผมไม่ค้างที่นี่หรอก ผม...ผมมีอพาร์ตเมนต์ในใจกลางเมือง!"

"คุณไม่ชอบบ้านโทรมๆ ของป้าหรอ?" จางชิงหยูแสร้งทำเป็นน้อยใจ

"ไม่ๆๆๆ จะเป็นไปได้ยังไง แม้ว่าในบ้านของคุณป้าจะไม่ได้หรูหราอะไร แต่ก็อบอุ่นและเป็นกันเอง ผมชอบที่นี่!" เกาหลานรีบพูด

"ดูๆ เสี่ยวเกานี่ช่างพูดอะไรเช่นนี้ ในเมื่อชอบที่นี่ก็อยู่ที่นี่สักคืนไม่ดีหรอ?" จางชิงหยูพูด

"เอ่อ...ถ้าเสี่ยวเหยียนไม่ว่าอะไร...ผมอยู่ที่นี่สักคืนก็ได้..." ท่าทางของเกาหลานเกรงใจ

"ดีเลย เสี่ยวเกา คุณไปอาบน้ำ เดี๋ยวป้าจะจัดเตียงให้! คืนนี้นอนที่นี่แหละ!" จางชิงหยูพูดด้วยความดีใจ

"แม่ คุณทำอะไรหน่ะ?" ซูเหยียนรีบร้อนและพูด: "ห้องเหล่านี้ของฉันถูกดัดแปลงมาจากสำนักงานของบริษัท บ้านของเรา... ไม่มีที่ว่างให้เกาหลานอาศัยอยู่! คุณ ให้เกาหลานอยู่นี่แล้วเขาจะนอนไหน?"

"ก็ห้องนี้ไง ไม่ได้หรอ?" จางชิงหยูชี้ไปที่ประตูข้างๆ หลินหยาง

"นี่คือห้องหลินหยางนะ"

"หลินหยางหรอ? เหอะ วันนี้คุณจะนอนบนโซฟา หรือจะออกไปนอนข้างนอก คุณก็เลือกเอาเองละกัน!" จางชิงหยูมองหลินหยางและถามด้วยความรำคาญ