บทที่ 581 ไสหัวออกไปให้หมด!

"แสดง?" เกาหลานยิ้มเล็กน้อย "ในชีวิตจริง มีคนไหนบ้างที่ไม่ได้กำลังเสแสร้งแสดง? เผยให้ทุกคนเห็นความจอมปลอมของตัวเอง แต่นำความจริงไปฝังอยู่ในส่วนลึกของความมืดชั่วนิรันดร์! ไม่มีใครสามารถมองเห็น นอกเสียจากตั้งใจเผยออกมา…"

"แต่ดูเหมือนคุณในตอนนี้กำลังต้องการแสดงให้ผมเห็นถึงด้านที่แท้จริง?" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"ที่ฉันแสดงให้คุณเห็น เพราะฉันอยากให้คุณรู้เอาไว้ คุณมันเป็นคนที่น่าสงสารแค่ไหน!" เกาหลานยิ้มแล้วพูด

"น่าสงสาร?"

"หลินหยาง ฉันรู้เรื่องที่เกี่ยวข้องกับตัวของคุณนานแล้ว คุณเป็นแค่ลูกเขยแต่งเข้าบ้านที่ไร้ประโยชน์คนหนึ่ง ถ้าหากไม่ได้เป็นเพราะคำขอของปู่เสี่ยวเหยียนที่เสียไปแล้ว คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะแต่งงานกับเสี่ยวเหยียนด้วยซ้ำ! คุณน่าจะรู้สึกว่าตัวเองโชคดี ถึงแม้คุณจะไม่เคยได้แตะต้องเสี่ยวเหยียน แต่การที่คุณได้เป็นสามีของเสี่ยวเหยียนถือว่ามาไกลมากแล้ว คุณควรจะรู้จักพอ…"

"งั้นความหมายของคุณคือ…"

"ไม่ได้มีความหมายอื่น ดูจากท่าทีที่จางชิงหยู่ปฏิบัติต่อคุณ เรื่องที่คุณต้องหย่าร้างกับเสี่ยวเหยียนมันเป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว ในเมื่อยังไงก็ต้องหย่าร้าง แล้วทำไมผมต้องคิดหาวิธีไปเล่นงานคุณด้วย? คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะเป็นคู่แข่งของผมด้วยซ้ำ!" เกาหลานหรี่ตาลงยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

นี่เป็นความภาคภูมิของเขา

"แบบนี้เองเหรอ…" หลินหยางไม่คิดแบบนั้น…

"ไม่อย่างนั้นล่ะ? หลินหยาง คุณไม่มีสิทธิ์เป็นคู่แข่งของผม คนที่มีสิทธิ์เป็นคู่แข่งของผมมีเพียงหมอเทวดาแห่งเจียงเฉิน แต่น่าเสียดายที่ท่าทีของหมอเทวดาหลินมีต่อเสี่ยวหยินทำให้เป็นที่พูดถึงไปทั่ว ทุกคนต่างรู้ดีว่าหมอเทวดาหลินชอบเสี่ยวเหยียน แต่ผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว หมอเทวดาหลินกลับไม่ได้ทำอะไรต่อเสี่ยวเหยียนเลย เมื่อเป็นแบบนี้ ผมคงต้องยื่นมือเข้าไปก่อนแล้ว!" เกาหลานนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

"ดังนั้นที่คุณมาครั้งนี้ เพราะต้องการขอเสี่ยวเหยียนแต่งงาน?" หลินหยางถาม

"ขอ?" เกาหลานรู้สึกอึ้ง หลังจากนั้นหัวเราะฮ่าฮ่า "คุณกำลังล้อเล่นอะไรอยู่? ขอแต่งงาน? เธอมีสิทธิ์เข้าตระกูลเกาของเราเหรอ? เลิกล้อเล่นได้แล้ว ผมยอมรับว่ารูปลักษณ์ของซูเหยียนไม่ธรรมดา ไม่อย่างนั้นผมก็คงไม่ให้ความสำคัญกับเธอมากขนาดนี้ แต่ตระกูลซูยังไม่มีสิทธิ์เชื่อมสัมพันธ์แต่งงานกับตระกูลเกา พวกเขาไม่มีสิทธิ์ ผมมาที่นี่ ก็แค่อยากมาเล่นสนุกกับซูเหยียน เติมเต็มความฝันในสมัยเรียนมหาวิทยาลัยก็เท่านั้น! ขอเธอ? มันจะเป็นไปได้ยังไง? ถึงผมเห็นด้วย แต่ตระกูลของผมก็ไม่มีทางเห็นด้วยแน่นอน! ยิ่งไปกว่านั้นผู้หญิงสำส่อนแบบนี้ ไม่มีสิทธิ์เป็นภรรยาของเกาหลาน!"

เกาหลานแอบชอบซูเหยียนตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยแล้ว เดิมทีเขาตั้งใจจะลงมือจีบเธอตั้งแต่สมัยเรียน แต่เนื่องจากเหตุผลของครอบครัว เขาจึงต้องถอยออกมา

และก่อนหน้านี้ไม่นาน เขาบังเอิญไปได้ยินเรื่องที่ซูเหยียนแต่งงานกับคนไร้ประโยชน์คนหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้นจนถึงปัจจุบันเธอยังเป็นสาวพรหมจรรย์ มันจึงทำให้ไฟราคะของเขาโหมกระหน่ำขึ้นอีกครั้ง

เหตุนี้เขาจึงนั่งไม่ติด ขึ้นเครื่องเดินทางมาเจียงเฉินตั้งแต่ตอนนั้นโดยตรง ทั้งหมดก็เพื่อซูเหยียน

เดิมทีเขาคิดว่าให้เงินแก่ลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านคนนี้สักล้านหรือแปดแสนก็เรียบร้อย แต่คิดไม่ถึงว่าจางชิงหยู่และซูกวงไม่พอใจในตัวของเขาอยู่แล้ว และปฏิบัติต่อเขาดีเป็นพิเศษในฐานะเพื่อนร่วมชั้นที่ร่ำรวย

เรื่องนี้ทำให้เกาหลานอารมณ์ดีมาก

ทั้งหมดง่ายกว่าที่เขาจินตนาการเอาไว้เยอะ

"คุณเองก็น่าสงสารมาก แต่งงานกับซูเหยียนสามปีกว่าแล้ว แต่กลับไม่เคยสัมผัสแม้กระทั่งมือของเธอ แหมแหมแหม ผมคิดว่าคุณคงต้องการซูเหยียนอยู่ตลอดเวลามั้ง? แต่น่าเสียดายที่คุณทำได้แค่ฝัน!" เกาหลานดื่มชา ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

"อันที่จริงผมเคยสัมผัสมือของเธอ"

"มันก็เหมือนกันนั่นแหละ เยื่อพรหมจรรย์ของเธอยังอยู่ แต่อีกไม่นานมันก็จะหายไป สบายใจได้ ถ้าหากคุณสนใจ หลังจากที่ผมสนุกพอแล้วจะแบ่งปันให้คุณแน่นอน! เอาล่ะ นี่มันก็สายแล้ว คุณรีบพักผ่อนเถอะ โซฟาตัวนี้แข็งมาก ถ้าเป็นผมต้องนอนไม่หลับแน่นอน!"

เกาหลานตบไหล่ของหลินหยาง หลังจากนั้นหัวเราะฮ่าฮ่า เดินออกจากห้องไป

หลินหยางไม่พูดอะไร แต่ในแววตาเผยให้เห็นความเยือกเย็น

เขาย่อมไม่มีทางนอนบนโซฟา เดินออกจากประตู กวาดสายตามองห้องทำงานที่ปิดสนิทของซูเหยียน ส่ายหัวแล้วเดินออกจากเยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนล

หลินหยางไปนอนค้างคืนที่วิลล่าซื่อจี้ห๋าวชิง

ส่วนซูเหยียนทนไม่ได้กับคำพูดเกลี้ยกล่อมของจางชิงหยูและซูกวง จึงถือกระเป๋าออกมาไปค้างคืนที่คลินิกของลั่วเฉียน

และรุ่งเช้าของวันที่สอง เกาหลานก็เดินทางไปถึงคลินิก

เขาเปิดประตูรถเบนท์ลีย์ เดินเข้าไปพร้อมกับอาหารเช้าในมือ

ตอนที่เห็นลั่วเฉียนกำลังจัดยาสมุนไพร ดวงตาทั้งคู่ของเกาหลานลุกวาวเป็นประกายทันที แต่สุดท้ายเขาก็สงบจิตใจของตัวเองลง เพียงแค่พยักหน้าให้กับลั่วเฉียน หลังจากนั้นเดินไปหาซูเหยียน

"เสี่ยวเหยียน ผมซื้ออาหารเช้ามา คุณกินสิ" เกาหลางยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

"ขอบคุณ" เมื่อคืนซูเหยียนนอนหลับไม่ค่อยสนิท สีหน้าจึงดูซีดเซียวเล็กน้อย

"เสี่ยวเหยียน ขอโทษด้วยที่ทำให้คุณทะเลาะกับคุณลุงและคุณป้า ถ้าหากไม่ได้เป็นเพราะผม ก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น" เกาหลานพูดโทษตัวเอง

"นี่ไม่ใช่ความผิดของคุณ ไม่ต้องพูดเลย" ซูเหยียนส่ายหัว

"ไม่ว่ายังไง ถ้าหากไม่ได้เป็นเพราะผม เรื่องมันก็คงไม่เป็นแบบนี้ เสี่ยวเหยียน ครั้งหน้าผมจะระวังมากกว่านี้"

"ไม่เป็นไรจริงๆ พอแล้ว นั่งลงกินอาหารเช้าเถอะ" ซูเหยียนถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ ยิ้มอย่างขมขื่นแล้วพูด

เกาหลานรีบนั่งลงทันที หลังจากนั้นช่วยซูเหยียนปลอกไข่ต้มน้ำชา