บทที่ 582 เธอจะตอบตกลงได้อย่างไร?

"รักษาไม่หาย ทำได้แต่ควบคุม! ต้องฉีดยากล่อมประสาท…แต่ของแบบนี้จะฉีดบ่อยได้เหรอ? ถ้าเกิดฉีดมากเกินไปก็จะมีอาการแทรกซ้อนตามมาอีก ดังนั้น…จึงทำได้แต่พึ่งความอดทนของเขา!" หลิวหม่านซานสะอื้นร้องไห้ พูดอย่างไร้เรี่ยวแรง "เมื่อคืนฉันปลอบใจเขาทั้งคืน แต่มันไม่มีประโยชน์ ตามหาหมอที่มีชื่อเสียงมาช่วยรักษา แต่ก็มีความหวังเพียงน้อยนิด…เสี่ยวเหยียน ชีวิตของฉันมันรันทดอะไรแบบนี้ ฮือฮือฮือ…"

หลังสิ้นเสียงประโยคนี้ สีหน้าของซูเหยียนดูน่าเกลียดขึ้นมาทันที

เธอไม่เคยคิดเลยว่าอาการของซูไท่จะแย่ขนาดนี้!

"ซูเหยียน! หลินหยาง! พวกคุณมาทำอะไร? มาสมน้ำหน้าผมเหรอ? ผมจะบอกอะไรพวกคุณ ถึงผมจะโดนคนกระทืบยังไง แต่ผมก็เป็นลุงของพวกคุณ! ออกไป ไสหัวออกไป!" ซูไท่เบิกตาที่แดงก่ำกว้าง ชี้คนทั้งสองแล้วตะคอกเสียงดัง

"คุณลุง ใจเย็นๆ รีบนั่งลงก่อน อาการบาดเจ็บบนร่างกายคุณยังไม่หายดี ถ้าอารมณ์ของคุณพลุ่งพล่านมากเกินไป มันอาจจะส่งผลให้บาดแผลฉีกขาด!" ซูเหยียนรีบพูด

แต่หลังจากได้ยินคำพูดประโยคนี้ อารมณ์ของซูไท่ยิ่งรุนแรงเข้าไปอีก!

"บัดซบ! คุณกำลังดูถูกผมเหรอ? ผมไม่นั่ง! ผมจะยืน! และผมจะสั่งสอนคุณ คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร แค่คืนเดียวก็กล้ามาสั่งสอนผู้ใหญ่อย่างผมแล้วเหรอ ไสหัวไป ไป!"

พูดจบ ซูไท่หันไปหยิบของที่วางอยู่บนหัวเตียง หลังจากนั้นขว้างมาทำซูเหยียน

หลินหยางรีบยื่นมือไปกระชากแขนของซูเหยียนหลบไปด้านข้าง

ปัง…

ทั้งแก้วทั้งผลไม้และของอย่างอื่นถูกขว้างมาทางนี้หมด เกาหลานหลบไม่ทัน โดนแอปเปิ้ลสองลูกปาใส่หัว

"ไอ้สุนัขแก่…" เขาระเบิดอารมณ์ออกมาทันที กำลังจะแหกปากด่า แต่เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้จึงรีบหยุดคำพูดของตัวเอง เพียงแค่เบิกตากว้างใส่ซูไท่แวบหนึ่ง หลังจากนั้นเดินออกจากห้องผู้ป่วย

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้?"

สีหน้าของซูเหยียนน่าเกลียดมาก พูดด้วยน้ำเสียงที่ร้อนใจ

"ดูเหมือนอาการของคุณลุงจะซับซ้อนกว่าที่คิด แต่คุณไม่ต้องห่วง อาการคลั่งแบบนี้สามารถรักษาได้" หลินหยางพูด

"แต่เส้นประสาทของเขาได้รับความเสียหาย ด้วยเงื่อนไขทางการแพทย์ของเจียงเฉิน เกรงว่าคงจะรักษาไม่หาย" ซูเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงที่ขมขื่น

"งั้นก็ไปรักษาที่เยี่ยนจิน"

"พวกเราเคยโทรศัพท์หาโรงพยาบาลประชาชนที่เยี่ยนจินแล้ว ผู้อำนวยการของทางโน้นบอกว่าโรคแบบนี้…ด้วยเงื่อนไขทางการแพทย์ในประเทศรักษาไม่หาย ต้องไปรักษาที่ต่างประเทศ!" ในตอนนั้นเอง พยาบาลเก็บถาดยาขึ้นจากพื้นด้วยท่าทางที่ขุ่นเคือง พูดเสียงเบาแล้วรีบเดินจากไป

"รักษาที่ต่างประเทศ?"

ซูเหยียนรู้สึกอึ้ง หลังจากนั้นพูดด้วยสีหน้าที่น่าเกลียด "แบบนี้มันต้องใช้เงินเท่าไหร่?"

"ต้องใช้เงินก็ใช้ รักษาอาการสำคัญกว่า" หลินหยางพูด

"ตอนนี้ครอบครัวของคุณลุงก็มีภาระหนี้สินมากพอแล้ว พวกเขาหาเงินจำนวนนี้ไม่ได้แน่นอน ทางบริษัทของฉันก็เพิ่งก่อตั้งได้ไม่นาน เงินหมุนเวียนยังมีไม่มาก ไม่รู้ว่าเงินส่วนตัวของฉันจะพอรักษาคุณลุงหรือเปล่า" ท้ายที่สุดซูเหยียนก็ใจอ่อน โดยทั่วไปแล้วค่าใช้จ่ายแบบนี้เธอจะไม่ประหยัด และตัดสินใจนำเงินออกมาช่วยซูไท่

"สบายใจได้เสี่ยวเหยียน ที่ผมก็มีเหมือนกัน" หลินหยางพูด

ซูเหยียนมองเขาด้วยความประหลาดใจ แต่ก็พยักหน้า "ขอบคุณ"

"ไม่ต้องเกรงใจ" หลินหยางยิ้มแล้วยิ้มอีก

แต่ในตอนนั้นเอง เกาหลานเดินกลับเข้ามาแล้วพูดอย่างกะทันหัน "เสี่ยวเหยียน เรื่องเงินคุณไม่จำเป็นต้องห่วง สิ่งสำคัญที่สุดคือตามหาหมอที่มีชื่อเสียง!"

"พูดถูก พวกเราจำเป็นต้องรีบติดต่อหมอที่มีความสามารถ อาการคลั่งของคุณลุงต้องรักษาให้เร็วที่สุด จะปล่อยไว้นานไม่ได้ ถ้าเกิดเขาทำอะไรที่เกินตัวขึ้นมา แบบนั้นต้องแย่แน่!" ซูเหยียนรีบพูด "พวกเราไปติดต่อกับทางโรงพยาบาล ขอให้พวกเขาช่วยประสานงานกับโรงพยาบาลต่างประเทศแทนพวกเรา!"

"ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้น เสี่ยวเหยียน ผมมีเบอร์โทรของหมอที่มีชื่อเสียงมากในต่างประเทศคนหนึ่ง ผมจะช่วยคุณถามเดี๋ยวนี้" เกาหลานยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

"จริงเหรอ?" ซูเหยียนตาเป็นประกาย

"คุณอย่าลืมสิ บริษัทเกากรุ๊ปของเราเป็นบริษัทข้ามชาติ มีเพื่อนสหายต่างประเทศก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่เหรอ?" เกาหลานยิ้มอย่างภาคภูมิ

"งั้นดี คุณช่วยฉันถามหน่อยก็แล้วกัน ครั้งนี้ต้องพึ่งคุณแล้ว เกาหลาน" ซูเหยียนพยักหน้า รู้สึกซาบซึ้งมาก

เกาหลานรีบหยิบโทรศัพท์ออกมา หลังจากนั้นหันไปมองหลินหยางด้วยสายตาที่ท้าทายแวบหนึ่ง เดินไปที่บ้านข้างแล้วกดโทรหาใครบางคน

ผ่านไปสักพัก เขาเดินกลับมา

"เสี่ยวเหยียนไม่มีปัญหา หมอคนนั้นตอบตกลงแล้ว เธอบอกพรุ่งนี้เธอว่าง สามารถเดินทางมารักษาคุณลุง!" เกาหลานพูด

"เยี่ยมไปเลย ขอบคุณมากเกาหลาน!" ซูเหยียนพูดด้วยความซาบซึ้ง

"แต่…เธอมีเงื่อนไข…" เกาหลานแสดงสีหน้าลำบากใจออกมาแล้วพูดเสียงเบา