บทที่ 585 ผม…ไม่เคยมีจรรยาบรรณของแพทย์!

"ตระกูลซูก็โชคดีมากอะไรขนาดนี้? เพิ่งไล่ลูกเขยที่ไร้ประโยชน์คนหนึ่งไป มีลูกเขยที่ร่ำรวยแบบนี้เข้ามาแทนที่แล้วเหรอ?"

"ซูเหยียนคนนี้ไม่ธรรมดา ครอบครัวของซูกวงกำลังจะเจริญก้าวหน้าแล้ว…"

ทุกคนพากันพูดวิจารณ์

ชายหนุ่มหน้าตาดีร่ำรวยและมีเครือข่ายความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน มีใครไม่ชอบบ้าง?

โดยเฉพาะซูเจิน เธอเอาแต่จ้องเกาหลาน และเข้าใจความคิดของเกาหลานเป็นอย่างดี จึงยิ่งเอาอกเอาใจครอบครัวของจางชิงหยู่มากขึ้น

ไม่นอน ทางโรงพยาบาลตั้งป้ายต้อนรับเรียบร้อย

ซูไท่ก็ถูกส่งตัวไปอยู่ในห้องผู้ป่วยระดับสูง และมีพยาบาลส่วนตัวคอยดูแล

คณบดีเติ้งจัดผู้เชี่ยวชาญทางด้านสาขาต่างๆรอการมาถึงของแอนนา

เกาหลานและซูเหยียนก็นอนอยู่ในห้องผู้ป่วย

เกาหลานเพิ่งโทรถามเลขาหญิงคนนั้น เขารู้มาว่าเครื่องบินที่แอนนานั่งมาถึงสนามบินเวลาห้าโมงยี่สิบห้านาที

จากสนามบินขับรถไปโรงพยาบาล อย่างมากก็ใช้เวลาไม่เกินครึ่งชั่วโมง หรือนั่นก็หมายความว่าอีกไม่กี่สิบนาทีแอนนาก็จะมาถึงแล้ว

มีผู้เชี่ยวชาญมากมายรู้สึกตื่นเต้นมาก

ถึงแม้แอนนาจะไม่ค่อยปรากฏตัวในที่สาธารณะมากเท่าไหร่ แต่ในวงการแพทย์ สถานะของเธอค่อนข้างสูง ยิ่งไปกว่านั้นทักษะการแพทย์ก็น่าทึ่งมาก ถ้าหากต้องการคัดเลือกตัวแทนแพทย์แผนตะวันออกสักคน แอนนาต้องเป็นผู้ชนะแน่นอน

ถ้าหากแอนนาจัดงานสัมมนาบรรยายหรือพูดคุยแลกเปลี่ยนความรู้ทางการแพทย์กับพวกเขา สำหรับผู้เชี่ยวชาญและนักวิชาการของโรงพยาบาลถือเป็นประสบการณ์ที่ล้ำค่า

บนโถงทางเดินมีนักข่าวปรากฏตัวขึ้นหลายคนแล้ว

แม้แต่ทางสาธารณสุขก็ส่งคนมา

ทั้งหมดนี้ เริ่มดูคึกคักขึ้นทีละนิด

เกาหลานมองภาพนี้ด้วยความภาคภูมิใจ ในขณะเดียวกันก็แอบกวาดสายตามองซูเหยียน เขารู้สึกอารมณ์ดีมาก

เขารู้ เป้าหมายที่เขาจะพิชิตซูเหยียนอยู่อีกไม่ไกลแล้ว!

แต่…

ไม่มีใครรู้ หลังจากที่แอนนาออกจากสนามบิน เธอไม่ได้ตรงมาที่โรงพยาบาล แต่ขึ้นรถแท็กซี่คันหนึ่งตรงไปที่หยางหัวกรุ๊ป

หลินหยางไม่ตอนนี้กำลังอ่านบทละครที่ซ่งจิงส่งมาให้ในห้องทำงาน

ละครเริ่มทำการถ่ายทำแล้ว ถึงแม้ทางด้านของซูหยูจะเกิดปัญหาขึ้นอีก แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อขั้นตอนการดำเนินงานของกองถ่ายแต่อย่างใด

หลินหยางอ่านบทอย่างละเอียด เขาพบว่าไม่มีข้อบกพร่องอะไรมากมาย แต่บทบาทที่ซ่งจิงจัดเตรียมให้เขามันกะทันหันเกินไป

เขารู้ ทั้งหมดเป็นเพราะซ่งจิงอยากอาศัยสถานะของเขาสร้างแรงดึงดูดให้กับละครก็เท่านั้น

"ช่างเถอะ ปล่อยให้เขาไปจัดการก็แล้วกัน!" หลินหยางยิ้มอย่างข่มขื่น หลังจากนั้นโยนบทลงบนโต๊ะ

ก๊อกก๊อกก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

"เข้ามา"

ประตูถูกเปิดออก หม่าไห่เดินเข้ามาในห้องทำงาน

"ประธานหลิน คุณแอนนาจากสมาคมการแพทย์ระหว่างประเทศมา เธออยากพบคุณ!" หม่าไห่พูดด้วยน้ำเสียงที่เคารพ

"เธออยู่ไหน?"

"อยู่ข้างล่างแล้ว"

"บอกให้เธอกลับไปเถอะ" หลินหยางไม่ได้รู้สึกใส่ใจอะไรกับแอนนามากมาย เขาโบกมือแล้วพูด

"ครับ"

หม่าไห่พยักหน้า

แต่ในตอนนั้นเอง ประตูถูกผลักออกอย่างกะทันหัน มีร่างของคนคนหนึ่งพุ่งเข้ามาพร้อมกับหอบหายใจ

หม่าไห่รู้สึกอึ้ง

หลินหยางหันหน้าไปมอง พบว่าคนที่พุ่งเข้ามาคือแอนนา!

"อาจารย์ ให้อภัยฉันเถอะ!"

แอนนาวิ่งไปหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของหลินหยาง สองมือค้ำโต๊ะทำงาน สายตาจ้องไปที่หลินหยาง

เธอมาอย่างเร่งรีบมากเกินไป ลมหายใจยุ่งเหยิง เสื้อผ้าไม่เรียบร้อย รองเท้าที่อยู่บนเท้าหายไปข้างหนึ่ง ถุงน่องของเคยเหยียบอยู่บนพื้นทั้งแบบนั้น…