บทที่ 586 ทำให้ขายหน้าต่อหน้าทุกคน

หลังจากได้รับการอธิบายของหลินหยางแล้ว แอนนาก็ออกจากหยางหัวอย่างมีความสุข

แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็มีความสูญเสียเล็กน้อยในใจ

"ที่ฉันทำไปเช่นนี้แล้ว เป็นไปได้ไหมว่า...เสน่ห์ของฉันยังไม่พอ?" แอนนาพึมพำ

ถ้าเป็นคนอื่นก็คงจะบ้าคลั่งไปนานแล้วมั้ง?

"ใช่ เพราะเสน่ห์ของฉันไม่พอแน่ๆ!"

แอนนาคิดอย่างโกรธเคืองในใจ

"คุณผู้หญิงแอนนา!"

"ในเวลานี้มีรถมาจอดที่ชั้นล่างของหยางหัวกรุ๊ปและชายสวมแว่นก็วิ่งลงจากรถทันที

ชายคนนั้นแต่งกายด้วยชุดสูทที่ดีและดูไม่เหมือนคนทั่วไป

"คุณคือ?"

แอนนามองคนนั้นด้วยความไม่เข้าใจ

"คุณผู้หญิงแอนนา สวัสดี ผมจางจ้าว พวกเราให้ความสำคัญกับการมาเจียงเฉินของคุณ ตอนนี้ทุกคนรอคุณอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว คุณผู้หญิงแอนนา ถ้าคุณไม่ว่าอะไร เชิญพวกคุณขึ้นรถไปโรงพยาบาลกับพวกเราด้วย!" ผู้ชายพูดด้วยรอยยิ้ม

"ไปโรงพยาบาลทำไม?" แอนนาถามด้วยความสงสัย

"เพื่อช่วยเหลือคนไง..." ผู้ชายตอบด้วยความตกใจ

"ช่วยใคร?"

"เอ่อ..." ผู้ชายอ้าปาก ไม่รู้จะพูดยังไงดี

"ฉันมาเจียงเฉินเพื่อหาอาจารย์ของฉัน แต่ไม่ได้มารักษาใคร! อย่ามารบกวนฉัน!"

แอนนาพูดด้วยเสียงหัวเราะ จากนั้นก็หันหน้าเดินออกไป

"คุณผู้หญิงแอนนา คุณผู้หญิงแอนนา!"

จางจ้าววิ่งตาม ในขณะเดียวกันเขาก็หยิบมือถือออกมา รีบโทรไปหาทางโรงพยาบาล และบอกสิ่งที่แอนนาพูด

"อะไรนะ? คุณผู้หญิงแอนนาจะไม่มาโรงพยาบาลของพวกเราหรอ? ?" คณบดีเติ้งที่ยืนอยู่ในหอผู้ป่วยตกตะลึง

ด้านคนตระกูลซูได้ยินก็ผงะ

รอยยิ้มของเกาหลานแข็งมื่อ รีบมองไปทางคณบดีเติ้ง

แต่คณบดีเติ้งกลับวางโทรศัพท์ลงและมองไปทางเกาหลาน

เกิดเรื่องใหญ่ที่นี่แต่สุดท้ายอีกฝ่ายไม่มาหรอ? ?

นี่มันอะไรกัน?

"คณบดี คุณเอาโทรศัพท์มาให้ผม!" เกาหลานพูดอย่างเร่งรีบ

"โอเค..." คณบดีเติ้งพูดด้วยสีหน้าจริงจังและยื่ยโทรศัพท์ไป การแสดงออกของเขาไม่เป็นธรรมชาติ

ถ้าเรื่องนี้กระจายออกไป จะไม่กลายเป็นเรื่องตลกในโรงพยาบาลหรอ?

ต้องรู้ว่าด้านนอกยังมีเพื่อนจากแวดวงสื่อข่าวรออยู่เป็นจำนวนมาก

"นี่!"

เกาหลานตะโกนออกไปเสียงดัง

"คุณเกา!" จางจ้าวตอบรับ

"คุณรีบเอาโทรศัพท์ให้แอนนา ผมจะพูดด้วยตัวเอง!" เกาหลานกดความโกรธเอาไว้และพูดอย่างเยือกเย็น

"โอเค คุณเกา!"

จางจ้าวพยักหน้า รีบส่งโทรศัพท์ให้แอนนา

"คุณแอนนา คุณเกาอยากคุยกับคุณ!"

"คุณเกาหรอ? คุณเกาไหน?" แอนนามองไปที่เขาด้วยความประหลาดใจ

"คุณเกาหลานไง เขาไม่ใช่เพื่อนของคุณหรอ?" จางจ้าวรีบพูด

"หรอ?"

มุมปากของแอนนายกขึ้น มีแววตาชอบใจฉายออกมาและรับสาย

"สวัสดี!" เธอใช้ภาษาจีนพูด

"แอนนา...คุณกำลังทำอะไรของคุณอยู่? ทำไมไม่รับสายผม? คุณบล็อกผมหรอ? คุณทำอะไรหน่ะ? รีบมาที่โรงพยาบาลประชาชนของเมืองเดี๋ยวนี้! ได้ยินไหม? ผมกำลังรอคุณอยู่! !" เกาหลานถือโทรศัพท์ตะโกนเสียงดังลั่น

เขาทนไม่ไหวแล้ว

แอนนาไม่โมโห แค่หัวเราะเล็กน้อยและถาม: "คุณเปิดเสียงโทรศัพท์หน่อยได้ไหม?"

"เปิดเสียงโทรศัพท์อะไร?" เกาหลานถามด้วยความประหลาดใจ

"เปิดเสียงโทรศัพท์!" แอนนาพูดอีกครั้ง

เกาหลานไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมา กระแทกเสียงและกดปุ่มเปิดเสียงโทรศัพท์

"โอเค งั้นคุณรีบบอกผมมาว่าเมื่อไหร่คุณจะถึง?" เกาหลานพูดอย่างจริงจัง

"วินาทีถัดไป แอนนากลับพูดออกมาโดยตรง

"เดิมทีฉันไม่รู้จักคนคนนี้!"

เมื่อสิ้นเสียง บรรยากาศในห้องผู้ป่วยก็เงียบลง

การแสดงออกของเกาหลานประหลาดอย่างมาก

เขาถือโทรศัพท์ขึ้นมา เบิกตาทั้งสองกว้าง ปากของเขาเบิกกว้างมากกว่าเดิม เขาจ้องไปที่หน้าจอด้วยความงุนงงราวกับว่าเขาสูญเสียจิตวิญญาณของเขาไป